ตอนที่ 98 เบบี๋ฝันถึงม๊าม้าผู้อำนวยการแล้ว

ฮั่วซือหลี่มองฮั่วอวี้อัน เห็นแววตาของเด็กน้อยเริ่มมีความง่วงงุน จึงลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปหา "อันอัน ไปนอนกลางวันกับพี่ใหญ่กันครับ"

"ครับ" ฮั่วอวี้อันง่วงนอนแล้วจริง ๆ เด็กน้อยไถลตัวลงจากโซฟาอย่างว่าง่าย แล้วจับมือพี่ใหญ่ไว้

"คุณปู่ทวดครับ พวกผมไปนอนกลางวันก่อนนะครับ" ฮั่วซือหลี่จูงมือฮั่วอวี้อันแล้วพูดกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว

"ไปเถอะ ๆ..." นายท่านผู้เฒ่าฮั่วโบกมือ พลางอดไม่ได้ที่จะหาวออกมาหนึ่งหวอด

"คุณปู่ทวด ฝันดีตอนบ่ายครับ" ฮั่วอวี้อันพูดอย่างเชื่อฟัง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้า "ฝันดี ๆ ไปนอนกับพี่ใหญ่ของหลานเถอะ!"

ฮั่วซือหลี่จูงมือฮั่วอวี้อันเดินออกไป

เมื่อพี่ชายน้องชายน้องสาวไปกันหมดแล้ว ฮั่วซิงอวี้ก็เหมาเอาเองว่าทีวีเป็นของตัวเองเรียบร้อย เขาหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดหาการ์ตูนไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย พลางเหลือบมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "คุณปู่ทวดง่วงแล้วก็ไปนอนสิครับ!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหันไปมองเขา "แกจะอยู่ตรงนี้คนเดียวเรอะ"

"ผมยังมีเจ้านี่อยู่นี่ครับ!" ฮั่วซิงอวี้ยื่นมือไปดึงหุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวเข้ามาใกล้ ๆ แล้วลูบหัวกลมดิกของมัน "ผมเล่นกับมันได้ครับ"

หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวกะพริบตาปริบ ๆ แสดงสีหน้าดีใจ ดวงตายิ้มหยีขณะพยักหน้าให้นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "ผมอยู่เล่นเป็นเพื่อนซิงอวี้ได้ครับ คุณปู่ทวดไปนอนเถอะครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองเจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อย นี่เป็นผลงานที่เจ้าสามบ้านเขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ ชายชราจึงไม่มีอะไรต้องไม่วางใจ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงไปนอนกลางวัน

หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวนั่งข้างฮั่วซิงอวี้อย่างว่าง่าย อยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบสงบ

ฮั่วซิงอวี้ยังหาการ์ตูนที่อยากดูเป็นพิเศษไม่เจอ ข้างนอกก็ร้อนเกินไปจนไม่อยากออกไปไหน

เขาจึงเริ่มเล่นกับหุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิว

เขาสั่งให้หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวไปเอาแก้วน้ำมาสองใบกับลูกบอลพลาสติกหนึ่งลูก

หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวไปขอนำของที่ฮั่วซิงอวี้ต้องการมาจากคนรับใช้ในบ้านอย่างว่าง่าย

พอได้ของมาแล้ว ฮั่วซิงอวี้ก็ให้ชิวชิวนั่งตรงข้าม และเล่นเกมทายว่าลูกบอลอยู่ในแก้วใบไหน

ทว่าไม่ว่าฮั่วซิงอวี้จะสลับแก้วเร็วแค่ไหน ชิวชิวก็ทายถูกอย่างแม่นยำทุกครั้งว่าลูกบอลอยู่ในแก้วใบไหน

ดังนั้น ฮั่วซิงอวี้จึงสั่งให้มันปิดระบบการมองเห็น ห้ามมองขั้นตอนตอนที่เขาสลับแก้ว ให้ทายแค่ผลลัพธ์อย่างเดียว

ชิวชิวทำหน้าตาเป็นมีมตาปลาตาย ราวกับจะพูดแบบไร้เสียงว่า ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คน แต่คุณน่ะสุดยอดจริง ๆ เลยนะ!

……

สี่เป่าฝันเข้าแล้ว เธอฝันถึงพวกม๊าม้าผู้อำนวยการ แต่เจ้าตัวเล็กยังแยกแยะไม่ค่อยออกว่าอะไรคือความฝัน อะไรคือความจริง

เธอรู้เพียงแค่ม๊าม้าผู้อำนวยการเก็บของอยอยไว้ให้เธอ แต่พอลืมตาขึ้นมาดู ในมือกลับไม่มีของอยอย และข้างกายก็ไม่มีม๊าม้าผู้อำนวยการ

มีเพียงคุณพ่อที่กำลังนอนหลับอยู่ เจ้าก้อนกลมสี่เป่าจึงคลานขึ้นไปบนตัวพ่อเพื่อปลุกให้พ่อตื่น

ฮั่วสือโจวโดนพลังขุนเขาไท่ซานทับร่างเข้าอีกครั้ง เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ทรวงอกถูกกดทับจนเกือบจะหายใจไม่ทันและหมดสติไป

ฮั่วสือโจวรีบยกตัวลูกสาวตัวน้อยออกจากหน้าอก ลุกขึ้นนั่งหอบหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดผวา

เขาคลึงกระดูกที่โดนทับจนระบม พลางมองดูลูกสาวตัวอวบอ้วน ในหัวก็ผุดความคิดแจ่มชัดขึ้นมาว่า... เขาควรออกกำลังกายสร้างกล้ามเนื้อได้แล้ว

เป็นเพราะเขาอ่อนแอเกินไป ไม่ใช่ลูกสาวหนักเกินไปสักหน่อย

ลูกสาวของเขาแค่น้ำหนักตามเกณฑ์เด็กปกติเท่านั้นเอง

"ป๊ะป๋า~" สี่เป่าเอามือน้อย ๆ จับเท้านุ่มนิ่มของตัวเองพลางเงยหน้ามองฮั่วสือโจว เจ้าตัวเล็กไม่รู้เลยสักนิดว่าน้ำหนักตัวของตนสร้างความลำบากให้พ่อขนาดไหน เธอเอ่ยถามเสียงแจ๋ว "โทสับ... คุงพ่อไปหนายแย้ว?"

เมื่อฮั่วสือโจวหายใจเป็นปกติแล้ว เขาก็เอี้ยวตัวหยิบโทรศัพท์มือถือข้างหมอนขึ้นมา แล้วถามสี่เป่า "เอามือถือไปทำไมเหรอครับ"

สี่เป่าเกาะแขนของเขาแล้วลุกขึ้นยืน "หนูจา... วิดีโอ... หาม๊าม้าผู้อำนวยกาน"

แววตาของฮั่วสือโจวอ่อนโยนลง เขาถามเสียงเบา "คิดถึงพวกท่านเหรอครับ"

"อื้อ~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก ชะเง้อคอสั้น ๆ มองหน้าจอโทรศัพท์ของฮั่วสือโจว แล้วพูดด้วยเสียงอ้อแอ้ "ม๊าม้าผู้อำนวยกาน... มีของอยอย... ให้หนูด้ววย!"

ฮั่วสือโจว "..."

นี่ฝันไปงั้นเหรอ

วิดีโอคอลเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว

สี่เป่าใช้สองมือประคองโทรศัพท์ มองจางย่าที่อยู่ในหน้าจอ ยัยหนูตัวอ้วนกลมยิ้มจนแก้มบาน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ "ม๊าม้า... ผู้อำนวยกาน... หนูคึด... ถึ้งแย้ว!"

แล้วประโยคถัดมาก็ถามทันที "มีของ... อยอย... ให้หนูมั้ยยย"

จางย่ารู้ทันเจ้าตัวตะกละน้อยคนนี้ดีเหลือเกิน แค่มองตาก็รู้แล้วว่าแกคิดจะทำอะไร

"ฝันว่าแม่เก็บของอร่อยไว้ให้ล่ะสิเรา ใช่ไหม"

สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ "ของอยอย... คิกคิก..."

จางย่ามองสี่เป่าด้วยแววตาจนใจระคนเอ็นดู เธอหัวเราะพลางพูดว่า "รอไปก่อนนะจ๊ะ มะรืนนี้ป้าหวังลี่ของหนูก็จะไปเยี่ยมหนูได้แล้ว ถึงตอนนั้นแม่ผู้อำนวยการจะให้ป้าเขาเอาของอร่อยไปฝากนะ"

คนที่ถูกกำหนดให้พาเด็กไปผ่าตัดที่เมืองหลวงเคาะตัวเรียบร้อยแล้ว คือหวังลี่กับพยาบาลอีกหนึ่งคน

ไม่ใช่ว่าจางย่าไม่อยากไป แต่ช่วงนี้สถานสงเคราะห์มีงานยุ่งมากจริง ๆ

เมื่อวานนี้ ตำรวจหลี่เพิ่งพาเด็กที่สูญเสียครอบครัวและติดต่อญาติสายเลือดคนอื่นไม่ได้มาส่งคนหนึ่ง

ทั้งยังมีเรื่องอื่น ๆ อีกมากมายรอให้จางย่าจัดการ เธอจึงไม่อาจปลีกตัวไปได้เลย

ทำได้เพียงให้หวังลี่เดินทางไปด้วย รอให้เธอสะสางเรื่องราวเสร็จเรียบร้อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้ตามไปเยี่ยม

จางย่าคุยกับสี่เป่าอยู่พักหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นสี่เป่าที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว จางย่าคอยรับฟังและตอบกลับไปประโยคสองประโยคเป็นระยะ

