ตอนที่ 96 เจ้าตัวน้อยได้รับคำเชิญแล้ว

ผลปรากฏว่าพอหันกลับไปดูก็เห็นน้องสาวพุ่งตรงดิ่งเข้ามาหาตัวเองด้วยท่าทางขึงขังดุดัน

ฮั่วอวี้อันตกใจจนตาเบิกกว้างขึ้นเป็นวง พอตั้งสติได้ก็รีบออกแรงไถไปข้างหน้าสุดชีวิต

ฮั่วซิงอวี้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างหลัง พอหันไปมอง น้องชายกับน้องสาวก็พุ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางที่ไม่ชนเขาให้กระเด็นก็คงไม่ยอมเลิกรา

"พวกเธอสองคนอย่าเข้ามานะ!" เขาตะโกนลั่นแล้วออกแรงพุ่งไปข้างหน้าต่อ...

ลำบากก็แต่ฮั่วซือหลี่ที่ต้องพึ่งพาสองขาของตัวเอง

ลู่เส้าถิงหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "สู้เขานะ! นายน่ะเก่งที่สุดแล้วเหล่าฮั่ว"

ฮั่วซือหลี่ "หุบปากไปเลย ถ้ายังพูดจาไม่คิดอีกล่ะก็ ฉันจะวางสายเดี๋ยวนี้แหละ"

ลู่เส้าถิงรีบหุบปากสนิททันควัน

แต่ฮั่วซือหลี่ก็วิ่งได้ไม่นานนัก รถชมวิวคันหนึ่งก็แล่นตามหลังเขามา

บนรถชมวิวนอกจากคนขับแล้ว ยังมีหุ่นยนต์ตัวน้อยนั่งอยู่อีกตัวหนึ่ง

"นายน้อยครับ รถของคุณครับ ผู้ดูแลหลี่ใส่ของที่อาจจำเป็นต้องใช้ไว้ในกล่องเก็บของท้ายรถแล้วครับ" รถชมวิวจอดลงข้างตัวฮั่วซือหลี่ คนขับก้าวลงจากรถ

"หลี่หลี่สวัสดีฮะ! ผมเป็นเพื่อนตัวน้อยของสี่เป่า ผมชื่อชิวชิวฮะ!" หุ่นยนต์น้อยชิวชิวโบกมือทักทายฮั่วซือหลี่อย่างคุ้นเคยพลางแนะนำตัวเอง

"หลี่หลี่เหรอ ก๊ากๆๆๆ..." ลู่เส้าถิงหัวเราะกิ๊กกั๊กเสียงดังลั่น

เขาหัวเราะจนตัวงอ ตบหน้าขาตัวเองฉาดๆ

สีหน้าของฮั่วซือหลี่แข็งค้างไปชั่วครู่ ไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าหลี่หลี่มาก่อน แม้แต่ตอนเด็กๆ ก็ไม่เคย

สายตาที่เขามองหุ่นยนต์ตัวน้อยเต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจ นี่คุณอาสามของเขาสร้างขึ้นมาจริงๆ หรือ

คนเย็นชาอย่างคุณอาสาม กลับสร้างหุ่นยนต์ตัวน้อยที่มีนิสัยร่าเริงมีชีวิตชีวาขนาดนี้ออกมาได้...

แต่ด้วยคติที่ว่า ขอแค่ฉันไม่รู้สึกกระอักกระอ่วน คนที่กระอักกระอ่วนก็คือคนอื่น

ฮั่วซือหลี่จึงพยักหน้าให้ชิวชิวอย่างสุขุม "สวัสดี"

จากนั้นก็ขึ้นรถชมวิว ขับตามพวกสี่เป่าไป

รถชมวิวมีเครื่องปรับอากาศ ลมเย็นพัดเป่าความร้อนอบอ้าวบนตัวฮั่วซือหลี่ให้จางหายไปอย่างรวดเร็ว

ถนนสายนี้ยาวมาก พวกสี่เป่าไล่กวดกันไปมาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่ถึงปลายทาง

ในที่สุดก็เหนื่อยจนหมดแรง และทยอยหยุดลงทีละคัน

ฮั่วซิงอวี้ทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนสนามหญ้าข้างทางทันที เพราะมีร่มเงาของต้นการบูรบังไว้ พื้นหญ้าจึงไม่ถูกแดดเผาจนร้อนและยังคงเย็นสบาย

สี่เป่าฟุบอยู่กับพวงมาลัย ใบหน้ากลมป้อมแดงก่ำด้วยความเหนื่อย แถมยังแลบลิ้นแฮ่กๆ

ฮั่วอวี้อันวางแขนพาดไว้บนพวงมาลัย วางคางเกยไว้ด้านบน เหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวเช่นกัน

แบตเตอรี่ที่เหลือของเด็กทั้งสามคนเหลือน้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

ฮั่วซือหลี่จอดรถชมวิวไว้ข้างทาง เปิดกล่องเก็บของดู ข้างในมีทิชชู่เปียก ทิชชู่ กระติกน้ำของพวกสี่เป่า แล้วยังมีผลไม้ที่หั่นเตรียมไว้เรียบร้อย...

