ตอนที่ 96 จิ่วเอ๋อร์ เซียวเหยียนเป่าโซวณ่าด้วยตัวเอง

หลินจิ้งชิงเพิ่งสังเกตว่าตัวเองเผลอเอาแปรงปัดแป้งฝุ่นวนไปวนมาซ้ำๆ เธอจึงวางแปรงลงด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

พอเห็นเซียวเหยียนนิ่งสงบขนาดนั้น หลินจิ้งชิงก็อดถามไม่ได้ "เซียวเหยียน นายปรับสภาพจิตใจยังไงถึงได้นิ่งขนาดนี้น่ะ"

หลินจิ้งชิงตั้งใจเข้าไปดูกระทู้บนเน็ตที่เกี่ยวกับเซียวเหยียน และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคนโดนแอนตี้รุมถล่มเละเทะขนาดนี้

"ในเน็ตมีคนด่านายเยอะขนาดนั้น นายทำใจยังไงกัน แล้วยังมีเรื่องฉีเหวินอีก เขาจ้างพีอาร์ปั่นนายขึ้นฮอตเสิร์ชแท้ๆ แต่นายกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่โกรธบ้างเหรอ"

เซียวเหยียนเอาขาลง ที่จริงสาเหตุหลักก็เพราะประสบการณ์การแสดงในอดีตไม่ใช่ของเขาเอง เขาเลยมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามาก

ส่วนกระแสวิพากษ์วิจารณ์อื่นๆ ในโลกออนไลน์ ชาติก่อนตอนเป็นนักร้องเขาก็เคยผ่านคลื่นลมมรสุมมาไม่น้อยเหมือนกัน

การจะอยู่ในวงการบันเทิงได้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือสภาพจิตใจนี่แหละ

"คนที่ด่าผมในเน็ต ผมไม่สนใจจริงๆ หรอกครับ เพราะโลกนี้มันก็เป็นแบบนี้ ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็ยังมีคนมองว่าขัดหูขัดตาอยู่ดี เราทำให้ทุกคนพอใจไม่ได้หรอกครับ"

"ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มร้องเพลง ผมรู้อยู่แล้วว่าเพลงของผมไม่มีทางถูกใจทุกคน เพราะงั้นเป้าหมายของผมเลยไม่ใช่คนทั้งโลก แต่เป็นคนที่คลื่นความถี่ตรงกันต่างหาก"

เซียวเหยียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "คนที่ผมแคร์คือคนที่รักดนตรีของผมมากกว่ารักตัวผมต่างหาก ผมหวังว่าเพลงของผมจะช่วยเยียวยาผู้คนได้ และผมก็ใช้ความเข้าใจของตัวเองไปเยียวยาพวกเขา ส่วนพวกที่ไม่ชอบผม อยากไปไหนก็ไปเถอะครับ เงินก็หาได้ไม่เท่าผม แต่กลับคอยจะมาบงการ รังเกียจ แล้วก็ก่นด่าผม ขออวยพรให้ชาตินี้ทำงานแบบ 007 ไปตลอดชีวิตแล้วกัน"

พอได้ยินคำว่า 007 หลินจิ้งชิงก็หลุดขำพรวด นี่มันแช่งกันโหดเกินไปแล้ว ทำงานตั้งแต่เที่ยงคืนยันเที่ยงคืน สัปดาห์ละเจ็ดวันไม่ได้พัก ชาติก่อนต้องทำกรรมหนักขนาดไหน ชาตินี้ถึงต้องตกเป็นทาสงานแบบ 007 ไปตลอดชีวิตขนาดนั้น

เซียวเหยียนเห็นหลินจิ้งชิงหัวเราะจึงพูดต่อ "ส่วนเรื่องที่โดนฉีเหวินเล่นงาน ผมไม่ใช่พ่อพระอยู่แล้ว เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้ผ่านไปเฉย ๆ หรอกครับ เพียงแต่ผมชินกับการมองภาพรวมทั้งหมดก่อนค่อยตัดสินใจ"

เซียวเหยียนพูดจาดูดีเหมือนกำลังวางแผนการล้ำลึก แต่ความจริงคือเขาแค่ไม่อยากเปลืองเงินโดยใช่เหตุต่างหาก

อย่างเรื่องในวันนี้ เขาเองก็จ้างทีมพีอาร์ได้เหมือนกัน แต่ปัญหาใหญ่สุดมันใช่เรื่องที่เขาไม่คู่ควรจะร่วมงานกับหลินจิ้งชิงจริงหรือ ก็ไม่ใช่อีก ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ประวัติด่างพร้อยสมัยเป็นนักแสดงต่างหาก

ชาวเน็ตขาเผือกต่างคิดว่าคนห่วยแตกแบบนายในอดีต ทำไมตอนนี้ถึงยังได้ดีและอยู่สุขสบายขนาดนี้ได้ นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญ

เซียวเหยียนไม่ชอบหาข้อแก้ตัวมากมาย ในเมื่อกลายมาเป็นเซียวเหยียนคนนี้แล้ว เขาก็ต้องยอมรับผลกระทบจากอดีตพวกนั้นไป

เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นความจริง และทางเดียวที่จะทำให้ผู้คนมองข้ามหรือยอมรับได้ ก็มีแต่เขาในตอนนี้ต้องใช้ความสามารถสยบทุกคนให้ยอมรับอย่างไร้ข้อกังขา

ขอแค่ตัวเองเก่งกาจจนทำให้ทุกคนทึ่งได้มากพอ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ คนอื่นจะพากันคิดไปเองว่า 'ที่แท้เขาก็เก่งขนาดนี้ เมื่อก่อนคงแค่ไม่มีโอกาสได้โชว์ฝีมือสินะ'

แววตาที่หลินจิ้งชิงใช้มองเซียวเหยียนเต็มไปด้วยความชื่นชมมากขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีสติและมองโลกตามความเป็นจริงได้อย่างน่าทึ่ง เธอไม่ได้มองคนผิดไปจริงๆ

การได้คุยกับเซียวเหยียนช่วยให้เธอผ่อนคลายลงได้มาก จังหวะนั้นเองผู้กำกับเวทีก็เข้ามาแจ้งให้เตรียมตัว เพราะโชว์ถัดไปจะถึงคิวของพวกเขาแล้ว

บนเวทีพิธีกรกำลังพูดเชื่อมเข้าสู่การแสดงชุดถัดไปหลังโชว์ก่อนหน้าเพิ่งจบลง หลินจิ้งชิงและเซียวเหยียนเดินขึ้นเวทีจากคนละฝั่ง

"ลำดับถัดไป ขอเชิญทุกท่านพบกับหลินจิ้งชิงในบทเพลง "จิ่วเอ๋อร์" ครับ"

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างพากันปรบมือต้อนรับหลินจิ้งชิง

เหล่าแฟนคลับของเซียวเหยียนต่างคิดว่าเมนของตนคงไม่พูดจาเรื่อยเปื่อย แม้ผังรายการจะระบุชัดเจนว่าเป็นการร้องเดี่ยวของหลินจิ้งชิง แต่พวกเขาก็ยังอยากรอดูอยู่ดี เผื่อว่าจะเป็นการร้องคู่ที่จำเป็นต้องปิดเป็นความลับเพื่อเลี่ยงกระแสสังคม ในผังถึงไม่ได้ลงชื่อเขาไว้

แฟนคลับต่างปลอบใจตัวเองพลางเปิดช่อง CCTV 6 รอดู

ส่วนแฟนคลับของฉีเหวินกลับคิดอะไรง่ายกว่านั้นมาก พวกเขาตั้งใจจะอัดคลิปหน้าจอแล้วแท็ก @เซียวเหยียน เพื่อตบหน้าให้หายแค้น ให้รู้ซะบ้างว่าที่นี่ไม่มีเขาอยู่เลยสักนิด และเตือนให้เลิกฝันกลางวันได้แล้ว

เรื่องนี้ส่งผลให้เรตติ้งของช่อง CCTV 6 พุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ ถึงขั้นทะยานขึ้นไปบดขยี้ช่องดาวเทียมท้องถิ่นที่กำลังฉายซีรีส์ยอดฮิตจนราบคาบ

ช่อง CCTV 6 ไม่เหมือนสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมท้องถิ่นพวกนั้นที่ต้องคอยพะวงเรื่องผลงาน ตัวเลขเรตติ้ง หรือการประเมินการแข่งขัน พวกเขาทำงานสบายกว่านั้นเยอะ เพราะสังกัดคณะมุขมนตรีและเป็นดั่งลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของสำนักงานวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติ จึงขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งเชิดและเอาแต่ใจเป็นที่สุด

อย่างเช่นวันเด็กดันเปิดหนังผี พอมีข่าวดาราเสพยาก็เอาหนังเรื่อง "ยุทธการแม่น้ำโขง" มาฉาย หรือแม้แต่ "เดดพูล" ก็ยังเอาเวอร์ชันไม่ตัดทอนมาออกอากาศ สรุปสั้น ๆ ก็คือ อะไรที่คุณไม่กล้าทำ ฉันกล้าทำ

ถึงปกติจะไม่เคยสนใจเรตติ้ง แต่พอสวี่หมิงเห็นตัวเลขพุ่งกระฉูดขนาดนี้ก็อดดีใจจนเนื้อเต้นไม่ได้ คราวนี้จะได้เอาไปคุยโม้ได้เต็มปากเต็มคำเสียที

ท่ามกลางแสงไฟตระการตาและกล้องระดับอัลตราเอชดีที่จับภาพ หลินจิ้งชิงในชุดราตรีสง่างามยืนเด่นอยู่กลางเวที ก่อนจะค่อย ๆ เปล่งเสียงร้องคลอไปกับท่วงทำนองออร์เคสตราอันแผ่วเบานุ่มนวล

"ทุ่งกว้างที่ทอดตัวอยู่ข้างกาย..."

"กลิ่นหอมจรุงของดอกพุทราโชยมาใกล้..."

