ตอนที่ 99 ชิวชิวสติแตกแล้ว

พอฉิงฉิงได้ยินเสียงก็หันขวับมาทันที "คุณแม่ผอ. คะ!"

จางย่ายื่นโทรศัพท์มือถือไปให้เธอ "สี่เป่าวิดีโอคอลมาน่ะจ๊ะ เธอบอกว่าคิดถึงหนู คุยกับน้องหน่อยสิ!"

"อื้อๆๆ..." ฉิงฉิงพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความดีใจ แล้วยื่นสองมือไปรับโทรศัพท์

เมื่อสี่เป่าเห็นฉิงฉิง เจ้าตัวน้อยก็ยิ้มตาหยี ร้องเรียกอย่างดีอกดีใจว่า "เจ๊เจ๊!"

เจ้าหนูแก้มกลมดีใจจัดจนโยกตัวดุ๊กดิ๊กไปมาทางซ้ายทีขวาที แต่ดันออกแรงมากไปหน่อย เลยทำให้ตัวเองหงายหลังตึงลงไปสำเร็จ

ฮั่วสือโจวยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณหมายจะช่วยพยุงเธอขึ้นมา แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังดูสนุกสนานร่าเริงดี เขาจึงไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ

"เจ๊เจ๊ หนูคิ๊ดถึงแย้ว!" สี่เป่าชูอุ้งมือน้อยๆ อวบอ้วนถือโทรศัพท์ของพ่อ ดวงตาสุกใสจับจ้องฉิงฉิงในหน้าจอตาแป๋ว พลางเอ่ยเสียงหวานเจื้อยแจ้ว

"พี่ก็คิดถึงเธอเหมือนกันจ้ะสี่เป่า" ฉิงฉิงบอก

จางย่ายืนอยู่ข้างๆ ฟังสองพี่น้องตัวน้อยบอกคิดถึงกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังจางซูหลิง เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงเอาแต่น้ำตาไหลเงียบๆ เปลือกตาบวมเป่ง เธอก็เดินเข้าไปหาตรงหน้า โน้มตัวลงยื่นมือข้างหนึ่งออกไป แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หลิงหลิง น้าพาไปล้างหน้าล้างตาหน่อยดีไหมจ๊ะ?"

จางซูหลิงไม่ส่งเสียงตอบ และไม่สนใจเธอเลย ได้แต่นั่งอยู่อย่างนั้นแล้วปล่อยให้น้ำตารินไหลเงียบๆ

เมื่อเห็นเช่นนั้น จางย่าจึงอุ้มเธอขึ้นมาตรงๆ ซึ่งจางซูหลิงก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

ทั้งตัวดูราวกับหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ

จางย่าอุ้มเธอเดินออกจากห้องสันทนาการเพื่อพาไปล้างหน้า

ระหว่างที่กำลังล้างหน้า จางย่าก็ได้ยินเสียงท้องของเธอร้องจ๊อกๆ

จากที่พวกพี่จิ้งบอกมา เด็กคนนี้ตั้งแต่มาอยู่ที่สถานสงเคราะห์ก็แทบไม่ได้แตะข้าวปลาอาหารดีๆ เลยสักมื้อ

จางย่านำผ้าขนหนูเปียกมาผูกทาบไว้ตรงดวงตาของเธอเพื่อประคบเย็น จากนั้นจึงอุ้มเธอเดินเข้าไปในครัว

ตรงมุมห้องครัวมีเก้าอี้พับตัวเล็กๆ วางอยู่สองสามตัว ปกติแล้วเอาไว้ใช้นั่งตอนเด็ดผัก

จางย่าใช้เท้ากางเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่งแล้ววางจางซูหลิงลงนั่ง พลางเอ่ยเสียงเบา "หนูนั่งรอตรงนี้สักเดี๋ยวนะจ๊ะ น้าจะไปดูว่ายังมีอะไรให้กินบ้าง"

จางซูหลิงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

จางย่าลูบศีรษะของเธอเบาๆ แล้วหันไปหาของกิน ในตู้เย็นมีทั้งบะหมี่ ไข่ไก่ หมั่นโถว ถั่วแขก ดอกกุยช่าย มันฝรั่ง...

