ตอนที่ 97 ไปกินโต๊ะจีนมากี่งาน ถึงได้เป่าซัวน่าขนาดนี้

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว พี่เหยียนบอกว่าเขาอยู่ด้วย ที่แท้ก็อยู่จริงๆ ด้วย"

"ร่วมงานไม่ได้แปลว่าต้องร้องคู่กัน เข้าใจแจ่มแจ้งเลยทีนี้"

"พี่เหยียนเป่าซัวน่าได้ขนาดนี้ ผ่านโต๊ะจีนมากี่งานกันเนี่ย"

เสียงซัวน่าของเซียวเหยียนทำเอาทุกคนตกตะลึงตาค้าง แม้แต่ผู้ชมในสตูดิโอยังรู้สึกราวกับมีพายุคลื่นลมโหมกระหน่ำอยู่ในอก

ด้านล่างเวทีมีชายชราวัยเก้าสิบกว่าปีคนหนึ่งในเครื่องแบบทหาร บนบ่าและหน้าอกประดับเหรียญกล้าหาญเต็มพรึ่บ เขาฟังบทเพลงนี้อย่างเข้าใจลึกซึ้ง

ในวัยหนุ่มเขาเคยผ่านสมรภูมิรบ ความรู้สึกที่มีต่อเพลงนี้จึงลึกซึ้งยิ่งกว่าใคร

แม้บทเพลงนี้จะไม่มีคำว่าวีรบุรุษ สงคราม หรือการต่อต้านญี่ปุ่นเลยสักคำเดียว แต่กลับทำให้สัมผัสได้ทันที ราวกับมีวีรสตรีผู้ไม่หวั่นเกรงความตายและเปี่ยมด้วยเกียรติภูมิแห่งชนชาติมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ส่วนเสียงซัวน่านี้เขาก็คุ้นเคยเหลือเกิน สมัยยังเป็นหนุ่ม งานมงคลงานอวมงคลในหมู่บ้าน การต้อนรับขับสู้ล้วนใช้สิ่งนี้ทั้งสิ้น ยุคนั้นไม่มีเปียโน กีตาร์ หรือไวโอลิน มีเพียงซอเอ้อร์หูและแตรซัวน่าเท่านั้น

พอมาตอนนี้ประเทศชาติพัฒนาขึ้น กิจกรรมทางวัฒนธรรมก็หลากหลายตามไปด้วย แต่เครื่องดนตรีโบราณเหล่านี้กลับค่อยๆ เลือนหายไป จนเขาจำไม่ได้แล้วว่าได้ยินเสียงซัวน่าครั้งสุดท้ายเมื่อไร

วันนี้เขาอายุกว่าเก้าสิบปีแล้ว สหายร่วมรบที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ในตอนนั้น บัดนี้เหลือรอดชีวิตอยู่เพียงสามคนที่มาร่วมงานนี้เท่านั้น

เมื่อสองปีก่อน ลูกชายของเขาล้มป่วยและจากไป ชายชราต้องมาส่งคนผมดำจากไปก่อนคนผมขาว ช่างปวดร้าวหัวใจเหลือเกิน แต่เมื่อหวนนึกถึงอดีต แล้วมองดูบ้านเมืองที่รุ่งเรืองเฟื่องฟูอยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกว่าตนเองคงตายตาหลับแล้ว

สุ้มเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของซัวน่าสูงเสียดและเร่าร้อน เปรียบดั่งความกล้าหาญที่พร้อมบุกตะลุยฝ่าฟันขวากหนาม ไม่ยอมก้มหัวหรือจำนนต่อมรสุมแห่งโชคชะตาแม้แต่น้อย

~~~

เสียงขับขานพรรณนาถึงรวงเกาเหลียงสุกงอมที่ย้อมผืนฟ้าจนกลายเป็นสีแดงฉาน

เอ่ยคำอำลาส่งจิ่วเอ๋อร์ออกเดินทางไกลสู่สรวงสวรรค์

ท่วงทำนองวนกลับมาตอกย้ำภาพทุ่งเกาเหลียงสีแดงเพลิงสุดลูกหูลูกตา

ขับขานส่งดวงวิญญาณของจิ่วเอ๋อร์สู่แดนไกลด้วยความอาลัยอาวรณ์