"รวงเกาเหลียงสุกปลั่งแดงพร่างพราวเต็มแผ่นฟ้า..."

"จิ่วเอ๋อร์เอ๋ย ฉันขอส่งเธอไปสู่แดนไกล..."

เนื้อเพลงเพียงสี่ท่อน กับการร้องรอบแรกที่คลอไปกับเสียงดนตรีประกอบ หลินจิ้งชิงยังคุมอารมณ์เพลงไว้ได้อย่างนิ่งสงบ น้ำเสียงหวานนุ่มดึงผู้ฟังให้ดำดิ่งสู่อารมณ์ที่บทเพลงรังสรรค์ขึ้นมาในทันที

ผู้ฟังราวกับมองเห็นทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา ต้นพุทราที่ผลิบานสะพรั่ง และดงต้นเกาเหลียงสีแดงระเรื่อละลานตาทั่วทั้งขุนเขา... เพียงแต่จิ่วเอ๋อร์คนนี้คือใครกันล่ะ

"สมกับเป็นจอมมารตัวแม่จริง ๆ เสียงใสก้องกังวานมาก แต่ทำไมเพลงนี้ถึงชื่อเพลง "จิ่วเอ๋อร์" ล่ะ ตั้งชื่อว่าต้าเอ๋อร์ไม่ได้เหรอ"

"ชิงเจี่ยยังร้องได้นิ่งไร้ที่ติตามเคย เพราะจับใจจริง ๆ ค่ะ"

"กะแล้วเชียวว่าไม่มีอะไรทำให้ชิงเจี่ยของเราไขว้เขวได้ ชิงเจี่ยสู้ ๆ นะคะ พวกเราคอยสนับสนุนพี่อยู่!"

แค่ชื่อเพลงเพียงอย่างเดียวก็กลายเป็นประเด็นให้ผู้คนถกเถียงกันยกใหญ่แล้ว

ระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น หลินจิ้งชิงก็ดันคีย์เสียงสูงขึ้นอีกหนึ่งคีย์แล้วเริ่มร้องรอบที่สอง แม้จะเป็นเนื้อร้องเดิม แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างจากรอบแรกอย่างสิ้นเชิง

~~~

"จิ่วเอ๋อร์เอ๋ย ฉันขอส่งเธอไปสู่แดนไกล~"

"อ๊า~~ อา~~ อ๊า~~"

เสียงฮัมเพลงเพียงท่อนเดียวส่งให้อารมณ์พุ่งทะยานขึ้นฉับพลัน ดนตรีแนวซิมโฟนิกและร็อกอันทรงพลังค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา ทำเอาผู้ชมขนลุกซู่ไปทั้งหัว

ชาวเน็ตเริ่มประหลาดใจเมื่อพบว่า รอบที่สามก็ยังคงใช้เนื้อร้องเดิม

จนกระทั่งรอบที่สี่ อารมณ์เพลงของหลินจิ้งชิงก็ปะทุขึ้นสู่จุดสูงสุด ราวกับความรู้สึกของความเป็นความตายถูกเค้นออกมาจากส่วนลึกของทรวงอก

ถึงจะไม่เข้าใจความหมายของเพลงอย่างถ่องแท้ แต่ทุกคนกลับสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่า บทเพลงนี้แฝงจิตวิญญาณของผู้กล้า ที่แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ไม่มีวันยอมก้มหัวหรือนึกเสียใจ

~~~

"จิ่วเอ๋อร์เอ๋ย ฉันขอส่งเธอไปสู่แดนไกล~~"

~~~

ท้ายประโยคตรงคำว่า "ไกล" หลินจิ้งชิงใช้พลังเสียงจากช่องอกลากยาวและไล่ระดับเสียงซ้อนกันเป็นระลอก ราวกับเกลียวคลื่นที่แผ่กว้างในมหาสมุทร

ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของใคร ต่างก็อึ้งงันไปกับบทเพลงจนบรรยายไม่ถูก

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนขนลุกซู่ยิ่งกว่าเดิมก็คือ ทันทีที่คำสุดท้ายของหลินจิ้งชิงสิ้นสุดลง เสียงปี่ซัวน่าแหลมสูงและดุดันทรงพลังก็แผดก้องขึ้นมา

เสียงนั้นช่วยขับเน้นภาพความยิ่งใหญ่ของบทเพลงให้แจ่มชัดขึ้นทันตา ความเด็ดเดี่ยวไม่ลังเลและความโศกสลดอันองอาจของเหล่าวีรชนพลันดูมีเลือดมีเนื้อ สัมผัสได้ถึงความเกรียงไกรอย่างหาที่สุดไม่ได้

เสน่ห์เฉพาะตัวของปี่ซัวน่า เป็นสิ่งที่เครื่องดนตรีชนิดไหนก็เทียบไม่ติดเลยจริง ๆ

แต่เมื่อแสงไฟค่อย ๆ เลื่อนจากตัวเลาปี่ซัวน่าไปยังผู้ที่กำลังเป่า ทุกคนกลับต้องยืนอึ้งตาค้าง

"เชี่ย เซียวเหยียน!"