ตอนที่ 98 เข้าร่วมรายการแร็ป ผู้เข้าแข่งขันไม่ยอมรับ

ช่อง CCTV-6 เองก็ออกโรงหนุนหลังเซียวเหยียนเต็มที่ ด้วยการปักหมุดภาพช็อตที่เขาเป่าซัวน่าคู่กับหลินจิ้งชิงไว้บนหน้าเพจ พร้อมเขียนข้อความสั้นๆ เกือบร้อยคำเพื่อเอ่ยปากชม

ถึงขั้นเปลี่ยนภาพพื้นหลังหน้าหลักเป็นรูปของทั้งคู่เลยด้วยซ้ำ

"ฮ่าๆๆ ยินดีด้วยนะพี่เหยียน ได้รับการยอมรับจากองค์หญิงหกแล้ว"

"พวกแอนตี้เบิกตาดูกันให้ชัดๆ นี่สิถึงเรียกว่าฝีมือ"

"พี่เหยียนสุดยอดมาก พี่เหยียนคู่ควรกับสิ่งนี้แล้ว"

วันรุ่งขึ้นหลังจากรายการออกอากาศจบ ในที่สุดฉีเหวินก็รีบเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ

แม้เขาจะแตกหักกับหลินจิ้งชิงไปแล้ว แต่ก็ยังอยากเห็นอยู่ดีว่าสองคนนั้นร่วมงานกันแล้วจะออกมาเป็นแบบไหน

เขาจึงเปิดคลิปวิดีโอช่วงที่หลินจิ้งชิงร้องเพลงดู ถึงจะเพิ่งถูกเธอปฏิเสธมา แต่พอได้เห็นการแสดงในคลิป ฉีเหวินก็ยังอดชื่นชมไม่ได้

คนสายพรสวรรค์นี่เก่งกาจขนาดนี้เชียวหรือ เก่งจนคนอื่นได้แต่มองตามหลังตาปริบๆ

แต่ทันทีที่เซียวเหยียนโผล่ออกมาเป่าซัวน่า คิ้วของฉีเหวินก็ขมวดมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชัง

ถึงอย่างนั้นก็จำต้องยอมรับว่า ความสำเร็จอันล้นหลามของเพลงนี้มีซัวน่าเป็นองค์ประกอบสำคัญ การใส่เสียงซัวน่าเข้ามาไม่เพียงกลมกลืนไปกับดนตรี แต่ยังช่วยเติมเต็มบทเพลงทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาไม่ยอมแพ้หรอก พอกลับถึงประเทศ ฉีเหวินยังเหลือคิวแสดงอีกสามรอบ ซึ่งรอบที่สำคัญที่สุดคืองานของเขตทหารต้นสังกัด รอบนี้ต้องใส่ใจเป็นพิเศษเพราะมีผู้นำระดับสูงมาร่วมชมมากมาย

แต่แล้วผู้ช่วยกลับได้รับแจ้งกะทันหันว่า การแสดงของฉีเหวินถูกยกเลิกแล้ว

"พี่ฉีครับ ทางเบื้องบนส่งหนังสือแจ้งมา บอกว่าการแสดงของพี่ถูก... ถูกยกเลิกแล้วครับ"

หัวใจของฉีเหวินหล่นวูบ การแสดงรอบนี้สำคัญกับเขามากขนาดนั้น จู่ๆ จะถูกยกเลิกได้ยังไง

"หมายความว่ายังไง เอาหนังสือแจ้งมาให้ฉันดูซิ"

ผู้ช่วยยื่นอีเมลให้ฉีเหวินดู ข้อความในนั้นสั้นกุด ระบุเพียงแค่ว่าไม่ต้องการการแสดงของฉีเหวินแล้ว โดยไม่ได้ชี้แจงอะไรเพิ่มเติมอีกเลย

ฉีเหวินรีบต่อสายตรงหาฝ่ายบริหารงานของตนทันที พอปลายสายกดรับ

"ฮัลโหลครับอาจารย์หวัง ผมอยากถามหน่อยครับว่าทำไมโชว์ของผมถึงถูกยกเลิก"

