ตอนที่ 100 เจ้าหนู ป๊ะป๋า อันเน้ ม่ายอยอย ช้วยหนู ด้ายม้าย

"ครับๆๆ" กู้จิ่งหยางพยักหน้าหงึกๆ

หลีจือเสียน "ถ้าอย่างนั้นตกลงตามนี้นะคะ ทุ่มตรง ประธานเสิ่น คุณกู้ ต้องมาให้ได้นะคะ!"

เสิ่นเยวี่ยนพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยว่า "เรียกว่าเสิ่นเยวี่ยนก็พอค่ะ"

กู้จิ่งหยางเกาหัว ยิ้มเขินๆ พลางพูดว่า "เรียกผมว่ากู้จิ่งหยางก็ได้ครับ ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย"

หลีจือเสียนพยักหน้า จึงพูดต่ออย่างเป็นกันเอง "งั้นก็อย่าเรียกฉันว่าคุณหลีเลยค่ะ ฉันน่าจะอายุมากกว่าพวกคุณสักปีสองปี ถ้าไม่รังเกียจ เรียกฉันว่าพี่จือเสียนก็ได้นะ"

"ได้ค่ะ" เสิ่นเยวี่ยนเป็นคนตรงไปตรงมา จึงพยักหน้าตอบตกลงทันที เท่าที่เธอรู้ หลีจือเสียนปีนี้อายุยี่สิบแปด ส่วนเธออายุยี่สิบหก เรียกพี่จือเสียนก็สมเหตุสมผลดี

อีกทั้งเธอยังรู้สึกถูกชะตากับหลีจือเสียนมาก จึงไม่ขัดข้องที่จะผูกมิตรไว้

"พี่จือเสียนครับ" กู้จิ่งหยางยิ้มเรียก พลางก้มลงหยิบถุงใบหนึ่งส่งให้เธอ "นี่เป็นขนมขึ้นชื่อของท้องถิ่นที่ผมซื้อมา พี่เอาไปลองชิมดูนะครับ"

ขนมนี้ค่อนข้างหาซื้อยาก เขาต้องต่อคิวนานถึงครึ่งชั่วโมงกว่าจะได้มา

กู้จิ่งหยางคนเหมือนชื่อ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดูสดใสร่าเริง หน้าตาหล่อเหลา คิ้วตาดูสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย

หลีจือเสียนไม่ได้ปฏิเสธ เธอยื่นมือไปรับถุงจากเด็กหนุ่ม "ขอบคุณนะจิ่งหยาง พอดีพี่ยังมีธุระอยู่อีกนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะคะ ไว้เจอกันตอนค่ำนะ!"

"ค่ะ" เสิ่นเยวี่ยนพยักหน้า

แม้พูดน้อยแต่ก็ไม่ได้ดูทึบตันน่าอึดอัด

"เจอกันตอนค่ำครับ" กู้จิ่งหยางโบกมือ

สองพี่น้องมองส่งหลีจือเสียนจนเดินลับตาไป เสิ่นเยวี่ยนก็หันไปบอกกู้จิ่งหยาง "กลับกันเถอะ"

"ครับ" กู้จิ่งหยางพยักหน้า แล้วหมุนตัวก้าวตามเสิ่นเยวี่ยนไป

สองพี่น้องกลับมายังลานเรือนโฮมสเตย์ที่เหมาเอาไว้

เสิ่นเยวี่ยนเอียงหน้าบอกกู้จิ่งหยางว่า "ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

"ครับ" กู้จิ่งหยางขานรับ เดินเข้าไปในห้องโถง แล้ววางข้าวของสารพัดถุงลงบนโต๊ะ

พอยกกาต้มน้ำจะรินน้ำดื่ม โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายจากป้าสะใภ้...

คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว

เนื่องจากนายท่านผู้เฒ่าฮั่วมีค่าความดัน น้ำตาล และไขมันในเลือดค่อนข้างสูงเกินเกณฑ์ มื้อเย็นห้องครัวจึงเตรียมหมั่นโถวธัญพืชไว้ให้

สี่เป่านึกว่าเป็นหมั่นโถวช็อกโกแลตเหมือนที่นานๆ ทีจะได้กินในสถานสงเคราะห์ เจ้าก้อนอ้วนตัวน้อยจึงรบเร้าจะกินให้ได้

ฮั่วเฉินเสี่ยวบิให้เธอครึ่งลูก เธอก็ไม่เอา

จะเอาทั้งลูกให้ได้ ฮั่วสือโจวจึงจำต้องหยิบทั้งลูกส่งให้เธอ

ความจริงทั้งลูกก็ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก เป็นแค่ขนาดของหมั่นโถวธรรมดาทั่วไป

