ตอนที่ 95 พี่ชายคนโตจอมเผด็จการ

พอคิดว่าสี่เป่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงห้าม เพราะกลัวจะทำเธอตกใจจนสำลักน้ำ

แต่สี่เป่าก็ยังสำลักอยู่ดี น้ำที่พ่นออกมาจากปืนของเล่นสำลักเข้าไปในหลอดลม สี่เป่าเริ่มไอไม่หยุด

"แค่กๆๆๆๆๆๆๆๆ..."

ฮั่วซือหลี่หน้าตาตื่น รีบก้าวยาวๆ พุ่งเข้าไป เขานั่งยองๆ พยุงสี่เป่าขึ้นมา ตรวจดูในช่องปากเธอก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นให้เธอนอนคว่ำพาดบนแขนของเขา ให้ศีรษะก้มต่ำลงเล็กน้อย แล้วใช้ฝ่ามือทำเป็นรูปถ้วยวักตบลงตรงกลางระหว่างกระดูกสะบักของเธอ

เสียงไอของสี่เป่าดึงดูดให้ฮั่วอวี้อันกับฮั่วซิงอวี้ที่อยู่ไม่ไกลวิ่งเข้ามา

ทว่าตอนที่ทั้งสองคนมาถึง สี่เป่าก็ค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว

เจ้าหนูอ้วนตัวแดงก่ำไปหมด

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ สำลักน้ำลายเหรอ" ฮั่วซิงอวี้เกาหัว ถามอย่างสงสัย

"น้องสาว..." ฮั่วอวี้อันยกมือขึ้นช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาให้สี่เป่า

ฮั่วซือหลี่หยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋า เช็ดน้ำลายที่มุมปากกับน้ำที่ไหลออกจากจมูกให้สี่เป่า พอมองดูสี่เป่าที่ขอบตาแดงก่ำ ฮั่วซือหลี่ก็ทั้งโกรธทั้งขำ "ทำไมถึงได้ซนขนาดนี้นะเนี่ย เผลอแวบเดียวเป็นต้องก่อเรื่องทุกที"

สี่เป่าเอียงหัวกลมๆ กะพริบตาปริบๆ ไม่พูดอะไร เจ้าตัวน้อยเองก็รู้ว่าตัวเองทำผิด

"ทำแบ๊วก็ไม่ช่วยหรอก" ฮั่วซือหลี่ทำหน้าดุ จิ้มหน้าผากสี่เป่าเบาๆ แล้วหยิบปืนของเล่นที่ตกอยู่บนพื้นไปซ่อนไว้ข้างหลัง "อันนี้พี่ริบ ห้ามเล่นอีก"

พูดพลางแย่งของในมือฮั่วซิงอวี้กับฮั่วอวี้อันมาด้วย แล้วโยนไปไว้ข้างหลัง "พวกนายสองคนก็ห้ามเล่น"

"ทำไมอะ" ฮั่วซิงอวี้ประท้วง "ทำไมพี่บอกไม่ให้เล่นก็ต้องไม่ให้เล่นด้วยล่ะ ทำไมเผด็จการจังเลย"

ฮั่วซือหลี่ให้สี่เป่ายืนดีๆ ก่อนจะเก็บปืนของเล่นทั้งสามกระบอกขึ้นมา เขายืนขึ้นแล้วก้มมองเจ้าตัวจิ๋วทั้งสามคนจากมุมสูง พูดอย่างชอบธรรมว่า "ก็เพราะฉันเป็นพี่ชายคนโตของพวกนายไง"

เจ้าตัวจิ๋วทั้งสามแหงนหน้ามองเขาพร้อมกัน

ฮั่วซือหลี่ตีหน้านิ่ง ไม่สะทกสะท้าน

ฮั่วซิงอวี้อ้าปากพะงาบๆ สุดท้ายก็เค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง "พี่แคะขี้มูกซะสะอาดเชียวนะ!"

จากนั้นมือซ้ายจูงคนหนึ่งมือขวาจูงคนหนึ่ง ดึงสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันหันหลังกลับ พลางเดินพลางพูดกับน้องทั้งสองคนว่า "ไม่ให้เล่นก็ไม่เล่น พี่รองจะพาไปหาของเล่นอื่นที่สนุกกว่านี้..."

"พรืด ฮ่าๆๆๆๆๆ..."

