ตอนที่ 93 ฮั่วซิงอวี้โดนซ้อมแล้ว

วิดีโอคอลเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ฮั่วเฉินเสี่ยวเผยรอยยิ้มออกมา "กินข้าวหรือยัง..."

คำถามเพิ่งหลุดจากปาก ฮั่วเฉินเสี่ยวก็สังเกตเห็นว่าหลีจือเสียนยังอยู่บนรถ

เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความกังวลและสงสัย "ทำไมยังอยู่บนรถล่ะครับ"

หนึ่งชั่วโมงก่อน ฮั่วเฉินเสี่ยวส่งข้อความหาหลีจือเสียน ถามว่าเธออยู่ที่ไหน

เธอบอกว่ากำลังอยู่ระหว่างทางกลับโฮมสเตย์ อีกราวครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง

ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมเธอยังอยู่บนรถอีกล่ะ

"อย่าให้พูดเลยค่ะ..." หลีจือเสียนมีสีหน้าจนใจเล็กน้อย อธิบายว่า "รถยางแตกกลางทางน่ะสิคะ! โทรหาบริษัทรถลาก พวกเขาบอกว่าอย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่าถึงจะมาถึง"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "แล้วตอนนี้คุณอยู่..."

ใบหน้าของหลีจือเสียนเผยรอยยิ้มโล่งอก "พวกเราบังเอิญเจอประธานเสิ่นเข้า เลยได้ติดรถประธานเสิ่นมาน่ะค่ะ"

ประธานเสิ่น?

ฮั่วเฉินเสี่ยวนึกถึงเสิ่นซื่อกรุ๊ปขึ้นมา

แม้ตระกูลเสิ่นกับตระกูลฮั่วจะไม่มีความร่วมมือทางธุรกิจต่อกัน แต่ต่างก็เป็นบุคคลระดับแกนนำในแวดวงธุรกิจของเมืองหลวง ย่อมไม่มีทางที่จะไม่รู้จักกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อปีกว่าก่อน พวกเขายังได้ไปร่วมงานฉลองครบรอบก่อตั้งของเสิ่นซื่อกรุ๊ปด้วย

แต่ประธานเสิ่นที่ภรรยาพูดถึง น่าจะเป็นประธานคนปัจจุบันของเสิ่นซื่อกรุ๊ป ซึ่งเป็นศิษย์เก่าดีเด่นของมหาวิทยาลัยไห่ต้า...

"ไม่คุยแล้วนะ ถึงโฮมสเตย์แล้ว เดี๋ยวฉันค่อยโทรหาคุณใหม่อีกที แล้วพวกเด็ก ๆ สบายดีกันไหมคะ" หลีจือเสียนหันไปมองนอกหน้าต่างรถ พบว่าใกล้จะถึงหน้าประตูโฮมสเตย์แล้ว

"เด็ก ๆ สบายดีกันหมดครับ คุณไปกินข้าวก่อนเถอะ ไม่ต้องรีบ" ฮั่วเฉินเสี่ยวบอก

"ค่ะ..." หลีจือเสียนวางสายวิดีโอคอล แล้วลงจากรถพร้อมกับเพื่อนร่วมงานจากวิทยาลัยวิจิตรศิลป์

อุปกรณ์วาดรูปของพวกเขาอยู่ในกระโปรงหลังรถ

กู้จิ่งหยาง น้องชายของประธานเสิ่นลงจากรถมาช่วยพวกเขายกของ

เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ จากวิทยาลัยวิจิตรศิลป์ไม่เคยได้ติดต่อกับประธานเสิ่นวัยเยาว์คนนี้มาก่อน

ดังนั้นหน้าที่เอ่ยปากชวนประธานเสิ่นทานมื้อเย็นด้วยกันจึงตกมาอยู่ที่หลีจือเสียน

เธอเดินไปยังฝั่งที่นั่งคนขับ ซึ่งประธานเสิ่นลงจากรถมาพอดี

แสงไฟหน้าประตูโฮมสเตย์สาดส่องลงบนร่างของอีกฝ่าย รูปร่างของเธอนั้นสูงโปร่ง

หลีจือเสียนที่มีส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร เมื่อไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูง เวลาคุยกับเธอจึงต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ขอบคุณประธานเสิ่นมากนะคะที่มาส่งพวกเรา!" หลีจือเสียนเอ่ยปากชวน "พวกเราสั่งมื้อเย็นไว้แล้ว หากประธานเสิ่นไม่รังเกียจ ไปทานด้วยกันกับคุณกู้สักหน่อยไหมคะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะคุณหลี พวกเราก็สั่งมื้อเย็นไว้แล้วเหมือนกัน" เสิ่นเยวี่ยนตอบ

