ตอนที่ 94 เด็กน้อยเงียบสนิท รับรองว่าคิดก่อเรื่องแน่

ด้านข้างมีเซี่ยอวิ๋นเดินตามมาด้วย

ฮั่วสือโจวได้ยินดังนั้นก็เอี้ยวตัวมองสี่เป่าที่กำลังดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา เขาเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นพูดว่า "ผมไปถามแกเองครับ"

หลี่ฟางกับเซี่ยอวิ๋นพยักหน้ารับ

ฮั่วสือโจวเดินมาข้างโซฟา เป็นจังหวะเดียวกับที่การ์ตูนจบไปตอนหนึ่งพอดี

สี่เป่ายกมือขึ้นขยี้ตาแล้วหาววอด เจ้าตัวเล็กเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง จึงเอี้ยวหน้าไปมอง "ป๊ะป๋า~"

ฮั่วสือโจวโน้มตัวลงอุ้มสี่เป่าขึ้นมา ถามเสียงเบา "ง่วงแล้วเหรอ"

สี่เป่าได้ยินก็ส่ายหน้าทันควัน พยายามเบิกตากว้าง "หนู ม่ายง่วง หนู ยางจะ ดูหมูหมู"

ยัยหนูตัวกลมยังดูการ์ตูนไม่จุใจเลย! ถึงจะง่วงแค่ไหน เจ้าตัวก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

ฮั่วสือโจว "พรุ่งนี้ค่อยดูต่อ ให้ย่าฟางกับคุณน้าพาไปอาบน้ำดีไหมครับ"

"ม่ายเอา ม่ายเอา..." สี่เป่าดิ้นลงจากอ้อมแขนของฮั่วสือโจวทันที แล้วปีนกลับขึ้นไปบนโซฟาเพื่อดูการ์ตูนต่อ

ฮั่วอวี้อันแอบชำเลืองมองฮั่วสือโจว เม้มปากแน่นสนิท ไม่ยอมส่งเสียงสักแอะ

เพราะเขาก็ยังไม่อยากนอนเหมือนกัน ยังอยากดูการ์ตูนต่อ

ฮั่วสือโจวมองไปทางพวกหลี่ฟาง

ทั้งสามคนต่างรู้สึกจนใจอยู่บ้าง

ฮั่วสือโจว "ให้ดูอีกสักตอนแล้วกันครับ"

หลี่ฟางพยักหน้า "ได้ค่ะ ถ้างั้นพวกเราสองคนไปเปิดน้ำอุ่นกับเตรียมชุดนอนให้สี่เป่าก่อนนะคะ"

ฮั่วสือโจวพยักหน้ารับ

หลี่ฟางกับเซี่ยอวิ๋นจึงเดินขึ้นชั้นบนไป

ฮั่วสือโจวนั่งลงข้าง ๆ สี่เป่า

สี่เป่านั่งดูไปได้พักหนึ่ง คงเพราะนั่งนานเกินไป เจ้าตัวเล็กจึงเริ่มรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่บ้าง หมุนศีรษะเล็ก ๆ เหลียวซ้ายแลขวาไปมา

สายตาพลันหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวคุณพ่อ

ยัยหนูตัวกลมมีความเคยชินเล็ก ๆ อย่างหนึ่ง เวลาที่นั่งคิดอะไร อุ้งมือน้อย ๆ ป้อม ๆ มักจะคอยลูบเท้าอวบอ้วนของตัวเองเล่นอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ฮั่วสือโจวรู้สึกได้ว่ามีคนจ้องอยู่ พอก้มหน้าลงก็สบเข้ากับดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วถามเสียงนุ่ม "ไม่อยากดูแล้วเหรอ งั้นไปอาบน้ำไหม"

"ม่ายช่ายน้า~" สี่เป่าปีนขึ้นไปบนตักของพ่อ จากนั้นก็ปีนต่อไปยังที่วางแขนโซฟา แล้วก็ตะกายขึ้นไปบนพนักพิงโซฟาต่อ...

"หนู...หนูจะไปไหนครับ" ฮั่วสือโจวลุกขึ้นยืนพลางช่วยประคองตัวแกไว้

สี่เป่าใช้ทั้งมือทั้งเท้า ตะเกียกตะกายฮึบ ๆ ปีนขึ้นไปบนพนักพิงโซฟา โดยมีฮั่วสือโจวใช้สองมือคอยช้อนพยุงไว้

ด้านบนพนักพิงโซฟาค่อนข้างกว้าง มีความหนากว่าสามสิบเซนติเมตร อีกทั้งยังบุเบาะนวมนุ่มไว้อย่างดี

สี่เป่านั่งอยู่ข้างบนโดยไม่มีความกลัวเลยสักนิด เจ้าตัวเล็กคว้ามือฮั่วสือโจวเอาไว้แล้วชี้นิ้วลงข้างล่าง "ป๊ะป๋า นั่งงงสิ!"

