ตอนที่ 95 รายการเริ่มออกอากาศ ชาวเน็ตเฝ้ารอดู

แม้ฉีเหวินจะยังไม่กลับประเทศ แต่เขาก็มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าหลินจิ้งชิงต้องรู้ว่าอะไรเป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุด แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า เขากลับยิ่งหงุดหงิดกระวนกระวายใจขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งได้เห็นผังรายการทางการที่ช่อง 6 ปล่อยออกมา ฉีเหวินก็แทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง หลินจิ้งชิงร่วมงานกับเซียวเหยียนจริง ๆ แถมยังเป็นเพลงอะไรก็ไม่รู้ที่ชื่อ "จิ่วเอ๋อร์" อีกต่างหาก

ฉีเหวินโกรธจนควันออกหู รีบกดโทรหาหลินจิ้งชิงทันที เสียงสัญญาณดังลากยาวอยู่ตั้งสิบครั้งกว่าจะมีคนรับ

น้ำเสียงของหลินจิ้งชิงในตอนนี้เย็นชาถึงขีดสุด ไม่หลงเหลือแม้แต่มารยาทตามธรรมเนียมอีกต่อไป

ฉีเหวินเปิดฉากสั่งสอนหลินจิ้งชิงอย่างไม่ไว้หน้า

"เสี่ยวชิง เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ รู้ไหมว่าทำแบบนี้ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ไปเกลือกกลั้วกับคนพรรค์เซียวเหยียน ตัวเธอเองก็จะพลอยตกต่ำไปด้วยนะ"

หลินจิ้งชิงแค่นหัวเราะ เมื่อก่อนฉีเหวินก็คิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ผ่านไปตั้งหลายปี เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ตอนนี้หลินจิ้งชิงไม่คิดแม้แต่จะเรียกอีกฝ่ายว่ารุ่นพี่ด้วยซ้ำ เมื่อก่อนยังเห็นแก่หน้าและเยื่อใยเก่า ๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เธอต้องเกรงใจอีกต่อไปแล้ว

"ฉีเหวิน อย่าคิดว่าในโลกนี้มีแค่นายคนเดียวที่สูงส่ง ฉันกับนายไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักนิด และฉันจะทำอะไรก็ไม่จำเป็นต้องให้นายมาคอยชี้นิ้วสั่ง"

"แล้วก็ ถ้าป่วยก็ไปหาหมอ อย่าว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วเที่ยวระรานสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น"

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด... หลินจิ้งชิงตัดสายแล้วบล็อกเบอร์ทันที จากนั้นก็เปิดวีแชตขึ้นมาบล็อกทิ้งไปด้วย

ฉีเหวินที่ถูกด่าจนหน้าชายังไม่ทันได้สติ ปลายสายก็เหลือเพียงเสียงสัญญาณว่างเปล่าไปเสียแล้ว

เขาแทบไม่อยากเชื่อหู จึงกดโทรหาหลินจิ้งชิงอีกครั้ง ปรากฏว่าไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้อีกต่อไป

พอเปิดวีแชตจะส่งข้อความ ก็มีเครื่องหมายตกใจสีแดงเด่นหราแจ้งเตือนว่าทั้งสองไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกต่อไปแล้ว

ฉีเหวินเดือดจัดจนปาโทรศัพท์ลงพื้น จอแตกละเอียดเป็นรอยใยแมงมุม

ผู้ช่วยตัวน้อยได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามา พอเห็นสภาพก็ไม่กล้าปริปากสักคำ กลัวว่าภัยจะลามมาถึงตัว

ตอนนี้ฉีเหวินอยากจะบุกไปซักไซ้หลินจิ้งชิงต่อหน้าให้รู้เรื่อง แต่โทรศัพท์ของผู้ช่วยกลับดังขัดขึ้นมาเสียก่อน พอรับสาย ผู้ช่วยก็หันมามองฉีเหวิน ลังเลอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหา

"พี่ฉีครับ สายจากคุณป้าครับ"

ฉีเหวินขมวดคิ้ว ทำไมแม่ถึงโทรมาที่เครื่องนี้ได้

ฉีเหวินรับสาย "ฮัลโหลครับแม่ มีอะไรหรือเปล่าครับ"

แม่ของฉีเหวินได้ยินเสียงลูกชายก็พยายามสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ เมื่อครู่เธอโทรหาฉีเหวินตั้งหลายสายแต่ไม่ติด จึงต้องโทรเข้าเครื่องผู้ช่วยแทน

แม่ของฉีเหวินพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "ฉีเหวิน ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป อย่าไปก่อกวนหลินจิ้งชิงอีกเด็ดขาด"

ฉีเหวินขมวดคิ้วแน่น ทำไมแม่ถึงเข้ามายุ่งเรื่องแบบนี้ได้ แถมก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าแม่ค่อนข้างเอ็นดูหลินจิ้งชิงหรอกเหรอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปได้

จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็เพราะอาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยออกปากเองน่ะสิ ท่านถึงขั้นต่อสายตรงหาพ่อแม่ของฉีเหวินด้วยตัวเองเลย

ตลอดการสนทนา อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยใช้น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน ไม่มีความโกรธเจือปนแม้แต่น้อย ทั้งยังชวนคุยถามสารทุกข์สุกดิบตามประสา แต่เนื้อความกลับทำให้พ่อแม่ของฉีเหวินหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง

นัยที่แฝงอยู่ก็คือ เสี่ยวชิงของบ้านเราไม่ได้ชอบฉีเหวิน หวังว่าฉีเหวินจะไม่ไปตามตอแยหลินจิ้งชิงอีก แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่จำเป็นต้องมี

ถ้าฉีเหวินยังกล้าไประรานหลินจิ้งชิงอีก ฉันคงไม่โทรหาพวกเธอแล้วล่ะ แต่จะโทรหาหลานชายคนโตของฉันที่เป็นอธิบดีกรมสรรพากรแทน

แม่แท้ ๆ ของฉีเหวินยังพูดต่ออีกว่า "แล้วก็เลิกทำเรื่องพวกนั้นได้แล้ว เล่ห์เหลี่ยมตื้น ๆ แค่นั้น ตรวจนิดเดียวก็รู้ไส้รู้พุงหมด แกไม่ดูบ้างว่าอาจารย์เฉินเป็นใคร ขนาดหลินจิ้งชิงแกยังกล้าไปแตะ รู้จักคิดหน้าคิดหลังบ้างได้ไหม"

ฉีเหวินหน้าดำคร่ำเครียดส่งโทรศัพท์คืน ผู้ช่วยรีบรับมาทันควันเพราะกลัวเครื่องของตัวเองจะโดนทุ่มพังไปด้วย

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉีเหวินต้องยอมจำนนจนหน้าหงาย เขาเจ็บใจเหลือทน ยอมรับว่าตัวเองประเมินหลินจิ้งชิงพลาดไป หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือประเมินผู้เฒ่าเฉินที่หนุนหลังหลินจิ้งชิงพลาดไป

แต่เขาก็คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าผู้เฒ่าเฉินที่อายุปาเข้าไปเกือบเก้าสิบปีแล้ว จะยังยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของหลินจิ้งชิงอีก

สมัยหนุ่ม ๆ ผู้เฒ่าเฉินเคยเป็นทหาร ร่างกายจึงแข็งแรงทนทานมาก ตอนอายุเจ็ดสิบยังตื่นแต่เช้ามาวิ่งจ็อกกิ้งทุกวัน เพียงแต่ตอนนี้อายุมากแล้ว ทางบ้านเลยไม่ยอมให้วิ่งอีก กระนั้นผู้เฒ่าเฉินก็ยังติดนิสัยออกไปเดินตอนเช้าวันละห้ากิโลเมตรอยู่ดี

ฉีเหวินไม่กล้าเข้ามายุ่งอีกแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าชาวเน็ตจะยอมปล่อยเรื่องเผือกนี้ให้ผ่านไป

แฟนคลับของฉีเหวินยังไม่ยอมเลิกรา พอเห็นประกาศของช่องซีซีทีวี 6 และเห็นว่าในผังรายการหลินจิ้งชิงร้องเดี่ยว ก็พากันสะใจยกใหญ่

"ฉันบอกแล้วไงว่าหลินจิ้งชิงไม่มีทางร่วมงานกับเซียวเหยียนหรอก เขามีอะไรคู่ควรกัน"

"นอกจากเกาะกระแสคนอื่นแล้ว เซียวเหยียนทำอะไรเป็นอีกบ้าง?"

"คราวนี้คงไม่ใช่เซียวเหยียนเล่นละครตบตาเองอีกหรอกนะ มีใครแคปหลักฐานมาแฉไหม ว่ารอบนี้เซียวเหยียนทุ่มเงินซื้อฮอตเสิร์ชไปเท่าไหร่?"

"ฉันถึงได้บอกไงว่าชิงเจี่ยกับพี่ฉีของพวกเราน่ะเหมาะสมกันที่สุดแล้ว"

แฟนคลับของเซียวเหยียนเห็นชาวเน็ตพากันแซะไม่เลิกก็ชักเริ่มมีน้ำโห จะอะไรกันนักกันหนา ไม่ร่วมงานก็โดนด่า พอร่วมงานก็โดนว่า ทำอะไรก็ผิดไปหมด

"จะจบกันได้หรือยัง เซียวเหยียนไปทำอะไรให้พวกเธอนักหนา"

"ถึงการไม่ร่วมงานกันจะมีข้อดีอยู่ แต่พูดตามตรง ตอนนั้นฉันก็แอบหวังให้พี่เหยียนกับหลินจิ้งชิงได้ร่วมงานกันอยู่นะ"