แต่สี่เป่าตัวเล็กนิดเดียว พอหมั่นโถวถูกสองมือน้อยๆ อวบอ้วนประคองไว้ จึงดูใหญ่เป็นพิเศษ

เจ้าก้อนอ้วนตัวน้อยถือหมั่นโถวกัดกินอย่างมีความสุขไปสองสามคำ ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

หมั่นโถวลูกใหญ่นี้ไม่หวานเลยสักนิด ทั้งยังไม่ค่อยนุ่ม แถมยังฝืดคอชวนติดคออยู่นิดๆ

สี่เป่ายืดคอกลืนหมั่นโถวในปากลงไป คิ้วน้อยๆ ขมวดแน่น มองหมั่นโถวลูกใหญ่ในมือด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

เธอไม่อยากกินแล้ว

แต่สี่เป่ายังจำได้ ม๊าม้าผู้อำนวยการเคยบอกว่า ห้ามทิ้งขว้างอาหาร

เด็กที่กินทิ้งกินขว้างจะไม่ได้กินขนมและผลไม้ ได้แต่มองดูเด็กคนอื่นกิน

ฮั่วสือโจวหันไปมองลูกสาว เห็นใบหน้าอวบอ้วนย่นยู่ เขาจึงคีบเนื้อกุ้งยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากเธอ "กินไหม"

สี่เป่าอ้าปากตามสัญชาตญาณ งับเนื้อกุ้งเข้าไปเต็มคำ เจ้าตัวเล็กเอียงหน้ามองพ่อ พลางเคี้ยวเนื้อกุ้งช้าๆ ตาแป๋วกะพริบปริบๆ

ความจริงฮั่วสือโจวดูออกว่าสี่เป่าไม่อยากกินหมั่นโถวธัญพืชนี้แล้ว แต่เขาอยากดูว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไป

จึงไม่ได้ยื่นมือเข้าไปแทรกแซง

สี่เป่าจ้องมองเสี้ยวหน้าของพ่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงมองหมั่นโถวธัญพืชในมือ เจ้าตัวเล็กออกแรงบิด้วยสองมือ หมั่นโถวจึงถูกแยกออกเป็นสองส่วน

ชิ้นหนึ่งใหญ่ ชิ้นหนึ่งเล็ก

เจ้าก้อนอ้วนตัวน้อยมองหมั่นโถวทั้งสองชิ้น ลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วยื่นชิ้นเล็กส่งให้พ่อ คราวนี้เจ้าตัวเล็กไม่ได้หลอกล่อ แต่พูดออกมาอย่างซื่อตรงสุดๆ "ป๊ะป๋า อันเน้ ม่ายอยอย ช้วย ช้วยหนู ด้ายม้าย?"

ฮั่วสือโจวมองเธอ แววตาอ่อนโยนเป็นพิเศษ "ไม่อร่อยแล้วทำไมไม่ทิ้งล่ะ"

สี่เป่าส่ายหัวดิก สีหน้าจริงจังขึงขัง "ม่าย ด้าย ทิ้มค้วาง น้า!"

"ใช่ ห้ามทิ้งขว้างอาหารนะ" ฮั่วสือโจวพยักหน้า ยื่นมือออกไป "เอาชิ้นใหญ่ชิ้นนั้นมาให้พ่อสิ"

"ป๊ะป๋า คุงดีตี้ฉุดแย้ว! หนู ย้ากคุงน้า!" สี่เป่ายิ้มแป้นจนตาหยีเป็นสระอิ ยื่นชิ้นใหญ่ให้พ่อ

หลังจากนั้น เจ้าตัวเล็กก็เตรียมจะกินส่วนเล็กต่อไป ฮั่วเฉินเสี่ยวที่นั่งอยู่ตรงข้ามพลันส่งเสียง "เฮ้" ขึ้นมาคำหนึ่ง

สี่เป่าได้ยินเสียงก็มองตามไป

ฮั่วเฉินเสี่ยวเลิกคิ้วให้สี่เป่า "อะไรกัน จำคุณลุงรองคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอ"

สี่เป่า "หนู จัมด้าย"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "จำได้แล้วยังจะกินคนเดียวอีกเหรอ"

สี่เป่างงงวยเต็มใบหน้า

"ความเจ้าเล่ห์ช่างแกล้งคนเวลาปกติหายไปไหนหมดแล้วเนี่ย" ฮั่วเฉินเสี่ยวพึมพำประโยคหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฮั่วสือโจวแล้วยื่นมือออกไป "เจ้าสาม เอาชิ้นที่อยู่ในมือยัยหนูส่งมาให้ฉันซิ"

