บทที่ 52 คงลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต

บทที่ 52 คงลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต

นิวเม็กซิโก บนถนนที่มุ่งหน้าไปยังร้านตู้เกม รถจักรยานคันหนึ่งซึ่งบรรทุกชายหนุ่มสองคนกำลังปั่นตะบึงไปตามทาง

"เร็วอีก ไมค์ เร็วขึ้นอีกนิด!"

,?9

"ก็เร็วพอแล้วโว้ย! ให้ตายสิ!"

ไมค์สบถพลางใช้หางตาเหลือบมองขาที่เข้าเฝือกของจอห์นซึ่งยื่นชี้โด่เด่ออกมา

เรื่องที่ GAMENOVA ปล่อยเกมใหม่ออกมา ในฐานะที่จอห์นเป็นแฟนตัวยงของชวาร์เซเน็กเกอร์และ GAMENOVA เขาย่อมได้รับข่าวนี้เป็นคนแรก ๆ อยู่แล้ว

ทว่าขาของเขาดันมาหักตอนไปรับจ้างทำงานพาร์ตไทม์ก่อนหน้านี้ ทำให้เดินทางไม่สะดวกนัก ถึงได้ต้องขอร้องให้ไมค์ปั่นจักรยานพาเขามา

เอาเถอะ ไมค์จำต้องยอมรับว่า เหตุผลสำคัญกว่านั้นคงเป็นเพราะตัวเขาเองก็อยากลองเล่นเกมใหม่นั่นเหมือนกัน

เกม "Contra" ก่อนหน้านี้ได้เอาชนะใจเขาไปอย่างราบคาบแล้ว

สำหรับชื่อ "Wolfenstein" จริง ๆ แล้วไมค์ก็พอจะคุ้นหูอยู่บ้าง

มันน่าจะเป็นเกมที่ค่ายมิวส์ซอฟต์แวร์ปล่อยลงบนเครื่อง Apple II ในช่วงต้นยุค 80

กราฟิกดูเรียบง่าย ใช้แค่ตัวอักษรมาเรนเดอร์เป็นภาพ ถือว่าเป็นเกมพีซีที่ทำออกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว

ทว่า GAMENOVA กลับหยิบเอาชื่อนี้มาใช้ แถมยังพ่วงคำว่า '3D' ไว้ข้างหลังอีก ทำเอาไมค์อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ

"พูดจริง ๆ นะจอห์น ฉันไม่คิดว่า GAMENOVA จะมีน้ำยาทำภาพ 3D บนเครื่อง 8 บิตได้หรอก"

ไมค์หอบหายใจแฮก ๆ พลางหันไปพูดกับจอห์นที่ซ้อนอยู่เบาะหลัง

ทันทีที่เขากลับถึงบ้านก็ถูกจอห์นลากตัวออกมาปั่นจักรยานทันที ยังไม่ทันได้เห็นเลยว่าวิดีโอโปรโมตที่อีกฝ่ายอวยนักอวยหนานั้นหน้าตาเป็นยังไง

"เมื่อเกือบสิบปีก่อน อาตาริก็เคยอ้างไม่ใช่เหรอว่าตัวเองทำเกม 3D ออกมา ชื่อว่า 'Night Driver' หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ"

เหตุผลที่ไมค์จำเกมนี้ได้ฝังใจก็เพราะมันคือเกมแรกที่พ่อพาเขาไปเล่นที่ร้านตู้เกมในสมัยเด็ก

ตอนนั้นไมค์ยังเป็นแค่เด็กกะโปโลที่มีความฝันอยากเป็นนักแข่งรถ จึงถูกลวดลายสวยงามที่วาดอยู่บนตัวตู้เกมดึงดูดเข้าอย่างจัง

ภาพของนักแข่งในชุดแข่งรถกำลังซิ่งทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืน

แถมคำโฆษณายังระบุด้วยว่านี่คือเกม 3D เกมแรกของโลก

ให้ตายเถอะ โคตรจะเท่เลย!