จางย่าไม่รู้ว่าจางซูหลิงชอบกินอะไร

แต่ในเมื่อเด็กกำลังหิว ยิ่งได้กินข้าวเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

จางย่ากะว่าจะทำบะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่ให้เธอสักชาม ทว่าตอนที่หยิบบะหมี่ออกมา เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้จนต้องชะงักไปครู่หนึ่ง จึงยังไม่หยิบบะหมี่แล้วปิดประตูตู้เย็น เดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านข้าง เปิดหม้อหุงข้าวดู พบว่ายังมีข้าวสวยเหลือก้นหม้อจากมื้อเที่ยงอยู่อีกนิดหน่อย

จางย่าเปลี่ยนใจทันที เธอเดินไปหยิบไข่ไก่สองฟองจากในตู้เย็น ปอกต้นหอมหนึ่งต้น ล้างให้สะอาดแล้วซอยเป็นชิ้นเล็กๆ

เธอสวมถุงมือแบบใช้แล้วทิ้ง ยีข้าวสวยให้ร่วน ตอกไข่ใส่ชามโดยไม่ต้องตีให้เข้ากัน จากนั้นก็จุดเตาแล้วเทน้ำมันลงไป

พอน้ำมันร้อนก็เทไข่ลงไป ใช้ตะหลิวผัดกลับไปกลับมาอย่างต่อเนื่อง...

เพียงไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวผัดไข่ก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว

แม้ว่าจางซูหลิงจะยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น แต่ท้องของเธอกลับส่งเสียงร้องโครกครากไม่หยุด

จางซูหลิงไม่ได้กินข้าวดีๆ มาหลายวันแล้ว จางย่ากลัวว่ากระเพาะของเธอจะย่อยยาก จึงเติมน้ำลงไปอีกหนึ่งถ้วยแล้วอบไว้ครู่หนึ่ง เพื่อให้ข้าวผัดไข่นุ่มขึ้นอีกนิด

จางย่าปูผ้ารองบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่งแล้วยกมาวางตรงหน้าจางซูหลิง วางชามข้าวผัดไข่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลงบนเก้าอี้ จากนั้นจึงปลดผ้าขนหนูตรงตาของจางซูหลิงออก แล้วยื่นช้อนคันเล็กใส่มือเธอ "กินเถอะจ้ะ"

จางซูหลิงยังคงนั่งเหม่อลอย ไม่ยอมขยับเขยื้อน

"น้ารู้ว่าหนูคิดถึงคุณยาย หนูรักคุณยายมาก แล้วคุณยายเองก็รักหนูมากเหมือนกันนะจ๊ะ ท่านก็เป็นห่วงหนูอยู่ตลอด คุณยายต้องอยากให้หนูกินข้าวให้อิ่ม นอนหลับให้สบาย แล้วก็เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างดีแน่นอน..."

......

คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าเดินเข้ามาในห้องรับแขกฝั่งตะวันออก ขาท่อนล่างก็ถูกกอดหมับไว้ทันที เขาก้มลงมองดู พบว่าเป็นหุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวนั่นเอง

"ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย! ผมไม่เล่นกับเขาแล้ว ฮือๆๆๆๆ..." ชิวชิวน้ำตานองหน้า กอดขาของฮั่วสือโจวแน่นไม่ยอมปล่อย

สีหน้าของฮั่วสือโจวดูสงสัยเล็กน้อย เขาเอ่ยถาม "นายไปเล่นกับใครมา?"

ใครกันที่ทำให้มันสติแตกได้ขนาดนี้?

"ป่อยหนู ลงไป๊" สี่เป่ามองดูชิวชิวที่กำลังร้องไห้อย่างโศกเศร้า พลางขยับขาเตะดุ๊กดิ๊ก

ฮั่วสือโจวโน้มตัวลง วางสี่เป่าลงบนพื้น

สี่เป่ายื่นมือน้อยๆ อวบอ้วนตรงไปยังชิวชิว

ชิวชิวนึกว่าสี่เป่าจะกอดปลอบประโลมมัน...

แต่ว่ามือน้อยๆ อวบอ้วนของสี่เป่ากลับเอื้อมไปแตะรอยน้ำตาสายหนาเตอะของมันตรงๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจเต็มเปี่ยม "ม่ายมีอ่า?"

หนูน้อยยังก้มมองที่พื้นแล้วใช้มือลูบๆ คลำๆ ดูว่าน้ำตาของมันหยดลงบนพื้นหรือเปล่า

ชิวชิว "ฮือๆๆๆๆ..."

หุ่นยนต์ตัวน้อยยิ่งเศร้าหนักกว่าเดิม ตัวแสบคนเดียวยังทำเอาสติแตกขนาดนี้ นี่ยังมีมาอีกคน!

หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิววิ่งร้องไห้หนีไป

สี่เป่ามองแผ่นหลังกลมป้อมของชิวชิวด้วยสีหน้างุนงง เจ้าตัวเล็กวิ่งตามไปตามสัญชาตญาณ พลางเอ่ยถามด้วยเสียงใสแจ๋ว "ชิวชิว เธอไป๋หนาย?"

