ตอนที่ 97 เจ้าตัวน้อยอยากให้ปู่ทวดกินยาช่วยย่อย

ฮั่วสือโจวและนายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่รออยู่ใต้ชายคาก้าวออกมารับทันที

"พ่อ... ปู้... ท้วด!" สี่เป่าเห็นพวกเขาก็โบกอุ้งมือน้อย ๆ ป้อม ๆ อย่างดีใจ ส่งเสียงใสกังวาน "หนู... กลับมาแย้ว!"

"เป่าเปาของปู่ทวดกลับมาแล้ว ไปเล่นกับพวกพี่ชายสนุกไหมเอ่ย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเอ่ยถามยิ้ม ๆ

"ฉะหนุกจ๋า!" สี่เป่ายิ้มจนตาหยี

ฮั่วสือโจวก้มตัวลง อุ้มเธอขึ้นมาจากรถกอล์ฟชมวิว

"พ่อจ๋า~" มือน้อย ๆ เหนียวเหนอะหนะนิดหน่อยที่มีกลิ่นหอมของผลไม้ลูบลงบนแก้มซูบตอบของพ่อ แล้วเอ่ยถามเสียงใส "คูมพ่อ คิดถึงหนูม่าย?"

ฮั่วสือโจวเหลือบมองมือน้อย ๆ ของเธอ "คิดถึงครับ"

"ฮิๆ..." สี่เป่าได้ยินดังนั้นก็กอดคอพ่ออย่างดีใจ เอาแก้มน้อยอวบอูมอิงแนบถูไถกับหน้าของพ่อ "คิดถึ่งพ่อน้า"

แววตาอันสงบนิ่งของฮั่วสือโจวปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วมองภาพความผูกพันลึกซึ้งของสองพ่อลูกนี้โดยไม่ก้าวเข้าไปขัดจังหวะ

ฮั่วซิงอวี้กระโดดลงจากรถ ยังรู้จักหันกลับไปช่วยพยุงฮั่วอวี้อันทีหนึ่ง จากนั้นก็ดึงฮั่วอวี้อันวิ่งไปยังตึกใหญ่ พลางตะโกนไปด้วยว่า "หิว หิว หิว ข้าว ข้าว ข้าว..."

"หิวหรือยังครับ" ฮั่วสือโจวถามสี่เป่าเสียงเบา

"อื้อ" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก มือน้อยอวบอ้วนอยู่ไม่สุขดึงติ่งหูของพ่อเล่น "อยาก... กิ๊นเนื้อเนื้อ"

"ครับ" ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังตึกใหญ่

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วซือหลี่เดินอยู่รั้งท้าย นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกวักมือเรียกฮั่วซือหลี่

ฮั่วซือหลี่เดินเข้าไปตามติดอยู่ข้างกายปู่ทวด

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตบไหล่ฮั่วซือหลี่เบา ๆ "พาน้อง ๆ ไปเล่น เหนื่อยไหม"

"ไม่เหนื่อยครับ" ฮั่วซือหลี่ส่ายหน้าโดยไม่ลังเล

เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยจริง ๆ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหัวเราะเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายรำพึง "บ้านเราเนี่ยนะ อันอันเป็นเด็กดีว่าง่าย สี่เป่ากับซิงอวี้ก็ซน ซิงอวี้โตแล้ว อย่างน้อยก็รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ แต่สี่เป่ายังเด็กนัก ต้องคอยจับตาดูตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะไปทำอะไรเข้า จริงไหมล่ะ"

ฮั่วซือหลี่พยักหน้าเห็นด้วย "สี่เป่าต้องคอยจับตาดูตลอดจริง ๆ ครับ แต่ว่า..." เขาเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วยิ้ม "ผมไม่เหนื่อยจริง ๆ ครับปู่ทวด แถมสี่เป่ายังน่ารักมาก ผมเองก็มีความสุขมากด้วยครับ"

ฮั่วซือหลี่ชอบน้อง ๆ จากใจจริง ดังนั้นการได้เล่นเป็นเพื่อนน้อง ๆ เขาจึงมีความสุขและเพลิดเพลินมาก

"มีความสุขก็ดีแล้ว!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วบีบไหล่ฮั่วซือหลี่ "ปู่ทวดแค่อยากบอกว่า ถ้าหลานมีเรื่องของตัวเองต้องทำก็ไปทำเถอะ ที่บ้านยังมีปู่ทวดกับอาสามของหลานอยู่ ไม่ต้องพะวงหรอกนะ"