แต่สิ่งที่เขาเห็นตอนเล่นกลับมีแค่รูปทรงเรขาคณิตกาก ๆ กองหนึ่ง เป็นแค่ลูกไม้ตื้น ๆ ที่ใช้เทคนิคการมองเห็นมาหลอกตาว่าเป็นภาพสามมิติเท่านั้น

ยอมรับว่าเทคนิคนี้มันฉลาดมาก สำหรับพวกเกมเมอร์ยุคนั้นที่รู้แล้วว่าวิดีโอเกมคืออะไร มันคงน่าสนใจมากจริง ๆ

แต่ไมค์ในตอนนั้นเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง

เขาจะไปเข้าใจเรื่องการออกแบบเกมเพลย์ หรือความอัจฉริยะในการสร้างภาพกราฟิกอะไรพวกนั้นได้ยังไง

เขาเลยผิดหวังสุด ๆ

พอครั้งนี้ GAMENOVA ชูจุดขายว่าเป็นเกม 3D มันก็เลยไปปลุกความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตของเขาให้ตื่นขึ้นมา ทำเอาแทบจะเป็น PTSD อยู่แล้ว

"นั่นเป็นเพราะนายยังไม่เห็นวิดีโอโปรโมตไงล่ะ! ปั่นให้มันเร็วหน่อย! นายไม่เสียใจทีหลังแน่!"

ถ้าตอนนี้ขาไม่เดี้ยงล่ะก็ จอห์นคงอยากจะกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งสับขาไปเองให้รู้แล้วรู้รอด

ช้าไปก้าวเดียวก็ถือว่าเป็นการไม่ให้เกียรติเกมนี้แล้ว

...

"เท่าไหร่นะ? เครื่องละ 250 ดอลลาร์? ถ้ารวมตลับเกม "Contra" ด้วยก็เป็น 290 ดอลลาร์?? นี่พวกคุณปล้นกันชัด ๆ เลยนี่หว่า?"

ไมค์พาจอห์นที่กำลังใช้ไม้ค้ำยันแทรกตัวผ่านแถวคนรอเล่นตู้เกม "สตรีทไฟเตอร์" จนมาถึงหน้าชั้นวางสินค้า

บนชั้นมีเครื่องเกมดีไซน์สวยงามวางเรียงรายอยู่ รูปทรงสี่เหลี่ยมดูคล้ายกับเครื่อง NES อยู่บ้าง แต่แบนราบกว่า มีให้เลือกทั้งสีพื้นอย่างสีขาวและสีดำ รวมถึงเครื่องรุ่นพิเศษลวดลายตามธีมของเกมที่เป็นผลงานเปิดตัว

แน่นอนว่าสายตาของไมค์ต้องพุ่งเป้าไปที่เครื่องเกมรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันลาย "Contra" เป็นอันดับแรก

ตัวเครื่องเกม + ตลับเกม "Wolfenstein 3D" + ตลับเกม "Contra" ของแค่นี้กลับมีราคาปาเข้าไปเกือบ 300 ดอลลาร์!

"ไมค์ พวกเราซื้อเครื่องนี้กันเถอะ!"

จอห์นตะโกนเรียกพลางลากเขาไปดูเครื่องเกมรุ่นธีม "สตรีทไฟเตอร์" ที่อยู่ด้านข้าง

เนื่องจากเกม "Street Fighter" มีการฝังชิปเสียงเสริมพิเศษไว้ในตลับเกม ราคาของมันก็เลยแพงกว่า "Contra" อีก 10 ดอลลาร์

บ้าไปแล้วชัด ๆ

ต้องรู้ก่อนนะว่าเครื่องอาตาริเครื่องหนึ่งราคาแค่ประมาณ 140 ดอลลาร์เอง

ขนาดเครื่อง NES ของนินเทนโดที่เขาว่ากันว่าเจ๋งนักเจ๋งหนา ยังราคาไม่ถึง 200 ดอลลาร์เลย

"นี่มันแพงเกินไปแล้ว จอห์น..."

ทั้งจอห์นและไมค์ต่างก็ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องไปรับจ้างทำงานพาร์ตไทม์หรอก

ราคาขนาดนี้มันเกินงบในใจของไมค์ไปไกลแล้ว

"ฉันจ่ายค่าเครื่องเกมกับตลับเกม "Street Fighter" ให้เอง"

จอห์นล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วดึงแบงก์ร้อยดอลลาร์สามใบออกมาวางแหมะลงไป

นี่คือเงินชดเชยค่าบาดเจ็บจากการทำงานที่เจ้านายจ่ายให้เขา

"จอห์น นี่นาย..."

ไมค์รู้ดีว่ากว่าจอห์นจะทวงเงินก้อนนี้มาได้ต้องลำบากเลือดตาแทบกระเด็นขนาดไหน ไม่นึกเลยว่าเพื่อนคนนี้จะยอมควักออกมาจ่ายอย่างง่ายดายแบบนี้

จอห์นกอดกล่องเครื่อง NovaBox เครื่องใหม่เอี่ยมอ่องนั่งซ้อนท้ายจักรยาน เขายิ้มแฉ่งอย่างซื่อ ๆ โยนเรื่องจุกจิกวุ่นวายใจทิ้งไปจนหมดสิ้นชั่วขณะ

สุดท้ายไมค์ก็ควักเงินออกมาหนึ่งร้อยดอลลาร์เพื่อรับผิดชอบค่าตลับเกม "Street Fighter" และ "Contra"

...