ฮั่วสือโจวกลัวว่าแกจะตกลงมา มีหรือจะยอมนั่งลงอย่างสบายใจได้ เขาจึงบอกว่า "พ่อไม่ต้องนั่งหรอกครับ"

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงต้องปีนขึ้นไปดูบนนั้น แต่ฮั่วสือโจวก็เลือกที่จะตามใจ

"นั่งจิ ป๊ะป๋า นั่งงง..." สี่เป่ายังคงยืนกรานจะให้ฮั่วสือโจวนั่งลงบนโซฟาให้ได้

นั่งหันข้างก็ไม่ได้ ต้องให้เขานั่งหันหน้าตรงเข้าหาโทรทัศน์เท่านั้น

ฮั่วสือโจวจนปัญญา ได้แต่คอยจับแขนสี่เป่าเอาไว้แล้วนั่งลงบนโซฟา

ไหล่ของเขาเสมอกับขอบพนักพิงโซฟาพอดีเป๊ะ

"ฮิฮิ..." สี่เป่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เอาเท้าเล็ก ๆ ข้างหนึ่งพาดไว้บนไหล่พ่อ ส่วนเท้าเล็กอีกข้างก็พาดไว้บนไหล่อีกฝั่ง

ยัยหนูตัวกลมกอดศีรษะของพ่อไว้ แล้ววางคางเกยไว้บนกระหม่อมของพ่อ แต่กลับพบว่าเส้นผมของพ่อนั้นทิ่มแทงจนจักจี้ไปหมด

สี่เป่าขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองกลุ่มผมดกหนาบนหัวของฮั่วสือโจว...

ฮั่วอวี้อันแหงนหน้ามองสี่เป่าอยู่ครู่หนึ่ง เด็กชายคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พอเห็นผ้าห่มผืนหนึ่งวางอยู่บนโซฟาอีกฝั่ง เขาก็รีบปีนลง วิ่งไปหยิบผ้าห่มผืนนั้นมายื่นให้น้องสาวพลางช่วยออกความคิด "น้องสาว ใช้ผืนนี้รองได้นะ"

"ด้ายเยย ด้ายเยย..." พอเห็นของที่พี่ชายหยิบมาให้ เจ้าตัวเล็กก็พยักหน้ารัว ๆ รับผ้าห่มมาคลุมลงบนหัวของพ่อ แล้วค่อยวางคางเล็ก ๆ ทับลงไปอีกที คราวนี้ก็ไม่เจ็บไม่ทิ่มเลยสักนิด

"ฮิฮิ~" ยัยหนูตัวกลมแกว่งสองเท้าเล็ก ๆ ไปมาอย่างเบิกบาน สองมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนแยกจับหูพ่อไว้ข้างละข้างแล้วออกแรงดึงเล่นเบา ๆ

ฮั่วสือโจวที่ถูกผ้าคลุมทั้งหัวและหน้าจนมิด "..."

เด็ก ๆ มีความคิดพิสดารเยอะขนาดนี้เชียวหรือ ตอนเด็ก ๆ เขาเองก็ไม่น่าจะเป็นแบบนี้...กระมัง?

ฮั่วอวี้อันมองดูคุณอาสามตาปริบ ๆ น้ำเสียงของเด็กชายเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสาอย่างแท้จริง "อาสามครับ คุณอาเหมือนเจ้าสาวเลย!"

พอเขาพูดคำนี้ออกมา ก็ไม่รู้ว่าสี่เป่าฟังเข้าใจความหมายหรือไม่ รู้เพียงแต่เจ้าตัวเล็กคิดว่านี่เป็นเรื่องดีเลิศประเสริฐสุดไปเสียแล้ว

ส่งเสียงเฮพลางร้องตะโกนว่า "พ้อของหนู เปงเจ้าฉาว เย้ๆๆๆๆ..."

ฮั่วสือโจว "..."

ทำอะไรไว้ย่อมต้องชดใช้ คงเพราะตอนเด็ก ๆ เขาเอาแต่ใจสร้างเรื่องปวดหัวไว้มากเกินไป ตอนนี้ถึงได้มาลิ้มรสความรู้สึกของการเป็นผู้ปกครอง...

"อันอันกับสี่เป่าน่าจะยังไม่ได้อาบน้ำ คงนั่งดูการ์ตูนอยู่มั้ง ฝั่งซือหลี่ก็น่าจะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว คุณปู่คอยเฝ้าดูอยู่..." ฮั่วเฉินเสี่ยววิดีโอคอลคุยกับหลีจือเสียนไปพลาง ก้าวเดินเอื่อยเฉื่อยไปยังห้องรับแขกฝั่งตะวันออกไปพลาง

เมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกฝั่งตะวันออก เงยหน้าขึ้นมองเห็นภาพเหตุการณ์ข้างในชัดเจน ฝีเท้าของเขาก็ชะงักกึก ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้นมาทันที...