ขากลเรียวเล็กสองข้างของหุ่นยนต์น้อยยืดออก ก่อนจะก้าวลงจากรถอย่างลื่นไหล มันชูแขนกลทั้งสองข้างขึ้นแล้วพูดกับฮั่วซือหลี่ "หลี่หลี่ สี่เป่าต้องดื่มน้ำเติมความชุ่มชื้นฮะ ได้โปรดเอากระติกน้ำของสี่เป่าให้ผมด้วย"

ฮั่วซือหลี่ส่งกระติกน้ำของสี่เป่าให้มัน สายตาที่มองมันเพิ่มความประหลาดใจขึ้นอีกหลายส่วน

หุ่นยนต์น้อยชิวชิวใช้แขนกลเล็กๆ กอดกระติกน้ำของสี่เป่าเอาไว้ แล้ววิ่งตรงไปหาสี่เป่า ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง ไม่มีติดขัดเลยสักนิด

ลู่เส้าถิงอุทานด้วยความทึ่ง "นี่มันหุ่นยนต์ยี่ห้ออะไรเนี่ย ฉลาดเกินไปแล้ว! อยากได้จัง"

ฮั่วซือหลี่หยิบทิชชู่เปียกขึ้นมาหนึ่งห่อ ถือกระติกน้ำของฮั่วซิงอวี้กับฮั่วอวี้อัน ปิดกล่องเก็บของแล้วก้าวลงจากรถ "ฝีมือคุณอาสาม"

ลู่เส้าถิง "ฮือๆๆ... ฉันอยากมีพ่อแบบคุณอาสามจัง"

ฮั่วซือหลี่ "ต้องให้ฉันช่วยถ่ายทอดความคิดนี้ไปบอกลุงลู่ไหมล่ะ"

ลู่เส้าถิง "ไอ้คนกลัวโลกไม่วุ่นวายเอ๊ย..."

"เป่าเปา ดื่มน้ำฮะ" หุ่นยนต์น้อยชิวชิวกดรหัส เปิดฝาขวด แล้วยื่นหลอดดูดไปจ่อที่ริมฝีปากของสี่เป่า

สี่เป่าขยับศีรษะเล็กๆ อ้าปากอมหลอดดูด แล้วดูดน้ำดังอึกๆ

ฮั่วซือหลี่ส่งกระติกน้ำให้ฮั่วซิงอวี้ แล้วเปิดฝากระติกน้ำของฮั่วอวี้อันก่อนส่งให้เขา

ฮั่วอวี้อันกอดกระติกน้ำไว้แล้วเริ่มดื่มน้ำ

ฮั่วซือหลี่จับพวงมาลัยรถของเขา ลากขยับเข้าไปใกล้ทางสี่เป่าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ ลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง ดึงทิชชู่เปียกออกมา ใช้มือข้างละผืนช่วยเช็ดหน้า เช็ดคอ และคลายร้อนให้น้องชายกับน้องสาว

ฮั่วซิงอวี้ลุกขึ้นนั่ง พลางกดรหัส พลางมองฮั่วซือหลี่ "นายไม่สนใจฉันแล้วเหรอ"

ฮั่วซือหลี่ "..."

ขอถามหน่อยเถอะ: ครอบครัวที่มีลูกสามคนต้องรักษาสมดุลยังไงหรือ?

"นายมานี่สิ" ฮั่วซือหลี่พูดกับฮั่วซิงอวี้

ความจริงแล้วจะให้หุ่นยนต์ตัวน้อยช่วยก็ได้ เพียงแต่ฮั่วซือหลี่ไม่ค่อยวางใจเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้นัก กลัวว่ามันจะเกิดขัดข้องอะไรขึ้นมาแล้วทำให้พวกสี่เป่าบาดเจ็บ

ฮั่วซิงอวี้กอดกระติกน้ำลุกขึ้น แล้วนั่งบนรถดุ๊กดิ๊กไถไปทางฮั่วซือหลี่

ฮั่วซือหลี่ดึงทิชชู่เปียกออกมาอีกแผ่น ช่วยเช็ดหน้าเช็ดคอและคลายร้อนให้เขา...