ฮั่วซือหลี่พยักหน้า "ผมทราบครับ" เด็กหนุ่มยักไหล่ สีหน้าผ่อนคลายสบาย ๆ น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจเล็ก ๆ "การบ้านปิดเทอมฤดูร้อนของผมทำเสร็จหมดแล้ว แล้วก็ทบทวนบทเรียนไปแล้วด้วย ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องทำจริง ๆ ครับ"

พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็เบาใจ

ฮั่วซือหลี่นึกขึ้นได้เรื่องที่ลู่เส้าถิงชวนสี่เป่าไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเขาในวันพรุ่งนี้ จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้นายท่านผู้เฒ่าฮั่วฟัง

ปีนี้ลู่เส้าถิงอายุสิบเอ็ดปี งานเลี้ยงวันเกิดนี้ไม่ได้จัดใหญ่โตอะไร คนที่ได้รับเชิญจึงเป็นพวกรุ่นเยาว์ในวัยไล่เลี่ยกันของแต่ละตระกูล

รวมถึงเพื่อนร่วมโรงเรียนที่สนิทกัน พวกผู้ใหญ่จะไม่เข้าร่วม

สรุปง่าย ๆ ก็คืองานรวมตัวของเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะกลุ่มหนึ่ง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไม่ค่อยวางใจที่จะให้เด็ก ๆ ทั้งสามคนของบ้านตัวเองไป กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นแล้วฮั่วซือหลี่คนเดียวจะดูแลไม่ทั่วถึง

หากสี่เป่าไป ก็คงไม่พ้นต้องให้ซิงอวี้กับอันอันไปด้วย จะทำให้เด็กรู้สึกว่าได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียมไม่ได้...

ทางด้านนี้ ฮั่วสือโจวพาสี่เป่าไปล้างมือน้อยและแก้มน้อยอวบอูมจนสะอาดแล้วพาไปที่ห้องอาหาร

บนโต๊ะอาหารล้วนเป็นเมนูที่พวกสี่เป่าชอบกิน บนอินเทอร์เน็ตมักเรียกกันว่าเมนูเด็ก

นอกเหนือจากนั้น นายท่านผู้เฒ่าฮั่วอายุมากแล้ว อาหารการกินจึงต้องรสชาติเบาบางลงหน่อย

ดังนั้นจึงมีอาหารประเภทบำรุงสุขภาพอยู่บ้าง

อาหารพวกนี้มีแค่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วคนเดียวที่กิน พวกสี่เป่าไม่ยอมแตะต้องเลย

แม้แต่ฮั่วสือโจวและฮั่วซือหลี่ก็พากันเลี่ยง ไม่ยอมแตะเมนูเหล่านั้นเช่นกัน

ที่จริงแล้ว นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเองก็ไม่อยากกินเหมือนกัน แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ อายุก็ปูนนี้แล้ว วันนี้เพิ่งตรวจสุขภาพแล้วพบว่าระดับความดัน น้ำตาล และไขมันในเลือดมีแนวโน้มจะเกินเกณฑ์ อาหารมันจัดแคลอรีสูงอย่างหมูตุ๋นน้ำแดงหรือหมูตงโพพวกนั้น เขาจึงแตะต้องไม่ได้เลย

เขายังอยากมีสุขภาพแข็งแรงและมีชีวิตอยู่ไปอีกนาน ๆ นี่นา!

เขายังอยากอยู่ดูพวกสี่เป่าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ดังนั้นจึงได้แต่ยอมข่มใจเรื่องปากท้องไปก่อน...

สี่เป่ากำลังแทะซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง ตาคู่กลมโตกลอกไปมา มองคนนู้นทีคนนี้ที

จากนั้น ยัยหนูแก้มยุ้ยก็สังเกตเห็นว่าวันนี้คุณปู่ทวดไม่ได้กินเนื้อเนื้อเลย กินแต่ผักผักสีเขียวทั้งนั้น

เจ้าหนูผู้แสนจะใส่ใจและช่างเป็นห่วงเป็นใยจึงเอ่ยถามคุณปู่ทวด "กิ๊นเนื้อเนื้อสิ ปู่ยวด~"

เจ้าตัวเล็กใช้นิ้วป้อม ๆ ที่มันวาวชี้ไปยังเนื้อแสนอร่อยพลางบอกกับคุณปู่ทวด

พูดจบ พอรู้สึกว่าเนื้อในปากตัวเองกำลังจะร่วงออกมา เธอก็รีบยัดกลับเข้าไปทันที

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไม่คิดเลยว่าสี่เป่าจะสังเกตเห็นว่าตนไม่ได้กินเนื้อ ชายชรารู้สึกตื้นตันใจและปลาบปลื้มเหลือเกิน!