"มีอะไรเหรอคะ" หลีจือเสียนมองสีหน้าของเขาที่จู่ ๆ ก็แปลกประหลาดไปพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย

"มะ...ไม่มีอะไร...พรืด..." ฮั่วเฉินเสี่ยวพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต แววตากลับปิดบังความขบขันไว้ไม่มิดแม้แต่น้อย เขาพลิกกล้องกลับไปอีกฝั่ง น้ำเสียงที่จงใจกดให้ต่ำแฝงความสั่นเครือ "ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเจ้าสามฮั่วจะมีวันนี้กับเขาด้วย!"

......

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังมื้อเช้า

ฮั่วซิงอวี้ชวนสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันออกไปเล่นข้างนอก

เด็กคนนี้อย่างกับเป็นโรคสมาธิสั้น เดินออกไปข้างนอกพลาง เปิดตู้ทุกใบที่เดินผ่านดูไปพลาง

ถามว่าเขากำลังหาอะไร เขาบอกว่าไม่ได้หาอะไร แค่อยากเปิดดูเฉย ๆ

แต่เขาก็ดันเจอของน่าสนุกเข้าจริง ๆ

เขาเจอปืนฉีดน้ำของเล่นที่ฮั่วสือโจวเก็บซ่อนเอาไว้

ของชิ้นนี้ส่งมาพร้อมกับจิ๊กซอว์รูปกระต่าย เป็นของที่ซื้อระหว่างทางตั้งแต่วันแรกที่สี่เป่ามาถึง

ฮั่วสือโจวรู้สึกว่าให้สี่เป่าเล่นของแบบนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร เพราะถ้าน้ำฉีดเข้าตาแล้วจะแสบเคือง

อีกทั้งสี่เป่าก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว เขาจึงไม่ได้เอ่ยเตือน แล้วเก็บมันไว้ในตู้

นึกไม่ถึงว่าจะถูกฮั่วซิงอวี้รื้อออกมาจนเจอ

เด็กทั้งสามคนตื่นเต้นอยากจะเล่นขึ้นมาทันที ฮั่วซือหลี่จึงพาพวกเขาออกไปที่สวนด้านนอก เติมน้ำใส่ปืนของเล่น แล้วให้พวกเขารดน้ำต้นไม้ใบหญ้า

ห้ามฉีดใส่คนเด็ดขาด

ขณะที่ฮั่วซือหลี่กำลังเฝ้าดูเด็กน้อยทั้งสามอยู่นั้น สมาร์ตวอทช์บนข้อมือของเขาก็สั่นขึ้นมา

เขาก้มลงมอง เป็นลู่เส้าถิงที่วิดีโอคอลเข้ามา

ฮั่วซือหลี่กดรับสาย

ใบหน้าของลู่เส้าถิงปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็ก ๆ ของนาฬิกา

ลู่เส้าถิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้มาก พลางกวาดตามองฉากหลังฝั่งฮั่วซือหลี่ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่เกรงใจ "เหล่าฮั่ว นายอยู่ไหนเนี่ย กลับมาหรือยัง พรุ่งนี้วันเกิดฉันแล้วนะ ถ้านายมาไม่ได้ นายต้องต่อจิ๊กซอว์ภาพขุนเขาสายธารมาให้ฉันภาพหนึ่งเลยนะ"

ฮั่วซือหลี่ยิ้ม "งั้นนายก็ต่อเองเถอะ ฉันกลับมาแล้ว..."

"..."

สี่เป่านั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กำลังรดน้ำต้นหญ้าต้นเล็ก ๆ ต้นหนึ่ง

เจ้าตัวเล็กมองดูน้ำที่ฉีดออกมาซึมลงสู่พื้นดิน สี่เป่าเลียริมฝีปาก รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะหิวน้ำขึ้นมาบ้างแล้ว

ยัยหนูตัวอ้วนกลมเงยหน้าขึ้น เหลียวซ้ายแลขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมองมา จึงหันปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังปากที่อ้ากว้างของตัวเอง...

ฮั่วซือหลี่คุยสัพเพเหระกับลู่เส้าถิงไปเรื่อย พลางเอียงหน้ามองไปทางสี่เป่า เห็นเด็กน้อยนั่งยอง ๆ นิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น

หัวใจของฮั่วซือหลี่กระตุกวูบ จากประสบการณ์อันโชกโชนของเขา เด็กเงียบกริบทีไร มักไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ...