ตอนที่ 91 มีคนส่งจี้อายุยืนมาให้เจ้าหนูน้อยแล้ว

เพราะตอนที่ฮั่วซิงอวี้โทรหาเขา แล้วถามว่าทำการบ้านของฮั่วซิงอวี้เสร็จหรือยัง เขาตอบว่าทำเสร็จแล้ว พอฮั่วซิงอวี้ถามต่อว่าการบ้านของตัวเขาเองทำเสร็จหรือยัง เขาก็บอกว่ายังไม่ได้ทำ

ฮั่วซิงอวี้จึงบอกให้เขาเอาเล่มที่ยังไม่ได้ทำเล่มนั้นติดตัวมาด้วย

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฮั่วซิงอวี้ก็ผ่อนคลายลงไปมาก เขารีบรูดซิปเปิดกระเป๋าสะพายข้างที่ตั้งใจสะพายติดตัวมาก่อนออกจากบ้าน แล้วพูดกับตู้เหวินเหิงว่า "เอาเล่มที่ยังไม่ได้ทำมาให้ฉัน เร็วเข้าๆ"

ตู้เหวินเหิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขานึกว่าฮั่วซิงอวี้รังเกียจว่าตนเขียนไม่ดี จึงเอ่ยแก้ต่างให้ตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา "ฉันเขียนดีอยู่นะ..."

ฮั่วซิงอวี้รื้อค้นกระเป๋านักเรียนของเขาพลางเร่งอธิบายเสียงเร็วปรื๋อ "ฉันรู้ว่านายเขียนดี แต่พี่ชายฉันจะคอยเฝ้าฉันทำการบ้านน่ะสิ ถ้าเขารู้ว่าฉันให้นายช่วยทำการบ้านให้ ชีวิตฉันหาไม่แน่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตู้เหวินเหิงก็เริ่มร้อนรน "ฉันเต็มใจทำให้นี่นา"

ฮั่วซิงอวี้หยิบสมุดการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนออกมาจากกระเป๋านักเรียนของตู้เหวินเหิงเล่มหนึ่ง พอเปิดดูเห็นว่ามีรอยเขียนตัวหนังสืออยู่ เขาก็รีบวางคืนที่เดิม แล้วหยิบอีกเล่มที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะยัดใส่กระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง "คุณปู่คุณย่าฉันบอกว่า เรื่องของตัวเองต้องทำด้วยตัวเอง การบ้านของฉัน มันก็ต้องให้ฉันทำเองอยู่แล้ว..."

ย้อนกลับไปตอนแรก ตอนที่ฮั่วซิงอวี้กำลังจะไปบ้านคุณปู่คุณย่ากับฮั่วซือหลี่ ระหว่างคุยโทรศัพท์กับตู้เหวินเหิง เขาได้บ่นลอยๆ ว่าไม่อยากทำการบ้าน ตู้เหวินเหิงจึงบอกว่าจะช่วยเขียนให้

ฮั่วซิงอวี้เกิดวู่วามชั่ววูบ จึงหาวิธีหยิบสมุดการบ้านของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเดินทาง แล้วเอาไปวางไว้ในที่ที่นัดแนะกัน ให้ตู้เหวินเหิงหยิบไป...

"มานี่หน่อย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกวักมือเรียกเซี่ยอวิ๋น ส่งสัญญาณให้เธอเดินมาหา

เซี่ยอวิ๋นรีบเดินเข้าไปทันที "ท่านผู้เฒ่าคะ!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพูดว่า "เธออยู่ดูแลพวกสี่เป่านะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย"

"ได้ค่ะ" เซี่ยอวิ๋นพยักหน้ารับ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองสี่เป่าที่กำลังเอาดินน้ำมันแปะติดกับก้านไม้เล็กๆ แล้วหันไปมองฮั่วอวี้อันที่กำลังเรียนงานประดิษฐ์ตามฮั่วซือหลี่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป

เซี่ยอวิ๋นเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงข้างๆ สี่เป่า พลางมองดูหนูน้อยปั้นดินน้ำมันหลากสีรวมกันเป็นก้อนกลม แล้วกดแปะลงบนก้านไม้เล็กๆ

เซี่ยอวิ๋นเอ่ยถามเสียงเบา "สี่เป่ากำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ"

สี่เป่าเอี้ยวคอหันไปมองเธอ "อมยิ้ม, งาย"

"ปู้, โท้ด?" สี่เป่ากวาดสายตามองไปข้างตัวเซี่ยอวิ๋น พอไม่เห็นคุณปู่ทวด เจ้าตัวเล็กก็เอ่ยถามอย่างสงสัย