วงการนี้แคบแค่นี้เอง มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างมีหรือจะรอดพ้นสายตาพวกเขาไปได้ ยิ่งเกณฑ์การพิจารณาคนของสถาบัน หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องคุณธรรมและความประพฤติ

ฉีเหวินก่อเรื่องพรรค์นี้ลงไป ถึงขนาดที่อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยต้องโทรมาถามด้วยตัวเอง แล้วมีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้เรื่อง

"เสี่ยวฉีเอ๊ย มันเป็นแบบนี้นะ พอดีต้องคุมเวลา ทางเราก็เลยจำเป็นต้องตัดการแสดงบางชุดออกไปน่ะ"

ข้ออ้างแบบนี้ฉีเหวินไม่มีทางเชื่อ ต่อให้ต้องตัดรายการแสดงจริง ทำไมต้องมาเจาะจงตัดของเขาล่ะ

"อาจารย์หวังครับ อาจารย์ก็รู้นี่ครับว่าการแสดงรอบนี้สำคัญกับผมมากแค่ไหน มันส่งผลต่อการเลื่อนตำแหน่งของผมเลยนะ"

อาจารย์หวังแอบกลอกตาในใจ ขนาดลูกศิษย์ของอาจารย์เฉินเส้าเหยี่ย นายยังกล้าไปเล่นงานเขา ช่างไม่ประสีประสาเอาเสียเลย ยังคิดว่าตัวเองจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ อีกหรือ

ต่อให้อาจารย์เฉินเส้าเหยี่ยไม่เอาความ แล้วบรรดาลูกศิษย์ของอาจารย์เฉินล่ะ ลูกศิษย์ของอาจารย์เฉินมีมากมายกระจายอยู่ทั้งในและนอกสถาบัน แค่รู้ว่าอาจารย์ให้ความสนใจเรื่องนี้ ไม่ต้องรอให้ท่านเอ่ยปาก บรรดาลูกศิษย์ก็พร้อมใจกันลงมือจัดการให้อยู่แล้ว

"เสี่ยวฉี นายน่ะยังเด็ก ยังต้องขัดเกลาเก็บเกี่ยวประสบการณ์อีกเยอะ เป็นคนหนุ่มคนสาวอย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยนะ"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสิบกว่าประโยค ฉีเหวินก็ยังไม่ได้คำตอบที่แท้จริงจากอาจารย์หวังเลยแม้แต่คำเดียว ซ้ำอีกฝ่ายยังไม่ยอมใจอ่อนสักนิด ฉีเหวินรู้ดีว่าคราวนี้ตนคงหมดโอกาสขึ้นเวทีแล้วแน่ๆ

วงการที่เขาบากบั่นสร้างตัวมาหลายปีและภาคภูมิใจนักหนา ดูท่าคงจะเขี่ยเขาให้พ้นทางเสียแล้ว