พอชิวชิวได้ยินเสียงของสี่เป่าก็ยิ่งใส่เกียร์วิ่งเร็วขึ้น ชั่วพริบตาก็วิ่งหายวับไปจนไร้ร่องรอย

สี่เป่าวิ่งตามไม่ทันเลยสักนิด

"ตื่นแล้วเหรอ!" ฮั่วซิงอวี้กระโดดโลดเต้นวิ่งมาอยู่ตรงหน้าสี่เป่า สองมือประคองแก้มน้อยๆ อวบอ้วนของเธอแล้วโยกไปมา "ไปเล่นกับพี่ดีกว่า!"

ด้วยเหตุนี้ สี่เป่าจึงถูกฮั่วซิงอวี้จูงตัวไป

ส่วนฮั่วสือโจวก็ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากฐานข้อมูลของหุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิว

จะว่าอย่างไรดีล่ะ ซิงอวี้เด็กคนนี้ก็ช่าง... แสบซนหาเรื่องเก่งจริงๆ!

จะโทษชิวชิวที่สติแตกก็ไม่ได้ เพราะเด็กคนนี้มีพลังล้นเหลือจนน่าทึ่ง

ตลอดเวลาสองชั่วโมงเต็ม เขาเอาแต่พาชิวชิวเล่นเกมไม่หยุด!

ทายลูกบอล เป่ายิ้งฉุบ ต่อจิ๊กซอว์ แยกเมล็ดถั่ว ตีลูกข่าง ตัวต่อเลโก้ และอื่นๆ อีกมากมาย

นั่นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือ เขาบังคับให้ชิวชิวปิดฟังก์ชันการมองเห็นน่ะสิ!

นี่มันต่างอะไรกับการให้คนตาบอดเล่นกันล่ะ?

แววตาที่ฮั่วสือโจวมองฮั่วซิงอวี้เต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน นี่ใช่ลูกที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ให้กำเนิดมาจริงๆ หรือ

...

"อันนี้อร่อยจริงๆ นะครับ..." แขนของกู้จิ่งหยางเต็มไปด้วยถุงข้าวของพะรุงพะรัง ในมือยังถือขนมพื้นเมืองไว้ห่อหนึ่ง "พี่ลองชิมดูสิ อร่อยจริงๆ นะ"

กู้จิ่งหยางยื่นขนมไปตรงหน้าเสิ่นเยวี่ยน

เสิ่นเยวี่ยน "มือฉันสกปรกน่ะ กลับไปล้างมือก่อนค่อยกิน เธอทานก่อนเถอะ"

เมื่อครู่เธอเห็นเปลือกแตงโมตกอยู่ริมถนน จึงเก็บไปทิ้งลงถังขยะ แม้ตอนนั้นจะใช้กระดาษทิชชูรองไว้แล้ว แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

"ก็ได้ครับ" กู้จิ่งหยางดึงขนมกลับมาพลางยิ้มพูด "งั้นพอกลับไปถึงพี่ค่อยกินนะ ผมซื้อมาตั้งหลายห่อแน่ะ!"

"อืม" เสิ่นเยวี่ยนพยักหน้า ริมฝีปากระบายยิ้มบางๆ

"ประธานเสิ่น คุณกู้คะ!"

มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลังเพื่อเรียกพวกเขา เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นหูเล็กน้อย

สองพี่น้องหันกลับไปมองพร้อมกัน พบว่าเป็นหลีจือเสียน

หลีจือเสียนสาวเท้าเร็วๆ เดินมาตรงหน้าของทั้งสองคน

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะคุณหลี" เสิ่นเยวี่ยนเอ่ยถาม

หลีจือเสียนยิ้มพลางพูด "ประธานเสิ่น คุณกู้คะ คืนนี้พวกเราจะย่างแพะทั้งตัวกินกันในลานบ้าน ประธานเสิ่นกับคุณกู้มาร่วมด้วยกันสิคะ! ยังไม่ได้ขอบคุณที่พวกคุณขับรถมาส่งพวกเราเมื่อวานเลย ทั้งสองคนไม่แพ้เนื้อแพะใช่ไหมคะ"

กู้จิ่งหยางหันไปมองเสิ่นเยวี่ยน เพื่อรอให้พี่สาวเป็นคนตัดสินใจ

เสิ่นเยวี่ยนมองหลีจือเสียนที่แสดงสีหน้าจริงใจ จึงไม่ได้ปฏิเสธและพยักหน้าตอบตกลง "ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณสำหรับความกรุณานะคะ!"

"ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ประธานเสิ่นกับคุณกู้มีข้อจำกัดเรื่องเครื่องปรุงอย่างพวกต้นหอม ขิง กระเทียม หรือเครื่องเทศอะไรไหมคะ" หลีจือเสียนเอ่ยถามอย่างใส่ใจ