พอเห็นว่าเด็กน้อยพูดเรื่องที่อยากพูดไปเกือบหมดแล้ว จางย่าจึงเอ่ยถามว่าคิดถึงพี่ฉิงฉิงไหม

สี่เป่าบอกว่า "คึดถึ้ง"

จางย่าจึงถือโทรศัพท์เดินไปหาฉิงฉิง

ฉิงฉิงเองก็เพิ่งตื่นจากนอนกลางวัน ตอนนี้กำลังเล่นอยู่ในห้องสันทนาการ

เด็กหญิงตัวน้อยเล่นไปพลาง ชำเลืองมองเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเป็นระยะไปพลาง

นั่นคือเด็กหญิงคนหนึ่ง ดูโตกว่าฉิงฉิงไม่เท่าไหร่ เธอนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว สีหน้าเหม่อลอย แผ่กลิ่นอายความอ้างว้างและหดหู่ออกมารอบตัว

ไม่ใช่ว่าพวกฉิงฉิงกีดกัน แบนเธอ หรือไม่ยอมชวนเธอเล่น

แต่เป็นเพราะเด็กคนนั้นไม่ยอมสนใจใครเลยต่างหาก

ฉิงฉิงรู้เพียงแค่ว่า เมื่อก่อนพี่คนนี้อาศัยอยู่กับคุณยาย แต่ตอนนี้คุณยายของเธอเสียชีวิตไปแล้ว...

พวกคุณป้าบอกให้ฉิงฉิงคอยช่วยดูเธอไว้ ฉิงฉิงเป็นเด็กว่าง่าย จึงคอยเฝ้ามองดูเธออย่างเชื่อฟัง

และในตอนที่ฉิงฉิงหันไปมองเธอเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ ฉิงฉิงก็พบว่าพี่สาวที่ชื่อจางซูหลิงคนนี้ร้องไห้อีกแล้ว ร้องอีกแล้วจริง ๆ

ฉิงฉิงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เธอรู้ว่าพี่เขากำลังเสียใจมาก แต่พี่เขาร้องไห้ไปหลายรอบแล้ว จนตาบวมเป่งไปหมด

คงจะทรมานน่าดูเลย!

ฉิงฉิงวางของเล่นในมือลง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเล็ก เดินกะเผลก ๆ ไปหยิบทิชชูมาสองสามแผ่น จากนั้นก็เดินกะเผลก ๆ กลับมาข้างกายจางซูหลิง

ฉีกกระดาษทิชชูส่งไปให้เธอ

จางซูหลิงเงยตาบวมแดงขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมารับกระดาษทิชชูไปซับน้ำตา

ฉิงฉิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทำได้เพียงคอยส่งทิชชูทีละแผ่น ๆ ให้อย่างเงียบ ๆ

ตอนที่จางย่าเลิกม่านประตูแล้วก้าวเข้ามาในห้องสันทนาการ สิ่งที่เห็นก็คือภาพนี้เอง

เมื่อมองดูจางซูหลิง เธอจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเงียบงัน แววตาเผยความปวดใจและเวทนาอยู่หลายส่วน เรื่องราวของเด็กคนนี้ตำรวจหลี่เคยเล่าให้เธอฟังแล้ว ว่าพ่อแม่ของเด็กหย่าร้างกัน

พ่อของเด็กไม่เอาเธอ เด็กจึงไปอยู่กับแม่ แล้วแม่ก็พาเธอมาทิ้งไว้ที่บ้านยาย

คุณยายอายุมากแล้ว อายุเจ็ดสิบกว่าปี คุณยายพอทำงานฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ สองยายหลานจึงประคับประคองชีวิตพึ่งพาอาศัยกัน

พอจะมีกินมีใช้ไม่อดอยาก กระทั่งหนึ่งสัปดาห์ก่อน คุณยายได้จากไปอย่างสงบในขณะหลับ

เพื่อนบ้านช่วยกันจัดงานศพเรียบง่ายให้ ทว่ากลับติดต่อแม่ของเด็กไม่ได้เลย

เบอร์โทรศัพท์กลายเป็นเบอร์ที่ยังไม่เปิดใช้บริการ ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

หลังจากนั้นสองสามวัน เป็นเพื่อนบ้านที่ผลัดกันเอาอาหารและน้ำมาส่งให้เด็กคนนี้

คืนของสามวันก่อน เด็กคนนี้วิ่งออกไปบนถนนใหญ่ตามลำพัง เกือบจะถูกรถชนเข้า พลเมืองดีจึงได้แจ้งตำรวจ

เดิมทีเด็กคนนี้คงจะไม่ถูกส่งมาที่สถานสงเคราะห์ชิงหยางแห่งนี้ แต่เพราะเงินบริจาคที่ตระกูลฮั่วมอบให้นั้นมากมายเหลือเกิน...