เสียงหัวเราะก๊ากของลู่เส้าถิงดังออกมาจากหน้าจอนาฬิกา

พอสี่เป่าได้ยินเสียงหัวเราะ เท้าก็ชะงักไปนิดหนึ่ง เธอหันกลับไปมองฮั่วซือหลี่ ใบหน้าอ้วนกลมเผยสีหน้างุนงง เกาหัวอย่างสับสน พี่ชายคนโตไม่ได้หัวเราะนี่นา แล้วใครหัวเราะกันนะ

เจ้าตัวน้อยกวาดตามองไปรอบๆ เท้าจึงสะดุดขาฮั่วซิงอวี้เข้า ร่างกลมป้อมเซถลาล้มไปข้างหน้า

ฮั่วซือหลี่เห็นเข้าก็รีบก้าวเท้าพุ่งไปข้างหน้าทันที

ทว่าสี่เป่าไม่ได้ล้มลงไป เพราะฮั่วซิงอวี้คว้าตัวเธอไว้ทัน

ฮั่วซิงอวี้ปล่อยมือจากฮั่วอวี้อัน แล้วใช้สองมือช่วยพยุงสี่เป่าให้ยืนดีๆ เด็กชายทำหน้าจริงจังอย่างหาได้ยาก "น้องสาว เดินต้องดูทางสิ!"

"หนูฮู้" สี่เป่าพยักหน้าหงึกๆ

"รู้แล้วทำไมยังไม่ดูทางอีกเล่า" ฮั่วซิงอวี้ไม่เข้าใจ

ฮั่วอวี้อันเดินมาอีกฝั่งของสี่เป่าแล้วกุมมือน้อยๆ อวบอ้วนของเธอไว้ "ผมกับพี่รองจะช่วยกันจูงมือน้องเอง น้องจะได้ไม่ล้ม"

สี่เป่าโยนเรื่องที่ว่าใครหัวเราะทิ้งไปหลังหัวทันที เธอจับมือพี่ชายทั้งสองคนเดินกระโดดดึ๋งๆ ไปข้างหน้าอย่างมีความสุข

"นี่ ฉันว่าบ้านนายครึกครื้นดีจังนะเหล่าฮั่ว!" ลู่เส้าถิงปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะ ถามด้วยความสงสัย "เด็กน้อยคนนั้นเป็นใครน่ะ ญาติบ้านนายเหรอ"

ฮั่วซือหลี่ยกมือขึ้น มองลู่เส้าถิงในหน้าจอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "นั่นน้องสาวฉัน"

ลู่เส้าถิง "ก็ต้องเป็นน้องสาวนายอยู่แล้วสิ เด็กตัวกะเปี๊ยกแค่นั้น ถ้าไม่ใช่น้องสาวจะเป็นพี่สาวได้ยังไงล่ะ! แต่ว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินนายพูดเลยนะ ว่าบ้านนายมีญาติเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ด้วย?"

ฮั่วซือหลี่ "ลูกสาวของอาสามฉัน"

"หา?" ลู่เส้าถิงตกใจจนเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง "ลูกแท้ๆ เหรอ"

ฮั่วซือหลี่พยักหน้า "อืม"

ลู่เส้าถิง "อาสามนายยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เหรอ..."

"..."

ทางด้านนี้ ฮั่วซิงอวี้พาสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันไปหารถดุ๊กดิ๊กสามคันมาจากในโกดังหลังหนึ่ง

รถดุ๊กดิ๊กสะอาดสะอ้านไม่มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่นิดเดียว

ยามนี้ บนถนนที่สะอาดสะอ้าน สองข้างทางปลูกต้นการบูรไว้ ใบไม้ที่ขึ้นดกหนาช่วยบดบังแสงแดด แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดเงาลวดลายไม่สม่ำเสมอลงบนพื้นถนน

เด็กทั้งสามคน สี่เป่า ฮั่วซิงอวี้ และฮั่วอวี้อัน นั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนรถดุ๊กดิ๊กคนละคัน

สี่เป่ามองตรงไปข้างหน้า แก้มยุ้ยขึงตึง แววตาเป็นประกายมุ่งมั่น สองมือน้อยๆ อวบอ้วนกำพวงมาลัยรถดุ๊กดิ๊กไว้แน่น เตรียมพร้อมจะพุ่งออกไป

ท่าทางของเจ้าตัวน้อยดูจริงจังถึงขีดสุด

"พร้อมกันหรือยัง" ฮั่วซิงอวี้ที่อยู่ตรงกลางมองฮั่วอวี้อันทางขวา แล้วมองสี่เป่าทางซ้าย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงดัง

"พร้อมแล้วครับ!"