เซี่ยอวิ๋น "คุณปู่ทวดของสี่เป่าไปเข้าห้องน้ำค่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

"อื้อ~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก แล้วก้มหน้าปั้นอมยิ้มของตัวเองต่อไป

ไม่ไกลออกไป มีคนสวมชุดมาสคอตสวมหัวตุ๊กตาและหิ้วตะกร้าไว้ในมือคนหนึ่ง กำลังยืนนิ่งสายตาจับจ้องมาที่พวกสี่เป่าอยู่นานโดยไม่ขยับเขยื้อน

พฤติกรรมนี้ดึงดูดความสนใจของเฉินห่าว หัวหน้าบอดี้การ์ดขึ้นมาทันที

เฉินห่าวพูดผ่านหูฟังวิทยุสื่อสารไปยังบอดี้การ์ดอีกสองคน กำชับให้พวกเขาจับตาดูคนๆ นั้นเอาไว้...

"ดู๊, ชิ!" สี่เป่ายกอมยิ้มที่ปั้นเสร็จแล้วขึ้นมา อวดให้ทุกคนดู

ฮั่วซือหลี่ ฮั่วอวี้อัน และเซี่ยอวิ๋นรีบหันไปมองอมยิ้มที่เจ้าตัวเล็กชูขึ้นมาทันที

ฮั่วซือหลี่เอ่ยชมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "สี่เป่าเก่งจังเลย! ทำอมยิ้มอันนี้ได้สวยมาก!"

"อื้อๆๆ น้องสาวเก่งที่สุด!" ฮั่วอวี้อันพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ

เซี่ยอวิ๋นตบมือเบาๆ "สี่เป่าเก่งจังเลยนะคะ!"

"ฮิๆ..." สี่เป่ายิ้มหัวเราะอย่างมีความสุข เจ้าตัวเล็กถืออมยิ้มแกว่งไปมา แล้วจู่ๆ ก็อ้าปากเข้าหาอมยิ้ม ทำท่าจะงับกินเข้าไป

"กินไม่ได้นะคะ..."

เซี่ยอวิ๋นและฮั่วซือหลี่รีบยื่นมือออกไปห้ามด้วยความตกใจ

"คิๆๆๆๆๆ..." เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของฮั่วซือหลี่และเซี่ยอวิ๋น เจ้าหนูแก้มยุ้ยก็หัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ

ฮั่วซือหลี่กับเซี่ยอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ในทันทีว่าเจ้าตัวเล็กแกล้งทำ

ฮั่วซือหลี่ยิ้มอย่างจนใจแต่ก็แฝงไปด้วยความรักใคร่น้องสาวเป็นล้นพ้น เขายื่นมือไปดีดหน้าผากของสี่เป่าเบาๆ "เจ้าตัวแสบ"

สี่เป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายวิบวับมองไปที่ฮั่วซือหลี่ "หนูเปง, จัว, แสบเร็ก. พี่จาย, เปง, จัว, แสบใหญ่"

ฮั่วซือหลี่ "..."

ดูสิ จริงๆ แล้วเธอเข้าใจทุกอย่างนั่นแหละ...

"เด็กน้อย สวัสดีจ้า!" คนที่สวมหัวตุ๊กตาเดินมาอีกด้านหนึ่งของสี่เป่า เขาย่อตัวลงพลางโบกมือทักทายสี่เป่า

สี่เป่าได้ยินเสียงจึงหันไปมอง พอเห็นหัวตุ๊กตา เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยก็กะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ทว่าเซี่ยอวิ๋นกลับมีสีหน้าหวาดระแวง เธอเอื้อมมือไปจับพนักพิงเก้าอี้ของสี่เป่าไว้ เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน จึงไม่รู้ว่าพนักงานของที่นี่จะมาทำกิจกรรมกับเด็กๆ แบบนี้หรือไม่

"สะหวัด, ดี!" สี่เป่ายื่นมือน้อยๆ อวบอ้วนออกไปลูบหน้าของหัวตุ๊กตา

"ให้อันนี้เป็นของขวัญหนูดีไหมจ๊ะ? ดูสิว่าชอบหรือเปล่า" คนสวมหัวตุ๊กตาวางตะกร้าลงบนหัวเข่า ให้สี่เป่าดูตุ๊กตาในตะกร้า