เซียวเหยียนกวาดตามองข้อความใต้เวยปั๋วของตัวเอง ขนาดแฟนคลับก็ยังพากันคิดว่าเขาไม่ได้ไปออกรายการแล้ว

เซียวเหยียนเลยรีโพสต์ข้อความประชาสัมพันธ์จากแอ็กเคานต์ทางการของช่องซีซีทีวี 6 ลงเวยปั๋ว พร้อมแนบแคปชันว่า "ผมอยู่นี่นะ"

บรรดาแอนตี้แฟนเห็นเข้าก็พากันหัวเราะเยาะ:

"ป่านนี้แล้วยังจะมาเกาะกระแสอยู่อีก ในผังรายการเขาระบุไว้ชัดเจนว่าร้องเดี่ยว ก่อนจะโกหกก็แหกตาดูบ้างเถอะ"

"สันดานแก้ยากจริง ๆ ไม่ได้เกาะกระแสมันจะอกแตกตายหรือไง"

"พูดแบบนี้ไม่อายปากบ้างเหรอ ช่วยชะโงกดูตัวหนังสือเล็ก ๆ ใต้ชื่อหลินจิ้งชิงในผังรายการก่อนได้ไหม ถึงจะตัวเล็กแถมสีจาง แต่ก็เขียนไว้ชัดเจนว่าร้องเดี่ยว ร้องเดี่ยวเข้าใจไหม ต้องให้สอนสะกดด้วยหรือเปล่า?"

แฟนคลับของเซียวเหยียนเห็นดาราคนโปรดทำตัวเปิ่นอีกแล้วก็ได้แต่กุมขมับ แต่ยังดีที่พวกเขาเปิดใจกว้างพอ ถึงตอนนี้พี่ชายสุดที่รักจะยังชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็มีความสามารถจริงแล้ว

แฟนคลับของเซียวเหยียนเลยช่วยแถแก้ต่างให้:

"ที่พี่เหยียนบอกว่าอยู่นี่ หมายถึงเขาอยู่เคียงข้างแฟนคลับต่างหาก พวกเธอเข้าใจผิดกันไปเองแล้วยังมาระรานด่าคนอื่น ประสาทหรือเปล่า"

"พวกเธอตีความเอาเองตามใจชอบแท้ ๆ แล้วยังจะมาโทษพี่เหยียนของเราอีก"

"'ผมอยู่นี่นะ' เป็นไปได้ไหมว่าพี่เหยียนหมายถึงเขานั่งดูอยู่ข้างล่างเวทีน่ะ"

รายการเริ่มออกอากาศท่ามกลางเสียงถกเถียงของชาวเน็ต

หลินจิ้งชิงซ้อมมาตลอดช่วงบ่าย พอถึงเวลาหนึ่งทุ่มรายการก็เริ่มออกอากาศ คิวแสดงของเธออยู่ในลำดับที่สี่นับจากท้าย จึงยังมีเวลาเตรียมตัวอีกราวหนึ่งชั่วโมง

เซียวเหยียนหยิบลิ้นปี่ซัวน่าไปแช่ในน้ำอุ่น ปกติแล้วลิ้นปี่อันใหม่หลังผลิตเสร็จจะถูกผนึกไว้ด้วยกาว ก่อนใช้จึงต้องแช่น้ำให้อ่อนตัวเสียก่อน

ลิ้นปี่ที่ใช้เป่าซ้อมเป็นเพื่อนเธอเมื่อตอนบ่ายพังไปแล้ว เซียวเหยียนจึงแช่น้ำสำรองไว้อีกสองอัน

หลายปีมานี้เวทีคอนเสิร์ตที่หลินจิ้งชิงเคยขึ้นแสดงมีไม่ต่ำกว่าหลายสิบเวที เธอไม่ได้รู้สึกประหม่าตื่นเต้นก่อนขึ้นเวทีแบบนี้มานานมากแล้ว

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อย หลินจิ้งชิงก็นั่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่บนเก้าอี้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เซียวเหยียนขึ้นไปนั่งขดตัวกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้อีกตัว

"เซียวเหยียน นายตื่นเต้นไหม?"

เซียวเหยียนส่ายหน้า ไม่ใช่เขาที่ต้องร้องสักหน่อย จะไปตื่นเต้นทำไม อีกอย่าง ต่อให้ต้องเป็นคนร้องเอง เขาก็ไม่เคยตื่นเต้นอยู่แล้ว

"ชิงเจี่ย คุณกำลังตื่นเต้นอยู่ต่างหากครับ"

เซียวเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงฟันธง ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่หลินจิ้งชิงไม่ยอมรับและยังคงปากแข็งต่อไป

"ฉันเนี่ยนะ? เปล่าสักหน่อย"

"ถ้าอย่างนั้นชิงเจี่ยช่วยวางแปรงปัดแป้งฝุ่นในมือลงหน่อยได้ไหมครับ แป้งฝุ่นทั้งตลับจะโดนคุณปัดจนหมดเกลี้ยงอยู่แล้ว"