ตอนที่ 92 ส่งข้อความเสียงหาพ่อแล้ว

ยังไม่ทันที่คนสวมหัวมาสคอตจะตอบ เสียงของฮั่วซิงอวี้ก็ดังขึ้นข้างหลังสี่เป่า

สี่เป่าหันขวับตามเสียงไปทันที

ส่วนคนสวมหัวมาสคอตก็ฉวยโอกาสนี้เดินจากไป โดยที่ฮั่วซือหลี่กับเซี่ยอวิ๋นไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด

"ปี้จ๋า!" สี่เป่าร้องเรียกฮั่วซิงอวี้พลางชูตุ๊กตาขึ้นมาอวด "ของหนู ตุ๊ตา ชวยมั้ย?"

"สวยสิ..." ฮั่วซิงอวี้ตอบ ก่อนจะสังเกตเห็นจี้อายุยืนที่คล้องอยู่บนคอตุ๊กตาอย่างรวดเร็ว เขายื่นมือไปลูบดูด้วยความสงสัย "นี่อะไรน่ะ ของประดับเหรอ สวยดีแฮะ"

"หนู ชวย~ คิกๆๆๆ..." สี่เป่ามองจี้อายุยืนพลางพยักหน้าหงึกหงักหัวเราะร่า เธอก็รู้สึกว่ามันสวยเหมือนกัน

"จี้อายุยืนนี่นา!" ฮั่วซิงอวี้รู้จักจี้อายุยืน เพราะเขาก็มีอยู่ชิ้นหนึ่งที่คุณตากับคุณยายสั่งทำมอบให้ตอนเขาเกิด เด็กชายโน้มตัวลงมาดูใกล้ ๆ พลางพึมพำ "ทำไมเหมือนของจริงจัง ไม่เห็นเหมือนของเล่นเลย ให้ลองกัดดูสักทีซิ"

ว่าแล้วเขาก็หยิบจี้อายุยืนขึ้นมาเตรียมจะกัดดูสักคำ เพื่อทดสอบว่าทองแท้หรือเปล่า

แต่ถูกฮั่วซือหลี่คว้าห้ามไว้ได้ทันท่วงที "อย่าซนสิ"

ฮั่วซือหลี่ดึงฮั่วซิงอวี้ไปด้านข้าง แล้วหันไปมองตู้เหวินเหิงที่ยืนสะพายกระเป๋านักเรียนอยู่อย่างเงียบ ๆ ตรงนั้น

ฮั่วซือหลี่ไม่รู้จักตู้เหวินเหิง เขาจึงเอ่ยเตือนฮั่วซิงอวี้ว่า "จะไม่แนะนำเพื่อนของนายให้พวกเรารู้จักหน่อยเหรอ"

"อ๋อ..."

สี่เป่าไม่ได้สนใจว่าพวกพี่ชายกำลังคุยอะไรกัน ในหัวน้อย ๆ ของเธอจำได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือ เมื่อกี้พี่ชายบอกว่าจะกัดไอ้ของวิบวับนี้ดูสักคำ

ไอ้ของวิบวับอันนี้เป็นของกินนี่เอง!

สี่เป่าวางตุ๊กตาลงบนโต๊ะ แล้วใช้สองมือน้อย ๆ ประคองของวิบวับขึ้นมา

สี่เป่ารู้สึกว่าไอ้ของวิบวับอันนี้ช่างสวยเหลือเกิน

งั้นก็ต้องอร่อยมากแน่ ๆ เลย!

ยัยหนูตัวกลมสูดน้ำลายที่กำลังสอ ประกายตาเป็นประกายวาววาวยิ่งกว่าจี้อายุยืนเสียอีก...

เซี่ยอวิ๋นคอยสังเกตทุกการกระทำของสี่เป่าอยู่ตลอด พอเห็นเธอมองจี้อายุยืนพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก ก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทันใดนั้น เด็กน้อยก็อ้าปากเผยให้เห็นฟันขาวซี่เล็กเตรียมจะงับจี้อายุยืนเข้าไป เซี่ยอวิ๋นจึงรีบห้ามทันที

จี้อายุยืนชิ้นนี้เป็นทองคำแท้อย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงแม้ทองคำแท้จะไม่มีพิษ ทว่าช่างฝีมือย่อมต้องใช้น้ำยาขัดเงาหรือขี้ผึ้งในขั้นตอนการขัด ซึ่งสิ่งเหล่านั้นไม่สามารถกินเข้าไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น หากกัดลงไปทีหนึ่ง จี้อายุยืนชิ้นนี้ก็แทบจะเสียทรงไปเลย

เพราะรอยฟันไม่มีทางคืนรูปกลับมาได้

"สี่เป่าคะ นี่ไม่ใช่ของกินนะ กินไม่ได้ค่ะ" เซี่ยอวิ๋นกุมมือน้อยของสี่เป่าไว้ ทั้งขำทั้งเอ็นดู เด็กคนนี้ทำไมถึงอยากชิมไปเสียทุกอย่างกันนะ

"ใช่แล้ว น้องสาว อันนี้กินไม่ได้นะ" ฮั่วอวี้อันเอ่ยสำทับเช่นกัน

"ชวยนี่นา!" สี่เป่าว่า

"สวยก็กินไม่ได้อยู่ดี..."