~~~

น้ำเสียงของหลินจิ้งชิงสูงลิ่วจนน่าเหลือเชื่อ ที่สำคัญคือยังคงเนื้อเสียงหนาแน่นกังวาน ไม่ได้แหลมสูงจนแสบแก้วหูเหมือนคนทั่วไปเลยสักนิด

จังหวะดนตรีระเบิดพลังออกมาด้วยแรงหนุนจากเสียงซัวน่า ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกสะใจอย่างถึงที่สุด อารมณ์ความรู้สึกพวยพุ่งทะลักจนไม่อาจยับยั้ง

จนกระทั่งถึงท่อนสุดท้าย จังหวะดนตรีจึงค่อยๆ ผ่อนลง ก่อนจะปิดฉากลงด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลของหลินจิ้งชิง

ผู้คนด้านล่างเวทีต่างตกตะลึงไปกับบทเพลงที่ไม่เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนนี้

แม้จะมีเพียงสี่ประโยคสั้นๆ แต่กลับลึกซึ้งดั่งบทกวี เมื่อผสานเข้ากับดนตรีประกอบอันยิ่งใหญ่อลังการและเสียงซัวน่าที่ช่วยเสริมพลัง ฟังจบแล้วจึงให้ความรู้สึกราวกับมีดอกไม้ไฟระเบิดก้องอยู่ในหัว

อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยทอดมองการแสดงของหลินจิ้งชิงด้วยความปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง บทเพลงนี้ของหลินจิ้งชิง เกรงว่าคงยากจะมีใครก้าวข้ามได้อีก

คิดจะร้องเพลงนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากอยากร้องให้ได้ดีเทียบเท่าหลินจิ้งชิง คงต้องรออัจฉริยะคนต่อไปแล้วกระมัง

แต่อัจฉริยะแบบนี้ ในหนึ่งศตวรรษมักจะปรากฏขึ้นมาสักคนเท่านั้น

ผู้อำนวยการสถานีสวี่หมิงถูกเสียงร้องสะกดจิตวิญญาณไปนานแล้ว จนไม่มีแก่ใจจะไปดูข้อมูลหลังบ้านหรือคอมเมนต์บนหน้าจอไลฟ์สดเลยด้วยซ้ำ

"อึ้งไปเลยพวกเอ๋ย ได้ยินมานานแล้วว่าหลินจิ้งชิงได้ฉายาจอมมารตัวแม่ แต่ก่อนหน้านี้พอฟังเธอร้องเพลง ฉันกลับรู้สึกว่าก็งั้นๆ ที่แท้เป็นฉันเองที่ตาไม่ถึง"

"พี่สาวทำฉันคลั่งตายแล้ว นี่สิถึงจะเป็นจอมมารตัวแม่ตัวจริงในใจฉัน ไม่มีใครมาแทนที่ได้เลย ร้ายกาจจนน่าขนลุก"

"มีฉันสังเกตเห็นคนเดียวไหม เนื้อเพลงมีแค่สี่ประโยคร้องซ้ำตั้งห้ารอบ แต่พี่สาวก้มมองจอบอกบทตั้งสามครั้ง น่ารักจังเลยอะ"

"เสียงซัวน่าของเซียวเหยียนก็สอดแทรกเข้ามาได้ลงตัวสุดๆ ฉันฟังแล้วสะใจชะมัด"

"ขอบคุณความเห็นบนที่ชมนะ พี่เหยียนของพวกเราใช้ฝีมือพิสูจน์ตัวเองเสมออยู่แล้ว"

"ฉันเรียนดนตรีพื้นบ้านมา เมื่อก่อนโดนล้อตลอดว่าเรียนจบไปคงได้ไปเป่าในงานศพ วันนี้เห็นอาจารย์เซียวเหยียนเป่าซัวน่าแล้วเท่ระเบิดไปเลย ฉันกลับมามีความมั่นใจอีกครั้งแล้ว"