ในเวลานี้เอง ฉีเหวินถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองใจร้อนวู่วามเกินไป แต่จะมานึกเสียใจตอนนี้ก็สายเกินแก้แล้ว

~~~

การได้รับการยอมรับจากองค์หญิงหก ประกอบกับผลงานอันโดดเด่นในช่วงที่ผ่านมา ทำให้เซียวเหยียนพลิกกระแสสังคมกลับมาได้ด้วยฝีมือล้วนๆ

เมื่องานทางฝั่งนี้จบลง เซียวเหยียนก็ต้องเดินทางไปเข้าร่วมรายการ "ศักราชใหม่แห่งแร็ป" ต่อทันที

ทางรายการกำหนดให้ต้องมาลองเสื้อผ้าหน้าผมและฟิตติงลุคล่วงหน้าหนึ่งวัน

ห้องแต่งตัวของเมนเทอร์ล้วนเป็นห้องเดี่ยว มีเพียงห้องของผู้เข้าแข่งขันเท่านั้นที่ต้องใช้ห้องรวมขนาดใหญ่

ทันทีที่เซียวเหยียนก้าวลงจากรถ ก็มีเด็กสาวสวมแว่นคนหนึ่งออกมารอต้อนรับที่หน้าประตู ก่อนจะพาพวกเขาทั้งสองตรงไปยังห้องแต่งหน้าทันที

ระหว่างนั้น ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งที่ชื่อเผิงเคอก็บังเอิญเดินมาเจอกับเซียวเหยียนตรงทางเดินพอดี

เผิงเคอสวมแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ ใส่เสื้อเบสบอลสีแดง ที่คอห้อยสร้อยทองเส้นโต เขาก้าวเข้ามาพลางเอามือล้วงกระเป๋า เซียวเหยียนแทบตาพร่าเพราะสร้อยทองเส้นเบ้อเริ่มนั่น เมื่อก่อนเขาก็อยากจะถามมาตลอดจริงๆ ว่าตกลงแล้วมันใช่ทองแท้หรือเปล่า

ทั้งสองเดินผ่านกันราวกับคนแปลกหน้า จนกระทั่งเซียวเหยียนเดินเข้าไปในห้องแต่งหน้าของเมนเทอร์ เผิงเคอก็ผลุบหายกลับเข้าไปในห้องพักของผู้เข้าแข่งขันทันที

เขาผลักประตูเข้าไปแล้วโพล่งขึ้นมาว่า "ฉันรู้แล้วว่าเมนเทอร์คนสุดท้ายคือใคร"

ในห้องมีคนอยู่สิบกว่าคน สี่คนกำลังแต่งหน้าทำผมอยู่ ส่วนคนอื่นถ้าไม่นอนเอกเขนกคุยกันบนโซฟา ก็ไปนั่งกดเปียโนเล่นอยู่สองสามที

พอได้ยินเผิงเคอพูดแบบนั้น ทุกคนก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมนเทอร์คนที่สี่จะเป็นใคร

AK จูเอ่ยขึ้น "ฉันเดาว่าเป็นหยางเค่อ ทั้งชั่วโมงบินสูง แถมผลงานก็เยอะด้วย"

นิโคลัสเหล่าโม่ถอดหมวกแก๊ปออกมาหมุนเล่นรอบหนึ่งแล้วสวมกลับเข้าไปใหม่ "หยางเค่อเชิญตัวยากจะตาย ได้ยินมาว่าตอนนี้ยังอยู่ต่างประเทศอยู่เลย ฉันว่าไม่ใช่หรอก"

เผิงเคอยกสองมือประสานท้ายทอย แกล้งทำเป็นลึกลับ "พวกนายเดาให้หลุดโลกไปเลย กล้าเดาแค่ไหนก็ใส่มาให้หมด"

UK ซางซางรับมุกทันที "อย่าบอกนะว่าเป็นเอ็มมิเน็ม?"

เผิงเคอเบิกตากว้างผ่านแว่นจนตาโตเป็นไข่ห่าน "ล้อเล่นหรือไง คิดจะเชิญระดับเอ็มมิเน็ม มีปัญญาจ่ายกี่ร้อยล้านกันฮะ"

UK ซางซางเบะปาก "ในประเทศนี้น่ะ แร็ปเปอร์ที่เก่งพอจะเป็นเมนเทอร์ได้ ฉันยอมรับอยู่ไม่กี่คนหรอก ตอนนี้สามคนที่พวกเรารู้จักก็ขึ้นเวทีไปหมดแล้ว AK จูเดาว่าเป็นหยางเค่อ นายก็บอกว่าไม่ใช่ แล้วยังจะเหลือใครอีกล่ะ"