ช่วงที่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เห็นบนคอของสี่เป่ามีจี้อายุยืนทองคำฝังหยกคล้องอยู่ เนื้อหยกนั้นงามหยดย้อย ละมุนตาและโปร่งใสเป็นเลิศ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วนั่งลงข้างสี่เป่า หยิบจี้อายุยืนขึ้นมาดูอย่างละเอียด ก็เห็นตัวอักษรเล็ก ๆ สองตัวสลักอยู่ด้านหลัง

เหยาซี

ลายมือดูคุ้นตายิ่งนัก นายท่านผู้เฒ่าฮั่วคาดเดาได้ในใจแล้วว่าใครเป็นคนมอบจี้อายุยืนนี้ให้ และต่อมาก็ได้รับการยืนยันจากฮั่วซือหลี่...

...

สายตาที่ฟางหลินมองไปยังฮั่วสือโจวยิ่งมายิ่งตื่นตระหนก แต่เดิมเจ้านายที่ไม่ได้เจอกันเสียนานจู่ ๆ ก็มาทำงานที่บริษัท แถมสีหน้ายังดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ

เขานึกดีใจอยู่หรอก ทว่าความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเจ้านายหลังจากนั้นกลับทำให้เขารู้สึกแปลกไปทุกที

แต่ก่อนไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้านายก็ไม่เคยเปลี่ยนสีหน้า และสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านเสมอ

ทว่าวันนี้ เจ้านายกลับมีสีหน้าและอารมณ์ความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ผุดขึ้นมามากจนผิดปกติ!

เขาไม่รู้เลยว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่ แววตาคู่นั้นเดี๋ยวก็แจ่มใส เดี๋ยวก็มืดครึ้ม เดี๋ยวก็ดีใจ เดี๋ยวก็กังวล

เขาเองก็ไม่กล้าถาม ได้แต่คอยสังเกตเจ้านายอยู่อย่างเงียบ ๆ

แต่อารมณ์พวกนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพในการทำงานของเจ้านายเลย ยามที่เจ้านายจัดการกับปัญหาที่คนอื่นในบริษัทยากจะแก้ไขได้ ก็ยังคงรวดเร็วและเฉียบขาดเหมือนเคย...

ขณะที่ฮั่วสือโจวกำลังทำงาน เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่า สี่เป่ากำลังทำอะไรอยู่ จะเล่นสนุกไหมนะ

แล้วจะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า...

พอจัดการโปรเจกต์ที่รับมือยากเสร็จไปสองสามโครงการ เขาก็เตรียมจะไปหาสี่เป่ากับคนอื่น ๆ

ทว่ายังไม่ทันเดินออกจากบริษัท ก็ได้รับข้อความเสียงที่คุณปู่ส่งมาพอดี

เขาชะงักฝีเท้า มองข้อความเสียงพลางคาดเดาบางอย่างในใจ ก่อนจะใช้นิ้วแตะเปิดฟัง

วินาทีถัดมา เสียงเล็กใสดังกังวานแบบเด็กน้อยก็ดังออกมาจากลำโพง

"พ่อจ๋า หนู มา หาแย้ว หนู หิ้วแย้ว ปู่ ถ้วด บ่อกหนู ตงนั้น มีของอยอย ซื้อห้ายเป่าเปา อันนึงมั้ย ลั้กพ่อน้า พ่อ จุ๊บๆ..."

ฮั่วสือโจวจินตนาการถึงตอนที่ลูกน้อยพูดประโยคเหล่านี้ เจ้าตัวเล็กคงกำลังส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นคงกลอกไปมาอย่างซุกซน แววตาอันมืดมิดลุ่มลึกของเขาจึงปรากฏประกายอันอบอุ่นขึ้นมา...

"ฟางหลิน" ฮั่วสือโจวเอ่ยเรียกฟางหลินที่เดินตามอยู่ด้านหลัง

ฟางหลินที่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก รีบเก็บสีหน้าประหลาดใจระคนสงสัย แล้วก้าวขึ้นมารับคำ "ครับประธานฮั่ว?"