คราวนี้สี่เป่าเข้าใจแล้ว เจ้าก้อนอ้วนตัวน้อยมีมโนธรรมต่อฮั่วเฉินเสี่ยวเป็นกรณีพิเศษ บอกเขาอย่างจริงใจสุดๆ "ม่าย อยอยน้า!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวทำหน้าเชิดหยิ่ง "ฉันชอบ ฉันพอใจ ฉันยินดี ยุ่งอะไรด้วย"

ฮั่วสือโจวมองอย่างเอือมระอาเต็มที เจ้านี่มันจะหยิ่งผยองอะไรนักหนา สมองลืมทิ้งไว้ที่บริษัทไม่ได้เอากลับมาด้วยหรือไง ขุดหลุมใหญ่ขนาดนั้นให้ตัวเองแล้วยังจะช่วยฝังกลบตัวเองซ้ำอีก!

ดวงตากลมโตดำขลับของสี่เป่าจ้องมองฮั่วเฉินเสี่ยวตาแป๋ว ในหัวสมองน้อยๆ ของเจ้าตัวเล็กจำขึ้นใจอยู่เรื่องหนึ่ง

คุณลุงรอง ชอบกินของไม่อร่อย

หลังจากมื้อเย็นสิ้นสุดลง ฮั่วสือโจวก็อุ้มสี่เป่าไปล้างมือน้อยๆ อวบอ้วนที่เปื้อนน้ำมันจนเป็นมันวาวทั้งสองข้าง

ส่วนฮั่วอวี้อันไปขอโทรศัพท์มือถือจากฮั่วเฉินเสี่ยว เขาจะวิดีโอคอลหาแม่ เขาคิดถึงแม่แล้ว...

"ดื่มอันไหนคะ" หลีจือเสียนเดินมาข้างๆ เสิ่นเยวี่ยน แล้วยื่นเบียร์กระป๋องหนึ่งกับเครื่องดื่มกระป๋องหนึ่งให้เธอ

ตอนนี้แกะย่างทั้งตัวถูกกินไปเกือบหมดแล้ว บรรดาอาจารย์คณะวิจิตรศิลป์ต่างล้อมโต๊ะพูดคุยกัน เด็กหนุ่มที่ร่าเริงแจ่มใสและเปี่ยมด้วยพลังบวกอย่างกู้จิ่งหยางเป็นที่ชื่นชอบของพวกลุงป้าน้าอาวัยกลางคนเป็นอย่างมาก เขาจึงถูกพวกอาจารย์ดึงตัวไปคุยด้วย

ส่วนเสิ่นเยวี่ยนที่บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาแล้วไม่ได้กลับไปที่โต๊ะ แต่ยืนพิงราวระเบียงกลางแจ้ง ทอดสายตามองไปยังแสงไฟระยิบระยับไกลตา

เสิ่นเยวี่ยนได้ยินเสียงจึงเอียงศีรษะหันมามอง สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอชั่วครู่ แล้วมองไปยังมือทั้งสองข้าง "พี่จือเสียนดื่มเบียร์ด้วยเหรอคะ"

น้ำเสียงนั้นมีเพียงความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ ไม่ได้มีความหมายอื่นแอบแฝง

หลีจือเสียนฟังออก เธอยิ้มตอบ "ดื่มบ้างนิดหน่อยเป็นครั้งคราวน่ะค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยนหันไปมองกลุ่มอาจารย์คณะวิจิตรศิลป์แวบหนึ่ง ก่อนจะยกมือหยิบกระป๋องเบียร์จากมือของหลีจือเสียนไป "ฉันดื่มอันนี้ค่ะ"

นิ้วเรียวยาวได้รูปของเธอออกแรงเล็กน้อย ก็ดึงห่วงฝากระป๋องเปิดออกเสียงดัง "เป๊าะ"

ในอากาศพลันอบอวลด้วยกลิ่นเบียร์จางๆ

หลีจือเสียนอาศัยแสงไฟที่ส่องลงมาจากโคมไฟระย้าด้านข้าง ลอบพินิจมองเสิ่นเยวี่ยน

รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนทว่าไม่อ้อนแอ้นบอบบาง แขนทั้งสองข้างที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีลายเส้นกล้ามเนื้อกระชับเรียบเนียนชัดเจน เครื่องหน้าคมคายโดดเด่น โครงหน้าสวยสง่างามอย่างยิ่ง

บนตัวของเธอมีกลิ่นอายแห่งพลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง...

...

สองแสนตัวอักษรแล้ว กังวลเรื่องยอดคนอ่านจนจบจังเลยค่ะ! ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง?

ขอรีวิวห้าดาวสักระลอกได้ไหมคะ?