"หวังหลงชีเหรอ หรือว่าจ้าวจี้เหวิน"

เผิงเคอหัวเราะหึพลางส่ายหน้า "ไม่ใช่สักคน"

ทุกคนแย่งกันพูด เดากันอยู่นานสองนานก็ยังไม่ถูกสักที จนเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา "เดาไม่ออกโว้ย นายบอกมาตรงๆ เลยดีกว่า"

เผิงเคอยืนพิงกรอบประตูแล้วเฉลย "ก็ได้ เซียวเหยียนไงล่ะ"

ทั้งห้องเงียบกริบลงในพริบตา

"เซียวอะไรนะ"

"อะไรเหยียนนะ"

เผิงเคอย้ำอีกรอบ "เซียวเหยียน"

พอได้ยินชื่อนั้น ทุกคนก็ระเบิดหัวเราะลั่นออกมาพร้อมกัน "นายล้อเล่นอะไรเนี่ย เซียวเหยียนฉันรู้จักนะ คนที่เล่นซีรีส์แล้วผันตัวมาร้องเพลงใช่ไหม เคยเห็นเขาอยู่ เขาเนี่ยนะจะแร็ปเป็น อย่ามาตลกหน่อยเลย"

พอเห็นว่าไม่มีใครเชื่อ เผิงเคอก็รีบพูดขึ้นทันที "ฉันเห็นเขาเดินเข้าห้องทำงานของเมนเทอร์ไปจริงๆ นะ"

AK จูลุกพรวดขึ้นมาเสียงดังปัง ยกมือขยี้หัวตัวเองไปมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจและไม่สบอารมณ์ "บ้าไปแล้ว จริงดิ ทีมงานหาคนไม่ได้แล้วหรือไง ถึงได้ไปเชิญเซียวเหยียนมาเนี่ย"

UK ซางซางผสมโรง "นั่นสิ เขามีผลงานเพลงแร็ปอะไรกับเขาด้วยเหรอ รู้จักแร็ปจริงหรือเปล่าเถอะ ถ้าเป็นเขาจริงๆ ล่ะก็ ฉันนี่แหละคนแรกที่ไม่ยอมรับ"

คนข้างๆ ที่ชอบดูความวุ่นวายเอ่ยเสริมขึ้นมา "ถ้าเขาเป็นเมนเทอร์ได้ ฉันก็เป็นเมนเทอร์ได้เหมือนกันแหละวะ"

ถึงตอนนี้คนในห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่นิโคลัสเหล่าโม่จะพูดขึ้น

"เผิงเคออาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้ เผื่อเขาแค่แวะมาเยี่ยมกองถ่ายเฉยๆ ล่ะ"

AK จูพูด "ฉันไม่สนหรอก ถ้าเขามาเป็นเมนเทอร์จริงๆ ฉันคนแรกเลยที่จะไม่ยอมรับ"

คนในห้องเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ ต่างพากันโวยวายไม่ยอมรับเรื่องที่เซียวเหยียนจะได้เป็นเมนเทอร์ จนในที่สุดก็มีคนพูดขึ้นว่า

"เมนเทอร์คนสุดท้ายจะประกาศอย่างเป็นทางการคืนนี้ไม่ใช่เหรอ รอดูก่อนสิ"

"ก็จริง ตอนนี้พูดอะไรไปก็ยังเร็วเกินไป รอจนกว่าจะประกาศอย่างเป็นทางการแล้วค่อยว่ากันดีกว่า"

ภายในห้องแต่งหน้าขนาดใหญ่ ช่างแต่งหน้าทั้งสี่คนก้มหน้าก้มตาแต่งหน้าเซ็ตผิวให้พวกเขาเงียบๆ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เจ้าพวกนี้น่ากลัวชะมัด เดี๋ยวก็เตะเก้าอี้ เดี๋ยวก็ทุบโต๊ะ รีบๆ เสร็จสักทีเถอะ

ส่วนทางด้านเซียวเหยียน สไตล์ของเขาเดิมทีก็คือไม่มีสไตล์ ใครเอาอะไรให้ใส่ก็ใส่ตามนั้น ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาก็ใส่แต่เสื้อผ้าที่เซียวเหยียนคนก่อนซื้อทิ้งไว้ทั้งนั้น

