ตอนที่ 94 การร่วมมือกันในอีกรูปแบบ

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยอยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำ พอได้ยินหลานสาวบอกว่าเห็นคุณอาตกเป็นข่าว เลยลองสืบสาวราวเรื่องดูสักหน่อย

ตอนที่เขาโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิง ฉีเหวินยังเป็นแค่เด็กน้ำมูกย้อยอยู่เลย แค่ต่อสายโทรศัพท์ไปสองสาย อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยก็รู้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

พอเห็นอาจารย์เดินค้ำไม้เท้าเข้ามา หลินจิ้งชิงก็นั่งไม่ติดทันที "อาจารย์คะ ทำไมอาจารย์ถึงมาที่นี่ได้ล่ะคะ"

แม้อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยจะมีผมขาวโพลนเต็มศีรษะ แต่ก็ยังดูกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวามาก

"ได้ยินว่าทางเธอมีปัญหานิดหน่อย ฉันเลยแวะมาดูเสียหน่อย"

จู่ๆ หลินจิ้งชิงก็รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจเกินไป เดิมทีไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ขอแค่เธอยอมอดทนสักนิดก็ผ่านไปได้แล้ว แต่เพราะอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ ถึงทำให้อาจารย์ต้องลำบากมาหาแบบนี้

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยรู้ดีว่าฉีเหวินแอบชอบหลินจิ้งชิงอยู่ เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของคนหนุ่มสาวเขาไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย อีกอย่างตราบใดที่ยังมีเขาอยู่ ฉีเหวินก็ไม่มีทางกล้าทำอะไรหลินจิ้งชิงแน่นอน

แต่พอเมื่อวานลองโทรไปถามดู ถึงได้รู้ว่าหลายปีมานี้ฉีเหวินชักจะยิ่งได้ใจและลำพองขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เสี่ยวชิงไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้เขาเลยจริงๆ

"อาจารย์คะ หนูขอโทษนะคะ เรื่องขี้ผงแค่นี้ยังต้องรบกวนให้อาจารย์มาอีก"

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยโบกมือ "ฉันก็แค่อยู่บ้านว่างๆ จนเบื่อ ถ้าไม่ออกมาเดินเล่นบ้างคงอึดอัดแย่"

"เสี่ยวหมิง เธอคิดว่าทางนี้พวกเธอมีแผนจะจัดการยังไงล่ะ"

ผู้บริหารสถานียืนอยู่ด้านหลังอาจารย์เฉินเส้าเหยี่ย ท่าทางว่าง่ายเหมือนหลานชายตัวน้อย

นานกว่าสิบปีแล้วที่ไม่มีใครเรียกเขาว่าเสี่ยวหมิงแบบนี้

เมื่อเช้านี้สวี่หมิงตั้งใจจะยกเลิกการแสดงของหลินจิ้งชิง แต่ในเมื่ออาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยมาถึงที่นี่แล้ว เขาจึงไม่กล้าทำแบบนั้นอีก

"โธ่ เรื่องขี้ผงแค่นี้เองครับ อาจารย์ก็รู้อยู่ เสี่ยวชิงนี่ผมก็เห็นเธอโตมากับตา จะขึ้นแสดงหรือไม่ขึ้น ก็แค่เธอพูดคำเดียวเท่านั้นแหละครับ"

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยพยักหน้าเมื่อได้ยินอย่างนั้น ก่อนจะหันไปมองหลินจิ้งชิง

"เสี่ยวชิง แล้วเธอว่ายังไงล่ะ"

ที่อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยถามความเห็นของหลินจิ้งชิง เพราะอยากดูว่าจิตใจของเธอจะรับแรงกดดันได้มากน้อยแค่ไหน

ถ้าเธอเลือกที่จะล้มเลิกการแสดง เรื่องนี้ก็คงผ่านพ้นไปแค่นั้น แต่ถ้าเธอเลือกจะขึ้นแสดงร่วมกับเซียวเหยียนต่อ กระแสโจมตีบนโลกออนไลน์ที่กำลังถล่มเซียวเหยียนอยู่ ย่อมลุกลามมาถึงตัวเธออย่างแน่นอน และอาจถึงขั้นส่งผลเสียตีกลับมาใส่ตัวเองด้วย

หลินจิ้งชิงเติบโตมาภายใต้ร่มเงาการปกป้องของเขา มีทั้งพรสวรรค์และความพยายาม เส้นทางในวงการนี้จึงราบรื่นมาโดยตลอด ไม่เคยต้องตกระกำลำบากหรือเสียเปรียบใคร ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอควรจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว เขาจึงอยากดูว่าเธอจะตัดสินใจเลือกอย่างไร

"เสี่ยวชิง เธอเลือกตามที่ใจต้องการได้เลย มีอาจารย์อยู่ตรงนี้ทั้งคน คอยช่วยรับมือให้อยู่แล้ว"