ทันทีที่กลับถึงบ้าน จอห์นก็ใช้ไม้ค้ำยันกระเสือกกระสนพาตัวเองไปหน้าทีวี เขาถอดสายเครื่องเล่นวิดีโอเทปออก แล้วเสียบสายเครื่อง NovaBox เข้าไปแทน

เครื่องเกม NovaBox รุ่นลิมิเต็ดลาย "สตรีทไฟเตอร์" ใหม่เอี่ยมวางเด่นตระหง่านอยู่บนชั้นวางทีวีตัวเล็ก กรอบนอกที่ไร้รอยขีดข่วนและฝุ่นผงช่างดูขัดแย้งกับสภาพห้องอันซอมซ่อรอบด้านอย่างสิ้นเชิง

หลังจากจัดการเชื่อมต่อทุกอย่างเสร็จสรรพอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนก็นั่งล้อมวงดูตลับเกมใหม่เอี่ยมทั้งสามตลับ ก่อนที่สายตาของพวกเขาจะหยุดชะงักอยู่ที่ตลับเกมสีทองเพียงตลับเดียวโดยไม่ได้นัดหมาย

"ตลับเกมทำออกมาได้ประณีตดีแฮะ..."

"เชื่อฉันสิไมค์ ต่อให้เอาทองคำแท้ ๆ มาทำเป็นตลับก็ยังไม่คู่ควรกับเกมนี้เลย"

"มันจะเว่อร์อะไรขนาด...นั้น..."

ไมค์เห็นภาพชายล่ำบึ้กสไตล์อเมริกันปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ชายคนนั้นกำลังถือปืนพกและฉีกยิ้มกว้าง

วินาทีนั้นใจของไมค์ก็หล่นวูบ

แย่แล้ว! จอห์นโดนพ่อค้าหน้าเลือดหลอกเอาแล้วไง!

ที่แท้ก็เป็นลูกไม้ใหม่ในการสูบเงินแฟนคลับ โดยเอารูปของชวาร์เซเน็กเกอร์มาแปะบังหน้าเพื่อหลอกฟันกำไรนี่เอง

"ช่างเถอะ ซื้อมาแล้วนี่" ไมค์ส่ายหน้า ได้แต่หวังว่าจอห์นจะได้บทเรียนจากเรื่องนี้ แล้วเลิกบ้าดาราจนหน้ามืดตามัวเสียที

เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "นายเล่นไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปหาขนมกับน้ำดื่มมาให้ ดึก ๆ ค่อยมาเล่น "Street Fighter" กัน"

ตอนที่ไมค์หอบมันฝรั่งทอดกับน้ำอัดลมกลับมาหน้าทีวี เขาสาบานเลยว่าภาพตรงหน้าจะเป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

บนหน้าจอไม่ได้แสดงตัวละครในเกม แต่เป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งมองเห็นเพียงมือของตัวเอกที่กำลังถือปืนพกอยู่

กำแพงอิฐที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงไฟสปอตไลต์ที่สาดส่อง และร่างของทหารศัตรูที่กำลังล้มพับลงไป...

วินาทีนั้น มันกระชากความรู้สึกของไมค์ให้ย้อนกลับไปยังช่วงบ่ายของเมื่อสิบปีก่อน

วันคืนที่เขาสามารถใช้เวลาคลุกตัวอยู่ในร้านตู้เกมได้อย่างไร้ความกังวล

นี่แหละคือเกม 3D แบบที่ควรจะเป็นในจินตนาการของเขา!

จอห์นได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลังจึงหันไปมอง

พอเห็นสีหน้าเหม่อลอยของไมค์ เขาก็ชะงักไปเหมือนกัน

"นายอยากเล่นไหม?"

"ได้เหรอ?"

"ได้สิ"

...

ตลับเกมเพียงตลับเดียว พลิกชะตาเครื่อง NovaBox จากสินค้าที่ได้รับคำชมแต่ยอดขายแป้ก ให้กลายเป็น "ความหวังสุดท้ายของวงการวิดีโอเกมอเมริกา"

ลองออกไปสืบดูได้เลยว่า ตอนนี้มีบริษัทไหนในโลกที่ทำภาพ 3D ได้ถึงระดับนี้บ้าง!

นำหน้าไปไกลลิบเลยล่ะ!

(ยังมีต่อนะ)