ครู่ต่อมา ฮั่วซือหลี่เห็นว่าคลายร้อนได้พอสมควรแล้ว จึงพาพวกเขาขึ้นไปกินผลไม้บนรถนำเที่ยว

"นายนี่วุ่นได้ใจจริงๆ เลยนะ!" ลู่เส้าถิงเอ่ยปากอุทาน

สี่เป่าได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย ก็หันขวับไปมองยังทิศทางที่มีเสียงดังมา ดวงตาดำขลับเบิกกว้าง ลืมเคี้ยวผลไม้ในปากไปชั่วขณะ แก้มข้างหนึ่งปูดนูนขึ้นมาตุ่ยๆ

ฮั่วซือหลี่สังเกตเห็นสายตาที่สี่เป่ามองมา ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาขยับตัวเข้าไปใกล้สี่เป่าเล็กน้อย ยื่นหน้าปัดนาฬิกาให้เธอดู "สี่เป่า ดูสิ พี่ชายคนนี้กำลังพูดอยู่น่ะ"

สี่เป่ามองไปยังลู่เส้าถิงที่อยู่บนหน้าจอ

ลู่เส้าถิงโบกมือทันที ยิ้มแย้มทักทายสี่เป่าอย่างกระตือรือร้น "สวัสดีจ้าน้องสาว! น้องสาวเรียกพี่ว่าพี่เส้าถิงได้นะ"

สี่เป่าเคี้ยวหงุบหงับแล้วกลืนผลไม้ในปากลงไป ส่งเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วและดังกังวานร้องทักลู่เส้าถิง "ปี้เถียนฮวา หวัดดีจ้า!"

ลู่เส้าถิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช่วยแก้ให้ "ไม่ใช่พี่เถียนฮวานะ เป็นพี่เส้าถิงต่างหากครับน้องสาว"

สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก สีหน้ามั่นอกมั่นใจ "ช่าย ปี้เถียนฮวา งาย"

ลู่เส้าถิงยังคงพยายามต่อ "พี่ เส้า ถิง ต่างหาก"

สี่เป่ายังคงมั่นใจเต็มเปี่ยม "ปี้เถียนฮวา หนูฮู้แย้ว"

ยัยหนูตัวกลมโบกมือน้อยๆ ให้ลู่เส้าถิง เป็นสัญญาณบอกว่าเธอจำได้แล้วว่าเขาเป็นใคร ไม่ต้องเตือนแล้ว

ลู่เส้าถิง "..."

มุมปากของเขากระตุกเบาๆ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

สี่เป่ากินผลไม้ต่อ ผลไม้หวานอร่อยทุกอย่าง ทำเอายัยหนูตัวกลมกินอย่างเอร็ดอร่อย โคลงศีรษะไปมา ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

หุ่นยนต์ตัวน้อยชิวชิวก็โยกตัวเบาๆ ตามไปด้วย

ลู่เส้าถิงมองดูอยู่พักหนึ่ง ก็ไม่ติดใจเรื่องที่สี่เป่าเรียกชื่อเขาเพี้ยนอีกต่อไป

เขาพูดกับฮั่วซือหลี่ด้วยสีหน้าจริงจัง "เหล่าฮั่ว พรุ่งนี้นายต้องพาน้องสาวของเรามาด้วยให้ได้เลยนะ!"

จากนั้นก็หันไปพูดกับสี่เป่า "น้องสาว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดพี่เส้าถิง หนูมาพร้อมกับพี่ชายใหญ่ของหนูนะ..." พอพูดจบ เขาก็เอาเค้กมาล่อสี่เป่า "พี่เส้าถิงจะเลี้ยงเค้กวันเกิดหนูเอง! ก้อนใหญ่มากเลยนะ แล้วก็ยังมีของอร่อยๆ อีกเพียบเลย"

พอสี่เป่าได้ยินคำว่าเค้กก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดวงตาเปล่งประกาย ยัยหนูตัวกลมจับมือข้างที่สวมนาฬิกาของฮั่วซือหลี่ไว้ จ้องมองลู่เส้าถิงตาไม่กะพริบ "มี เค้ก ด้วยจ๋า! มี เนื้อเนื้อ ม้าย?"

ลู่เส้าถิงหัวเราะร่า "น้องสาวชอบกินเนื้อเหรอเนี่ย! มีแน่นอนอยู่แล้ว! ต้องมีชัวร์ๆ!"

……

ขออภัยด้วยนะคะที่พร่ำเพรื่อไปหน่อย! สำนวนการเขียนของฉันยังมีขีดจำกัด ทุกคนโปรดให้อภัยด้วยนะคะ!