นี่คือเสียงของฮั่วอวี้อัน

"พย้อมแย้ว!"

นี่คือเสียงของสี่เป่า

"พวกเราออกตัว!"

เสียงนี้เป็นของฮั่วซิงอวี้ ความจริงแล้วเขาอยากหานกหวีดมาเป่าสักอัน แต่น่าเสียดายที่หาไม่เจอ

พอคำว่า "ออกตัว" หลุดจากปาก เด็กทั้งสามก็ไม่มีใครตอบสนองช้าเลยสักคน รถดุ๊กดิ๊กทั้งสามคันพุ่งทะยานออกไปแทบจะพร้อมๆ กัน

ตอนที่สี่เป่าอยู่ที่สถานสงเคราะห์เมื่อก่อนก็เคยเล่นรถดุ๊กดิ๊ก เพียงแต่ที่สถานสงเคราะห์มีรถดุ๊กดิ๊กแค่สองคัน แต่มีเด็กตั้งหลายคน

เด็กคนหนึ่งจึงเล่นนานมากไม่ได้ ต้องผลัดกันเล่น

อีกทั้งประสาเด็ก เวลาเห็นคนอื่นเล่น จากเดิมที่อาจไม่อยากเล่น พอเห็นคนอื่นเล่นก็พลอยอยากเล่นตามไปด้วย

"พวกเขากำลังทำอะไรกันน่ะ ขอดูหน่อยสิ" ลู่เส้าถิงส่งเสียงรบเร้าอยากดูว่าพวกสี่เป่ากำลังทำอะไรกัน

ฮั่วซือหลี่เปิดกล้องข้างนาฬิกาข้อมือแล้วหันไปทางพวกสี่เป่า

"ฮ่าๆๆๆๆ... มองจากมุมนี้แล้ว เหล่าฮั่ว แผ่นหลังเล็กๆ ของน้องสาวเรานี่เหมือนถังแก๊สน้อยๆ ชะมัดเลย!" ลู่เส้าถิงหัวเราะชอบใจยกใหญ่

มุมปากของฮั่วซือหลี่กระตุก ถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "คุณชายรองลู่ ขอถามหน่อยเถอะว่าคุณเคยเห็นถังแก๊สด้วยเหรอ ถึงได้เรียกถังแก๊สน้อยๆ น่ะ"

ฮั่วซือหลี่กล้ารับประกันเลยว่า คุณชายผู้สูงศักดิ์มาตั้งแต่เกิดคนนี้ไม่เคยเห็นถังแก๊สของจริงแน่นอน

"เฮ้ นายดูถูกใครกัน ทำไมฉันจะไม่เคยเห็นล่ะ" ลู่เส้าถิงไม่ยอมรับ

ฮั่วซือหลี่ "เห็นจากในเน็ตล่ะสิ"

ลู่เส้าถิงพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ "เห็นในเน็ตก็ถือว่าเคยเห็นเหมือนกันน่า หรือว่าคุณชายใหญ่อย่างนายเคยเห็นในชีวิตจริงหรือไง"

"อืม" ฮั่วซือหลี่พยักหน้า "ไม่ใช่แค่เคยเห็น แต่ฉันเคยใช้อีกต่างหาก"

ลู่เส้าถิงอ้าปากค้าง พบว่าตนเองพูดไม่ออกไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงพูดแก้เขินว่า "ฉันไม่เชื่อหรอก นายโม้ไปเรื่อยแล้ว"

ฮั่วซือหลี่ "นายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ..."

ยังไงเสียฮั่วซิงอวี้ก็โตกว่าสี่เป่าตั้งหลายปี ไม่นานสี่เป่าจึงถูกทิ้งห่างไปไกลโข

สี่เป่าเป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นเอาชนะค่อนข้างสูง เจ้าตัวเล็กจึงออกแรงสุดกำลังเพื่อไล่ตามพี่ชายทั้งสองคน

ฮั่วซือหลี่ที่ต้องการจับตาดูเด็กๆ ไว้ จึงทำได้เพียงวิ่งตามให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ แม้จะอยู่ใต้ร่มไม้ ไม่นานเขาก็วิ่งจนเหงื่อท่วมหัว

ฮั่วซือหลี่จึงส่งข้อความออกไป ให้คนเอารถกอล์ฟชมวิวคันหนึ่งมาส่งให้เขา