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยปล่อยวางเรื่องพวกนี้นานแล้ว ตัวเขาเองก็อายุแปดสิบเก้าปี จะมีชีวิตอยู่ได้อีกสักเท่าไรกัน ในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ หากพอจะเป็นที่พึ่งให้ลูกศิษย์ข้างกายได้ เขาก็อยากจะช่วยเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ได้มากที่สุด

หลินจิ้งชิงมองอาจารย์ตรงหน้าจนขอบตาร้อนผ่าว อาจารย์มอบความกล้าหาญให้อย่างล้นเหลือ

"อาจารย์คะ หนูไม่อยากล้มเลิกการแสดงค่ะ เซียวเหยียนเป็นคนที่หนูเชิญมาเอง และหนูก็ตั้งใจอยากจะร่วมงานกับเขาจริงๆ"

เซียวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นหลินจิ้งชิงแสดงจุดยืนชัดเจน จึงส่งยิ้มเป็นมิตรตอบกลับไป

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยพยักหน้า ดูพอใจกับการตัดสินใจของหลินจิ้งชิงเป็นอย่างมาก ดีแล้ว ลูกนกอินทรีที่ผ่านพายุลมฝนมาได้เท่านั้น ถึงจะสยายปีกบินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระเสรี

"ดี งั้นก็ร่วมงานกันต่อ"

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยหันไปมองเซียวเหยียน "เธอคือเซียวเหยียนสินะ"

เซียวเหยียนรีบก้าวขึ้นหน้าสองก้าวด้วยความนอบน้อม "สวัสดีครับอาจารย์เฉิน ผมเซียวเหยียนครับ"

เซียวเหยียนโค้งคำนับเล็กน้อย อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยจึงโบกมือส่งสัญญาณว่าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น

"ดูเป็นเด็กดีนี่ หลานสาวฉันชอบฟังเพลงของเธอนะ เพราะดี ตัวฉันเองก็ชอบฟังเหมือนกัน"

เซียวเหยียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง การได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

"ขอบคุณครับอาจารย์เฉิน"

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยถามต่อ "พวกเธอสองคนตกลงเรื่องโชว์ที่จะแสดงกันได้หรือยังล่ะ"

หลินจิ้งชิงยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะร้องเพลงอะไร ยิ่งวันนี้ต้องมาเจอกระแสข่าวกวนใจ ก็ยิ่งไม่มีอารมณ์จะมาคิดเรื่องนี้เข้าไปใหญ่

แต่ตอนนี้เซียวเหยียนกลับมีแผนการในใจเรียบร้อยแล้ว พรสวรรค์ติดตัวของอาจารย์หลินจิ้งชิงยอดเยี่ยมเกินไป ทักษะระดับนี้ ถ้าไม่หาเพลงยากๆ ชนิดที่คนอื่นร้องแทบตายก็ไม่มีทางถึงมาให้เธอร้อง จะไปสมศักดิ์ศรีได้อย่างไร

"ชิงเจี่ยครับ ผมมีเพลงหนึ่ง คิดว่าเหมาะกับคุณมากเลยครับ"

หลินจิ้งชิงหันไปมองเซียวเหยียนด้วยความสงสัยระคนคาดหวัง "เพลงอะไรเหรอคะ"

"ชื่อเพลง "จิ่วเอ๋อร์" ครับ"

หลินจิ้งชิง "จิ่วเอ๋อร์?"

อุปกรณ์ดนตรีของสถานีโทรทัศน์ครบครันอย่างยิ่ง เซียวเหยียนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ทำดนตรีทั้งเพลงเสร็จเรียบร้อย

หลินจิ้งชิงเปิดเนื้อเพลงพร้อมกับเดโมทำนองเรียบง่ายให้อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยฟังพลางฮัมตามไปด้วย ยิ่งฟังเธอก็ยิ่งชอบ ยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นเต้น

ด้วยความที่รายการนี้ออกอากาศทางช่ององค์หญิงหกหรือก็คือช่อง CCTV-6 ตอนนั้นทางสถานีถึงได้ประกาศลั่นอย่างมั่นอกมั่นใจว่า ไม่อนุญาตให้ร้องเพลงรัก เพราะช่อง CCTV-6 ไม่เคยชายตามองของพรรค์นั้นอยู่แล้ว

เมื่อถึงวันจริงจะมีผู้นำระดับสูงหลายท่านมาร่วมรับชม เพลงส่วนใหญ่จึงยังคงเน้นไปที่แนวปลุกใจรักชาติเป็นหลัก

ทว่าเพลงรักชาติที่มีอยู่เกลื่อนกลาดพวกนั้น ร้องกันซ้ำไปซ้ำมาตลอดหลายปีจนทุกคนต่างฟังกันจนปรุโปร่งหมดแล้ว

ในชาติก่อน เพลง "จิ่วเอ๋อร์" เป็นเพลงปิดของภาพยนตร์เรื่อง "ข้าวฟ่างสีแดง" ซึ่งถ่ายทอดเลือดรักชาติอันเดือดพล่านของผู้คนที่รวมใจกันสู้ศึกปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น จึงเข้ากับธีมงานนี้พอดิบพอดี

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยหยิบแว่นตาที่คล้องตรงหน้าอกขึ้นมาสวม พอกวาดสายตามองเนื้อเพลงก็หันไปมองเซียวเหยียน "อืม เพลงดี เพลงดีจริง ๆ สหายรุ่นเยาว์เซียวเหยียน เธอเก่งมากเลยนะ"

"ยังไงก็ต้องยกให้คนรุ่นพวกเธอจริง ๆ!"