"ใช่แล้วครับ" กู้จิ่งหยางขยับเข้ามายืนข้างเสิ่นเยวี่ยน น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสดใสร่าเริงและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา "พวกเราสั่งมื้อเย็นไว้แล้ว แถมที่พักก็อยู่ข้าง ๆ พวกคุณนี่เองครับ"

เสิ่นเยวี่ยนพยักหน้าพลางบอกหลีจือเสียนและคนอื่น ๆ "พวกเราขอตัวก่อนนะคะ พวกคุณก็รีบเข้าข้างในเถอะค่ะ"

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลีจือเสียนและเพื่อนร่วมงานจึงไม่สะดวกจะรั้งไว้ ได้แต่มองส่งสองพี่น้องขึ้นรถขับไปยังบ้านข้าง ๆ

จากนั้นพวกเขาก็หิ้วข้าวของของตนเอง เดินคุยกันพลางกลับเข้าโฮมสเตย์...

คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว

"มันไม่ได้เขียนแบบนี้..." น้ำเสียงของฮั่วซือหลี่เจือความเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย เขาจำไม่ได้แล้วว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ต้องมาคอยแก้ลำดับขีดที่ผิดของฮั่วซิงอวี้ เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนลำดับขีดที่ถูกต้องลงบนสมุดร่างทีละขีด "นายต้องเขียนแบบนี้"

"ไม่ใช่สิ พี่จำเป็นต้องมาคอยจู้จี้เรื่องที่ผมเขียนด้วยเหรอ พี่ไม่ต้องสนหรอกว่าผมจะลากเส้นยังไง ขอแค่ตัวหนังสือที่ผมเขียนออกมามีขีดครบ ดูออกว่าเป็นตัวอะไรก็พอแล้วปะ ทำไมต้องมาใส่ใจรายละเอียดจุกจิกด้วยเนี่ย" ฮั่วซิงอวี้ถูกทักซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เริ่มชักสีหน้า เริ่มพาลหาเรื่องแถไปเรื่อย

ฮั่วซือหลี่มองท่าทางดื้อรั้นของเขาแล้วรู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง แล้วพยายามอธิบายด้วยเหตุผลอย่างอดทน นิ้วชี้ไปที่ตัวอักษรที่อีกฝ่ายเขียน "ตัวหนังสือที่นายเขียนมันก็ไม่ขาดเส้นจริง ๆ นั่นแหละ แล้วก็พอดูออกว่าเป็นตัวอะไรจริง ๆ

แต่นายไม่รู้สึกเหรอว่าโครงสร้างกับลำดับขีดพรรค์นี้มันดูแล้วระคายลูกตาแค่ไหน แล้วจำนวนขีดมันก็เท่าเดิม เขียนแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้นายเขียนน้อยลงสักนิด นายจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันฮะ"

ฮั่วซิงอวี้กลอกตาไปมา แสยะยิ้มกวนประสาทแล้วตอบกลับอย่างไม่กลัวอีกฝ่ายอกแตกตาย "ก็ผมชอบของผมแบบนี้ ผมมองแล้วไม่ระคายตาก็พอแล้วนี่"

"ฮั่วซิงอวี้!" ฮั่วซือหลี่หมดความอดทนจนเดือดดาล โมโหจนหน้าดำหน้าแดงแทบจะระเบิดตัวเองตรงนั้นแล้ว

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันที่ดูฮั่วซิงอวี้ทำการบ้านอยู่ครู่หนึ่งแล้วหมดความสนใจ กำลังนั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงลานว่างอีกฝั่งหนึ่งของห้องหนังสือ

เสียงตวาดลั่นด้วยความโมโหของฮั่วซือหลี่ทำเอาเจ้าตัวเล็กทั้งสองสะดุ้งโหยง ตัวต่อในมือของสี่เป่าถึงกับร่วงหลุดมือ

สองก้อนกลมสบตากันแวบหนึ่งแล้วขยับเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับไปมองฮั่วซือหลี่กับฮั่วซิงอวี้พร้อมเพรียงกัน

สี่เป่าเอียงหัวกลม ๆ ตัวเอง ถามฮั่วอวี้อันที่อยู่ข้าง ๆ "พี่จ๋า โกดแย้วเหยอ?"