แต่เขาก็เป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่อย่างนั้นคราวก่อนคงไม่มีภาพลักษณ์คุณลุงใส่กางเกงขาสั้นลายดอกโผล่มาหรอก

ช่างแต่งหน้าเลือกแจ็กเก็ตตัวสั้นสีดำมาให้ลองชุดหนึ่ง เซียวเหยียนลองสวมดูแล้วมันรัดรูปเกินไป พอรูดซิปขึ้นก็รู้สึกอึดอัด

"ช่วยเปลี่ยนให้ผมอีกตัวได้ไหมครับ ตัวนี้ใส่แล้วไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่"

ช่างแต่งหน้ากลับมองว่าหล่อมาก "ฉันว่าชุดนี้เท่มากเลยนะคะ"

สายตาของช่างแต่งหน้าดูดุดันเอาเรื่อง เซียวเหยียนชักเริ่มหวั่นๆ เลยค่อยๆ ขยับตัวไปตรงราวแขวนเสื้อ แล้วรื้อค้นดู

"ผมว่าตัวนี้ดูดีนะ เดี๋ยวผมขอลองตัวนี้หน่อยครับ"

เซียวเหยียนรีบถอดแจ็กเก็ตออก เสื้อในมือเขาคือแจ็กเก็ตเบสบอลทรงโอเวอร์ไซส์ ตัวเสื้อเป็นหนังสีดำ ที่อกติดอาร์มสัญลักษณ์แร็ปสีแดงไว้สองสามชิ้น ใต้กระเป๋าข้างเจาะรูร้อยผ้าพันคอสี่เหลี่ยมสีแดงห้อยเอาไว้

พอจับคู่กับกางเกงคาร์โกสีกากีของเซียวเหยียนแล้ว ก็ดูเท่ระเบิดจนได้กลิ่นอายความเป็นแร็ปเปอร์ขึ้นมาทันตาเห็น

ช่างแต่งหน้าพยักหน้ารัวๆ "ใช่เลยค่ะ อาจารย์เซียวเหยียนตาถึงจัง ชุดนี้ยิ่งดูหล่อขึ้นไปอีก"

เซียวเหยียนรูปร่างดีแถมยังตัวสูง เสื้อตัวนี้ใช่ว่าใครก็เอาอยู่ คนสูงไม่ถึง 180 เซนติเมตรหมดสิทธิ์แน่นอน ใส่แล้วคงเหมือนเด็กแอบขโมยเสื้อผู้ใหญ่มาใส่ อ้วนไปก็ไม่ได้ ผอมไปก็ไม่รอด สรุปก็คือ เสื้อผ้าที่พวกดีไซเนอร์แบรนด์ดังออกแบบ ไม่ได้มีไว้ให้คนปกติใส่กันชัดๆ

ช่างแต่งหน้าเอ่ยขึ้น "อาจารย์เซียวเหยียนคะ ทรงผมนี้ เดี๋ยวฉันถักเดรดล็อกเพิ่มให้อีกหน่อยดีไหมคะ"

พอเซียวเหยียนได้ยินคำว่าเดรดล็อก ก็เอามือกุมหัวส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ได้ครับ อันนี้ไม่ไหวแน่นอน"

เซียวเหยียนไม่ชอบทรงเดรดล็อกมาแต่ไหนแต่ไร ลองฟังชื่อภาษาจีนที่เรียกกันว่า 'เปียสกปรก' ดูสิ ถ้าพวกคนผิวดำขยันสระผมสักนิด ผมทรงนี้คงไม่ถูกเรียกว่าเปียสกปรกหรอก

เดิมทีเดรดล็อกเกิดมาเพื่อสภาพเส้นผมของคนผิวดำโดยเฉพาะ การมัดผมให้แน่นก็เพื่อป้องกันไม่ให้แมลงเข้าไปทำรัง... นี่คือสิ่งที่เซียวเหยียนคิด เพราะเขาเคยไถคลิปเจอตอนคนแกะผมเดรดล็อกออกมาสระ แล้วน้ำที่ล้างออกมามีแต่คราบโคลนทั้งนั้น

แต่ความจริงแล้ว เดรดล็อกยังเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาราสตาฟารี เปรียบเสมือนแผงคอสิงโตที่เป็นตัวแทนของอิสรภาพและความเป็นธรรมชาติไร้การปรุงแต่ง

ความหมายมันก็ลึกซึ้งดีอยู่หรอก แต่เขารับไม่ไหวจริงๆ แถมทรงเดรดล็อกนี่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าต้องเจ็บรั้งหนังหัวจะตาย