ลู่เหวินหลี่ก็เป็นคนที่เรียนดนตรีพื้นบ้านเช่นกัน เพียงแต่ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นเขายื่นสมัครสาขาขลุ่ยตี๋จื่อ แต่น่าเสียดายที่คะแนนขาดไปนิดหน่อย จึงถูกคัดย้ายมาเรียนสาขาวิชาซัวน่าแทน

เขาจำได้ว่าตอนเข้าเรียนใหม่ๆ คลาสเรียนซัวน่ามีเขาเป็นนักศึกษาเพียงคนเดียว แต่อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญกลับมีถึงสี่ท่าน โดดเรียนไม่ได้แม้แต่วิชาเดียว ตอนนั้นเขารู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างซวยเหลือเกิน

แต่หลังจากค่อยๆ ซึมซับและเรียนรู้วัฒนธรรมของซัวน่า เขาก็เริ่มหลงรักสาขาวิชานี้ ทว่าได้ยินมาว่าปีนี้ทางมหาวิทยาลัยจะยกเลิกสาขานี้แล้ว เพราะไม่มีใครมาสมัครเลย

เขาคาดว่าตัวเองคงจะเป็นนักศึกษารุ่นสุดท้ายของสาขานี้ แต่ก็ไม่อยากเห็นซัวน่าต้องเสื่อมความนิยมลงไปแบบนี้ ในสายตาของเขา ซัวน่าเปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรมจีนอันทรงคุณค่า ไม่ควรค่าแก่การถูกลืมเลือนไปเลยสักนิด

การรับสมัครนักศึกษาใหม่ใกล้เข้ามาทุกที ทางคณะยื่นคำขาดมาแล้วว่า หากรอบนี้ไม่มีใครมาสมัครเลยแม้แต่คนเดียว สาขาวิชาซัวน่าจะถูกยุบทิ้งตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป

ตั้งแต่วันแรกที่เปิดรับสมัคร ทั้งคณะรวมถึงตัวเขาต่างก็นั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวัน รอดูว่าจะมีใครมาสมัครบ้าง แต่พอมองดูยอดผู้สมัครของสาขาอื่นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่สาขาตัวเองยังไร้วี่แวว ลู่เหวินหลี่ก็รู้ดีว่าคราวนี้คงจบเห่แล้วจริงๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคนยื่นใบสมัครเข้ามาจริงๆ แถมยังมีถึงแปดคน ลู่เหวินหลี่แทบคิดว่าตัวเองตาฝาด เขาและบรรดาอาจารย์ช่วยกันตรวจดูอยู่หลายรอบ ถึงมั่นใจว่ามีแปดคนจริงๆ

อาจารย์หลายท่านแทบไม่เชื่อสายตา ถึงขั้นแอบกระซิบถามกันเองว่าคณะปรับเกลี่ยส่งเด็กมาให้ หรือว่าเป็นญาติใครมาสมัครหรือเปล่า จนกระทั่งถึงวันปิดรับสมัครแล้วเห็นยอดผู้สมัครพุ่งไปถึงยี่สิบสามคน พวกเขาก็ยังแทบไม่อยากเชื่ออยู่ดี

เรื่องนี้สร้างความฮือฮาไปทั้งคณะ กระทั่งอธิการบดียังต่อสายโทรศัพท์ไปหาผู้สมัครทุกคนด้วยตัวเองเพื่อถามว่ากรอกใบสมัครผิดสาขาหรือไม่ พอทุกคนตอบปฏิเสธพร้อมยืนยันอย่างหนักแน่นว่าชอบซัวน่าจริงๆ อธิการบดีก็ดีใจจนยิ้มเห็นเหงือก

กระทั่งวันที่คนเป็นๆ ทั้งยี่สิบสามคนมายืนอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

และครั้งล่าสุดที่ยอดผู้สมัครสาขาซัวน่าพุ่งพรวด ก็คือช่วงที่เพลง "มงคลสมรส" ของเซียวเหยียนถูกปล่อยออกมา

เมื่อก่อนลู่เหวินคิดว่าเซียวเหยียนแค่หยิบเอาลูกเล่นของซัวน่ามาใช้เป็นองค์ประกอบ แต่ตัวเองคงเป่าไม่เป็น ทว่าพอได้ดูรายการในครั้งนี้ เขากลับรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน เพราะเซียวเหยียนไม่ใช่แค่หยิบมาใช้เป็น แต่ฝีมือการเป่านั้นเรียกได้ว่าอยู่ในระดับหัวกะทิเลยทีเดียว

"พวกเราไปเชิญอาจารย์เซียวเหยียนมาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของสาขาซัวน่าที่มหาวิทยาลัยเราได้ไหมเนี่ย"

พอเห็นคอมเมนต์นี้ลอยขึ้นมาบนหน้าจอ ชาวเน็ตจำนวนมากต่างพากันหัวเราะ

"ซัวน่ามีเปิดเป็นสาขาวิชาด้วยเหรอ"

"ต้องใช้คะแนนสูงไหมครับ ผมก็อยากเรียนเหมือนกัน"

"ร่วมสืบสานดนตรีพื้นบ้านดั้งเดิม ฉันว่าฉันก็น่าจะช่วยลงแรงสักหน่อยนะ"

พอเห็นคนเข้ามาตอบคอมเมนต์ของตน ลู่เหวินหลี่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"คะแนนไม่สูงเลยครับ ขอแค่คุณสมัครมาก็พอ"

ขอแค่คุณกล้าสมัคร ต่อให้คะแนนไม่ถึง พวกเราก็จะหาทางดึงคุณเข้ามาให้ได้

หรือจะมาสอบที่มหาวิทยาลัยล่วงหน้าก็ได้ พวกเรามีโควตารับตรงให้อีกต่างหาก

ถ้ายังกังวลเรื่องตัวเองอีก พวกเราส่งข้อสอบไปให้ถึงบ้านเลยก็ได้ ให้คุณไปเสิร์ชหาคำตอบก่อนแล้วค่อยมาสอบ เน้นความจริงใจล้วนๆ

แฟนคลับของฉีเหวินเห็นเซียวเหยียนกับหลินจิ้งชิงเจิดจรัสเปล่งประกายในรายการ แต่เพื่อรักษาหน้าพี่ชายของตน จึงไม่อยากยอมรับว่าการแสดงของเซียวเหยียนนั้นยอดเยี่ยม

"เพลงบ้าอะไรกัน เสียงยังกับเพลงงานศพ ฟังไม่ได้เลยสักนิด"

"จริงด้วย ถือเป็นจุดพังพินาศของเพลงทั้งเพลงเลยล่ะ"

"ฝีมือระดับนี้ก็คู่ควรแค่ไปยืนเล่นดนตรีแบ็กอัปอยู่ข้างๆ เท่านั้นแหละ จะเอาอะไรไปมากกว่านี้ได้อีก"

ความเห็นของแฟนคลับฉีเหวินดึงดูดสายตาของแฟนคลับเซียวเหยียนทันที ซ้ำยังสร้างความเอือมระอาให้แก่ผู้ชมทั่วไปอีกด้วย

"นี่เป็นแฟนคลับบ้านไหนกันเนี่ย รสนิยมการฟังเพลงขั้นพื้นฐานยังไม่มีเลย ฉันว่าไอดอลบ้านเธอก็คงไม่ได้เรื่องเหมือนกันแหละ"

"ยังจะกล้าว่าไม่เพราะอีก นี่มันมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษเชียวนะ ถ้านับย้อนไปสักสองรุ่น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าบ้านแกจะไม่เคยจ้างมาเป่า"

"ถ้าเซียวเหยียนไม่เก่งจริง งั้นถ้าแกเก่งนักก็ขึ้นไปเป่าเองสิยะ"

แฟนคลับของฉีเหวินถูกตอกกลับจนไร้ทางสู้ จึงจำต้องสงบปากสงบคำแล้วล่าถอยไปในทันที