บรรดาผู้บริหารของสถานีต่างพากันค้อมตัวพยักหน้าประสานเสียงสนับสนุนตามไปด้วย

หลินจิ้งชิงชอบเพลงนี้จนแทบบ้า เธอสัมผัสได้ทันทีว่าขอเพียงแค่ตนร้องเพลงนี้ออกมาได้ดี มันจะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกประจำตัวของเธอได้อย่างแน่นอน

ติดอยู่แค่อย่างเดียว จู่ ๆ เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า นี่ดูเหมือนจะเป็นเพลงร้องเดี่ยว

"เซียวเหยียน เพลงนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เพลงร้องคู่นะคะ แล้วการร่วมงานของพวกเราล่ะ?"

เซียวเหยียนส่งสายตาปลอบให้หลินจิ้งชิงวางใจ "ก็ไม่ได้บอกนี่ครับว่าร่วมงานกันแล้วจะต้องร้องคู่เสมอไป"

หลินจิ้งชิง "อ้าว?"

เซียวเหยียนเดินไปหยิบซอน่าที่วางอยู่ตรงมุมห้องออกมาอย่างเงียบ ๆ

เหลือเวลาอีกเพียงแค่วันเดียวก่อนรายการจะเริ่ม ข่าวลือบนโลกอินเทอร์เน็ตที่ว่าเซียวเหยียนเกาะหลินจิ้งชิงดัง และหลินจิ้งชิงชอบเด็กหนุ่มหน้าใสนั้นยังคงร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ทีมงานรายการ "ศักราชใหม่แดนมังกร" นำประเด็นดราม่าด้านลบของเซียวเหยียนไปให้ผู้กำกับดูด้วยความกังวลใจอยู่บ้าง

"ผู้กำกับครับ พวกเราควรพิจารณาเรื่องนี้ดูหน่อยไหมครับ..."

ผู้กำกับถึงกับพูดไม่ออก เลยเขกหัวผู้ช่วยไปทีหนึ่ง "นายนี่จะบื้อเกินไปแล้ว"

ผู้กำกับจับตัวผู้ช่วยหมุนไปอีกทาง "นายแหกตาดูผู้เข้าแข่งขันบนโปสเตอร์พวกนั้นสิ ดราม่าแค่นั้นของเซียวเหยียนยังนับเป็นเรื่องคาวได้ด้วยเหรอ?"

ผู้ช่วยพูดไม่ออก พอมองตั้งแต่ซ้ายไปขวา...เออแฮะ จริงด้วย

"พวกแร็ปเปอร์มันมีช่วงที่เรียกว่าดิสกันอยู่ เอะอะก็อ้างว่าเป็นศิลปะแห่งการเหน็บแนม พูดง่าย ๆ ก็คือเอาปากไปด่าเขานั่นแหละ สมัยก่อนน่ะ ถ้าร้องห่วย บนเวทีก็โดนตื้บ แต่ถ้าร้องดี ลงจากเวทีก็โดนดักตื้บอยู่ดี"

ผู้ช่วย "..."

ผู้กำกับส่งสายตาให้ผู้ช่วยตัวน้อยวางใจ "เพราะงั้น เรื่องแค่นี้มันนับเป็นอะไรได้ ใจเย็น ๆ โอกาสดีขนาดนี้ ให้ความร่วมมือกับฝ่ายธุรกิจโปรโมตไปเลย ช่วยปั่นกระแสให้รายการเราหน่อย"

รายการอื่นอาจจะกลัวดารานักแสดงหรือผู้เข้าแข่งขันมีประวัติด่างพร้อย แต่ผู้กำกับรายการ "ศักราชใหม่แดนมังกร" ไม่กลัว ข่าวฉาวเยอะก็ไม่เห็นเป็นไร ในเมื่อวงการบันเทิงมีไว้เพื่อให้คนเสพความบันเทิงอยู่แล้ว เรื่องซุบซิบก็ถือเป็นคอนเทนต์อย่างหนึ่งเหมือนกัน

ขอแค่นายไม่ทำผิดกฎหมาย ไม่ทำผิดศีลธรรมขั้นรุนแรงก็พอ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือพวกที่ดูท่าทางเป็นสุภาพชน แต่พอลับหลังดันแอบไปเสพยา ล่อลวงผู้เยาว์ ทำลายครอบครัวคนอื่น แล้วแอบทำเรื่องชั่วช้าเงียบ ๆ ต่างหาก