ฮั่วสือโจว "แถวนี้มีของกินอะไรที่เหมาะกับเด็กเล็กบ้างไหม"

ของกินที่เหมาะกับเด็กเล็กงั้นหรือ ฟางหลินรีบค้นหาข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว "ลงไปข้างล่างแล้วเดินไปทางทิศตะวันออกสักร้อยเมตร มีร้านขนมหวานอยู่ร้านหนึ่งครับ ลูกของเหล่าจางชอบกินมาก เหล่าจางไปซื้อบ่อย ๆ อ้อ จริงด้วย เหมือนจะมีสูตรหวานน้อยน้ำมันน้อยสำหรับเด็กกับคนแก่อยู่ด้วยครับ นอกจากนี้ เค้กชิ้นเล็กของร้านกาแฟทางทิศเหนือก็อร่อยนะครับ..."

แฟนสาวของเขาก็ชอบกินมากเหมือนกัน

พนักงานในบริษัทแต่งงานมีครอบครัวกันหลายคน และเหล่าจางก็คือหนึ่งในนั้น

ฮั่วสือโจวครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขาเดินไปยังลิฟต์ "ไปร้านขนมหวาน"

ฟางหลินรีบเดินตามไปทันที

ภายในลิฟต์อันเงียบสงบ

ฟางหลินมองเสี้ยวหน้าซูบผอมของเจ้านายตัวเองแล้วลองหยั่งเชิงถาม "ประธานฮั่วครับ ข้อความเสียงเมื่อครู่นี้คือ...?"

ถ้าเขาไม่ได้หูฝาดไป คนที่ส่งข้อความเสียงมาดูเหมือนจะเป็นเด็กคนหนึ่ง แถมยังเรียกพ่อด้วยหรือเปล่านะ

ฮั่วสือโจวหันข้างไปมองเขาแวบหนึ่ง

ฟางหลินใจกระตุกวูบ เขาถึงกับมองเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเจ้านายเนี่ยนะ!?

วินาทีต่อมา เขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่เฉยชาตามปกติของเจ้านายดังขึ้น "ลูกสาวผมน่ะ"

ฟางหลิน "?!"

นี่เขาเป็นบ้าไปแล้ว หรือว่าเจ้านายบ้าไปแล้วกันแน่

เจ้านายที่แฟนสักคนยังไม่มี มีลูกสาวแล้วเนี่ยนะ?!

......

บนรถ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วชี้ไปยังตึกหลังหนึ่งนอกหน้าต่างรถ พลางเอ่ยกับสี่เป่า "เป่าเอ๊ย ดูสิ ตรงนั้นคือที่ทำงานของพ่อนะ!"

สี่เป่าเกาะหน้าต่างรถมองตามจุดที่ปู่ทวดชี้

รถยังไม่ทันแล่นไปถึงใต้ตึกบริษัท ก็มองเห็นฮั่วสือโจวถือถุงใบหนึ่งเดินมาจากอีกฝั่งแล้ว

เมื่อรถจอดสนิท เซี่ยอวิ๋นก็อุ้มสี่เป่าลงจากรถ

สี่เป่าโบกแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง วิ่งถลาเข้าหาฮั่วสือโจวราวกับลูกนกตัวน้อยโผบินกลับรัง "พ่อจ๋า..."

ฟางหลินมองดูเจ้านายอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาหา ตาของเขาเบิกกว้าง มองเด็กหญิงในอ้อมกอดเจ้านายสลับกับตัวเจ้านายเอง นี่ลูกสาวของเจ้านายจริง ๆ ด้วย!

......

ตอนค่ำ

ฮั่วซือหลี่พาฮั่วซิงอวี้ไปทำการบ้านในห้องหนังสือ สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันก็ตามไปดูความสนุกด้วย

"เขียนชื่อนายก่อน" ฮั่วซือหลี่เปิดดูสมุดการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนของฮั่วซิงอวี้ เมื่อไม่พบปัญหาอะไรจึงวางสมุดไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วบอกให้เขาเขียนชื่อลงไปก่อน

ฮั่วซิงอวี้กำลังกัดปลอกปากกาอยู่ พอได้ยินเสียงฮั่วซือหลี่ก็เงยหน้าขึ้นร้อง "อ๊ะ" คำหนึ่ง

"บอกไปกี่รอบแล้วว่าอย่ากัดปากกา ทำไมถึงไม่จำสักทีฮะ" ฮั่วซือหลี่ขมวดคิ้วมองฮั่วซิงอวี้

ฮั่วซิงอวี้ก้มหน้าเขียนชื่อตัวเองลงบนสมุด พลางเอ่ยถามเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน "ผมเปลี่ยนชื่อเป็นฮั่วอีอีจริง ๆ ไม่ได้เหรอครับ"