ฮั่วอวี้อันพยักหน้าอย่างมั่นใจ "อื้ม พี่ใหญ่โมโหแล้ว"

สี่เป่ามองซ้ายมองขวา ก่อนจะคลานลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วดึงฮั่วอวี้อันที่ยังงง ๆ ให้หลบไปอยู่หลังโซฟาด้วยกัน

"น้องสาว พวกเรากำลังทำอะไรกันเหรอ" ฮั่วอวี้อันย่อตัวนั่งยอง ๆ อยู่ในเงามืดกับน้องสาวพลางกระซิบถามเสียงเบา

สี่เป่าเกาะที่เท้าแขนของโซฟา ชะเง้อชะแง้คอยื่นมองไปทางฮั่วซือหลี่ แล้วกระซิบเสียงแจ้ว "พี่จ๋า โกดแย้ว พวกหนู ม่ายให้ พี่จ๋าเหงน้า!"

ฮั่วอวี้อันเข้าใจแล้ว จึงช่วยอธิบายแทนฮั่วซือหลี่ "พี่รองทำพี่ใหญ่โมโหต่างหาก พี่ใหญ่ไม่ว่าพวกเราสองคนหรอก เราไม่ได้ทำให้พี่ใหญ่โมโหสักหน่อย"

สี่เป่าหันไปมองเขา สีหน้าฟ้องชัดว่า 'เป็นแบบนี้เหยอ'...

ฮั่วซือหลี่คิดว่าฮั่วซิงอวี้มันคงคันไม้คันมืออยากโดนดี ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง เจ้าตัวดีคงไม่มีทางฟังเหตุผลแน่

เขาเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ชำเลืองมองคุณอาทั้งสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วเตรียมจะปิดประตู

ประตูปิดไปได้ครึ่งทางก็ถูกขวางเอาไว้

ฮั่วซือหลี่เงยหน้าขึ้นมอง คนที่ยื่นมือมาขวางประตูไว้คือคุณอาสาม

ฮั่วสือโจวมองเขา "สี่เป่ายังอยู่ข้างใน"

ฮั่วซือหลี่ถอยหลังไปสองสามก้าว ฮั่วสือโจวจึงก้าวเข้ามาในห้องหนังสือ เดินไปหลังโซฟาแล้วโน้มตัวอุ้มสี่เป่าขึ้นมา

ฮั่วเฉินเสี่ยวก็เดินตามเข้าไปอุ้มฮั่วอวี้อันขึ้นมาเช่นกัน

"พ่อจ๋า" สี่เป่ามองหน้าพ่อ แล้วหันไปมองพี่ใหญ่กับพี่รอง ก่อนจะพูดกับพ่อ "หนู ขอดูดูน้า!"

เหตุผลที่สี่เป่าพาฮั่วอวี้อันไปแอบ นอกจากจะกลัวโดนลูกหลงแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เจ้าก้อนแป้งจ้ำม่ำอยากดูเรื่องสนุกนั่นเอง

ฮั่วสือโจวแกล้งทำเป็นฟังไม่ออกว่าสี่เป่าพูดอะไร เขาอุ้มเธอแล้วเดินออกไปข้างนอกต่อ "อืม เดี๋ยวพ่อเล่นเป็นเพื่อนนะ"

รอจนกระทั่งคุณอารองกับคุณอาสามอุ้มน้องชายและน้องสาวตัวน้อยทั้งสองคนออกไปจากห้องหนังสือ ฮั่วซือหลี่ก็ปิดประตู ลงกลอน แล้วดึงลูกกุญแจเก็บใส่กระเป๋า

ฮั่วซิงอวี้ยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ ยังคงตะโกนไล่หลังไปทางประตูห้อง "อันอัน สี่เป่า รอพี่เขียนเสร็จแล้วจะไปเล่นด้วยนะ!"

ฮั่วซือหลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ หันกลับมามองฮั่วซิงอวี้

เวลาแห่งการล่า... เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ห้องหนังสือเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม ด้านนอกจึงไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ เลยสักนิด

ทว่า ในห้องหนังสือมีกล้องวงจรปิดอยู่น่ะสิ!

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถือแท็บเล็ต จ้องดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฮั่วซือหลี่คว้าไม้ปัดขนไก่ไล่หวดฮั่วซิงอวี้ ในหูฟังแว่วเสียงร้องโหยหวนปานผีสางเทวดาของฮั่วซิงอวี้ดังลั่น

ชายชราหัวเราะจนไหล่สั่น ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดตาตัวเองไว้ เพียงแต่ร่องนิ้วนั้นแง้มอ้ากว้างเสียเหลือเกิน

หลังจากฮั่วซิงอวี้โดนฮั่วซือหลี่สั่งสอนชุดใหญ่ แม้เนื้อตัวจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไรจริงจัง แต่อย่างน้อยก็ยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงได้แล้ว...