เขาอธิบายกับสี่เป่าอย่างใจเย็น "เป่าเปา ปู่ทวดแก่แล้ว กินเนื้อเยอะเกินไปไม่ได้ ร่างกายจะย่อยไม่ไหวเอานะ"

สี่เป่าทำหน้างงงวย เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเล็กไม่เข้าใจ เธอจึงเน้นย้ำ "เนื้อเนื้อ อยอยนะ! ปากปาก กะ ต๊องต๊อง ของหนู ช้อบหมดเยยนะ..."

เจ้าตัวเล็กพูดพลางทำท่าจะเอาอุ้งมือน้อย ๆ มันแผล็บไปลูบพุงกะทิของตัวเอง

แต่ถูกฮั่วสือโจวที่ตาไวและมือไวกว่าคว้าไว้ได้ทัน

ฮั่วสือโจวบอก "คุณปู่ทวดของลูกกินเนื้อเยอะเกินไปจนแน่นท้อง ตอนนี้เลยยังไม่อยากกินเนื้อครับ"

พอเขาอธิบายแบบนี้ สี่เป่าก็เข้าใจได้ทันที แม้เธอจะไม่เคยอิ่มจนจุกแน่นท้องมาก่อน แต่เด็กคนอื่นที่สถานสงเคราะห์เคยเป็น...

ยัยหนูแก้มยุ้ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด กระทั่งเนื้อในปากก็ลืมเคี้ยวไปชั่วขณะ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ฮั่วสือโจว และฮั่วซือหลี่มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครเดาออกเลยว่าเด็กน้อยกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ก็ไม่มีใครส่งเสียงรบกวนเธอ

มีเพียงฮั่วซิงอวี้ที่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเดียว เด็กหนุ่มคงจะหิวมากจริง ๆ

ส่วนฮั่วอวี้อันก็แทะซี่โครงทอดไปพลางมองน้องสาวด้วยความอยากรู้อยากเห็นไปพลาง

"เม็ดเม็ด!" สี่เป่าตาเป็นประกาย คิ้วที่ขมวดคลายออก เธอเอ่ยบอกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างตื่นเต้น "ปู่ยวด กิ๊น เม็ดเม็ดสิ มีเม็ดเม็ดแย้ว ต๊องต๊อง ม่ายอึดอัดแย้ว"

ในหัวของฮั่วสือโจวพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ "ยาช่วยย่อยเหรอครับ"

"ช่ายเยย ช่ายเยย" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ

พวกคุณน้าพี่เลี้ยงมักจะให้เด็ก ๆ กินยาช่วยย่อยแบบนี้ แล้วท้องก็จะไม่รู้สึกอึดอัดทรมานอีก

"น้องความจำดีจริง ๆ!" ฮั่วซือหลี่เอ่ยชมจากใจจริง น้องสาวยังเล็กขนาดนี้แท้ ๆ แต่กลับจำเรื่องราวได้มากมายขนาดนี้ พอเจอปัญหาก็ยังรู้จักหาวิธีช่วยแก้ไขอีก

ฮั่วซือหลี่คิดว่า ในอนาคตน้องสาวจะต้องเรียนเก่งมากแน่ ๆ...

"ได้สิ เดี๋ยวปู่ทวดค่อยไปกินยาช่วยย่อยนะ เป่าเปารีบกินข้าวเถอะลูก..."

หลังมื้อกลางวัน สี่เป่านั่งดูการ์ตูนอยู่ในห้องรับแขกฝั่งตะวันออกครู่หนึ่งก็เริ่มง่วงนอน

ฮั่วสือโจวจึงอุ้มเธอขึ้นไปล้างหน้าล้างตาบนชั้นสอง

"ปาป๊า" สี่เป่าดึงผมหน้าผากที่เริ่มยาวทิ่มตาพลางมองคุณพ่อในกระจก น้ำเสียงแฝงความง่วงงุน "ทิ้มหนู!"

ฮั่วสือโจวทาเบบี้ครีมให้เธอพลางเอ่ยถามเสียงเบา "ถ้าอย่างนั้นสี่เป่าอยากมัดเปีย หรือว่าอยากตัดผมดีล่ะครับ"

......

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเขียนออกมาเป็นแบบนี้ได้ เขียนไปเขียนมาก็หยุดไม่อยู่เสียแล้ว