ฮั่วซือหลี่ยื่นหน้ามามอง แววตาฉายแววประหลาดใจ สายตาที่มองไปยังคนสวมหัวตุ๊กตาพลันเต็มไปด้วยความระแวดระวังและสงสัย

เขาลุกขึ้นเดินไปด้านหลังของสี่เป่า พอดีจะพูดอะไรบางอย่าง

สี่เป่าก็ยื่นสองมือน้อยๆ ประคองตุ๊กตาตัวหนึ่งออกมาจากตะกร้าแล้ว ที่คอของตุ๊กตาตัวนั้นคล้องจี้หยกเลี่ยมทองสลักลายวิจิตรงดงามเอาไว้

"ชวยจังเยย!" สี่เป่ามองจี้หยกที่คล้องอยู่บนคอตุ๊กตาด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ

"สี่เป่า..." ฮั่วซือหลี่เพิ่งจะยื่นมือไปแตะสี่เป่า ก็ถูกมือข้างหนึ่งกันเอาไว้ เขาย่นคิ้ว สายตามองคนสวมหัวตุ๊กตาอย่างระแวดระวัง

คนสวมหัวตุ๊กตาใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือของฮั่วซือหลี่ไว้ ส่วนมืออีกข้างเปิดหัวตุ๊กตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้ฮั่วซือหลี่เห็นใบหน้าของตน

เมื่อฮั่วซือหลี่เห็นว่าใครอยู่ใต้หัวตุ๊กตานั้น เด็กหนุ่มก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเม้มปากแน่น และไม่ได้เข้าไปขัดขวางสี่เป่าอีก

เซี่ยอวิ๋นเองก็เห็นใบหน้านั้นเช่นกัน แววตาของเธอฉายความรู้สึกซับซ้อนออกมา สุดท้ายก็หลุบตาลง นิ่งเงียบไม่พูดจา

คนสวมหัวตุ๊กตาปล่อยข้อมือของฮั่วซือหลี่แล้วดึงหัวตุ๊กตาลงมาปิดตามเดิม ก่อนจะหันไปมองสี่เป่า "เด็กน้อย ชอบไหมจ๊ะ?"

สี่เป่ากอดตุ๊กตาไว้ พยักหน้าหงึกหงักรัวๆ "ชวย, หนูช้อบ, ขอบคุง, ตุ๊กตา, คุงอา!"

คุณอา?

คนสวมหัวตุ๊กตาเงียบไป ลำดับญาติแบบนี้มัน...

ฮั่วซือหลี่อ้าปาก อยากจะพูดอะไรสักคำ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

"อังนี้, ให้คุง" สี่เป่าหยิบอมยิ้มที่ตัวเองปั้นยื่นให้คนสวมหัวตุ๊กตา เจ้าตัวเล็กพูดอย่างมีเหตุมีผล "พวกเยา, แลกแลก"

นี่คงเป็นอมยิ้มที่แพงที่สุดในโลกแล้วละมั้ง แถมยังทำจากแป้งโดว์ กินก็กินไม่ได้ ฮั่วซือหลี่คิดในใจ และด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจที่สี่เป่าพูด เขาจึงช่วยอธิบาย "สี่เป่าหมายถึง เธอจะให้อมยิ้มนี้กับคุณ เป็นการแลกเปลี่ยนกันครับ"

คนสวมหัวตุ๊กตายื่นสองมือรับอมยิ้มมาประคองไว้ในฝ่ามือ "ได้ เราแลกเปลี่ยนกัน"

"ฮิๆ..." สี่เป่ากอดตุ๊กตาไว้ หัวเราะร่าเริงจนตัวโยกไปมา เอ่ยถามเสียงใส "คุงอา, คุง, ช้อบไหม?"

ขอร้องละ อย่าเรียกคุณอาอีกได้ไหม... คนสวมหัวตุ๊กตารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ในใจ ก่อนจะพยักหน้า "ชอบจ้ะ เด็กน้อยหนูทำเก่งมากเลย"

สี่เป่าเชิดหัวกลมๆ มนๆ ขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและมั่นใจ "หนูเก่ง, ดี๊ดี, เก่ง, มั่กมั่ก"

พูดจบ สี่เป่าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอยื่นหน้ามองเข้าไปในตะกร้า พอพบว่าในตะกร้าว่างเปล่า เจ้าตัวเล็กก็เงยหน้ามองคนสวมหัวตุ๊กตาอีกครั้ง พลางยื่นนิ้วป้อมๆ ชี้ไปทางฮั่วอวี้อันกับฮั่วซือหลี่ "ให้, พี่จาย, หนู, อังนึง, ด้ายไหม?"