สุดท้าย เมื่อช่างแต่งหน้ายืนกรานอย่างหนัก ทั้งสองฝ่ายจึงยอมถอยคนละครึ่งทาง โดยเซียวเหยียนยอมให้ถักเปียเส้นเล็กๆ แค่ไม่กี่ช่อตรงข้างผมหน้าม้า

จากนั้นช่างแต่งหน้าก็เล็มผมให้เซียวเหยียนอีกนิดหน่อย ช่วยให้ภาพรวมดูสดชื่นสบายตากว่าเดิมเป็นกอง

พอเซ็ตทรงเสร็จเรียบร้อย ก็ตรงไปถ่ายโปสเตอร์ทันที ช่างภาพพอเห็นเซียวเหยียนเดินเข้ามาถึงกับตาค้าง

"หล่อจริงๆ หล่อสุดยอด สมกับเป็นนักแสดง ภาพลักษณ์ของอาจารย์เซียวเหยียนเนี่ยยอดเยี่ยมมากจริงๆ"

หลายวันมานี้ช่างภาพถ่ายคนอื่นจนตาล้าไปหมด พอได้มาเจอคนที่เจริญหูเจริญตาแบบเซียวเหยียน จึงเผลอรัวชัตเตอร์เก็บภาพเพิ่มไปอีกเพียบโดยไม่รู้ตัว

เมื่องานเสร็จสิ้นอย่างราบรื่น ก็เหลือแค่รอการประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการในช่วงค่ำ แล้วเตรียมลุยเต็มที่กับการอัดรายการในวันพรุ่งนี้

แต่ก่อนจะเริ่มการอัดรายการ ผู้กำกับเหลยซานได้ตั้งใจแวะมาคุยสั้นๆ กับเซียวเหยียนเป็นการส่วนตัว

"อาจารย์เซียวเหยียนครับ คืนนี้รายการจะประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว พอประกาศออกไป อาจจะมีกระแสวิพากษ์วิจารณ์ดุเดือดขึ้นมา เรื่องนี้คุณพอจะรู้อยู่ใช่ไหมครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้ารับ ก็แค่โดนด่าไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ผมถนัดอยู่แล้ว

ผู้กำกับเหลยซานเห็นเซียวเหยียนพยักหน้า จึงพูดต่อ "พวกแร็ปเปอร์น่ะมีนิสัยเฉพาะตัวค่อนข้างแรง ตอนอัดรายการพรุ่งนี้คุณอาจจะโดน 'ขอคำชี้แนะ' เข้าใส่ เรื่องนี้คุณเข้าใจใช่ไหมครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้าอีกรอบ ก็แค่โดนหาเรื่องไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ผมก็คุ้นเคยดีเหมือนกัน

หลังจากเตือนสองเรื่องสำคัญที่สุดให้เซียวเหยียนทราบแล้ว ผู้กำกับเหลยซานก็เบาใจไปเปลาะหนึ่ง แต่พอเห็นตัวจริงของเซียวเหยียน เขากลับรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมานิดๆ เด็กคนนี้ไม่เห็นเหมือนในพวกข่าวกอสซิปเลยสักนิด

ดูสุภาพเรียบร้อยน่ารักเกินไปด้วยซ้ำ พอเอาไปเทียบกับกลุ่มแร็ปเปอร์พวกนั้น นึกว่าลูกแกะหลงเข้าไปในฝูงหมาป่าเสียอีก

ผู้กำกับเหลยซานอดไม่ได้ที่จะกำชับ "อาจารย์เซียวเหยียน นิสัยพวกแร็ปเปอร์ค่อนข้างห่ามและใจร้อน ถ้าถึงคราวจำเป็น คุณก็โหดกลับไปได้เลยนะครับ"

คงกลัวว่าเขาจะโดนรังแกสินะ เซียวเหยียนซาบซึ้งในความหวังดีของผู้กำกับเหลยซาน "ผมดุมากเลยนะ สบายใจได้ครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอก"