ตอนที่ 90 หนูน้อยผู้มั่นใจ

หลิวฟ่างยืนคุยเล่นกับพวกเซี่ยอวิ๋นอยู่ข้างรถของฮั่วเฉินเสี่ยว

เมื่อครู่นี้พวกเขากินข้าวด้วยกันที่ห้องโถงใหญ่ เพราะการใช้ห้องส่วนตัวต้องเสียค่าบริการเพิ่ม

ทั้งไม่กี่คนคุยกันไปพลางคอยสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งลิฟต์ไปด้วย

พอเห็นพวกสี่เป่าเดินออกมาจากลิฟต์ ทุกคนก็ยุติบทสนทนาทันทีแล้วเดินเข้าไปหา

หลิวฟ่างเห็นสี่เป่าจ้องมองตนเองอยู่ เขาจึงลอบมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับคนอื่นๆ อย่างแนบเนียน ก่อนจะยกมือโบกให้สี่เป่าแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ "คุณหนูสี่เป่า ยังจำผมได้ไหมครับ"

"คุณอ๊า... หนู... ขน้มขนม" สี่เป่าจ้องหลิวฟ่างอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็จำได้ว่าเขาคือใคร และยังจำได้ว่าตัวเองเคยแบ่งขนมปังกรอบให้คุณอาคนนี้กินด้วย

คำว่าคุณอา หลิวฟ่างฟังเข้าใจอยู่หรอก แต่ไอ้คำว่าขนมขนมนี่มันหมายความว่าอะไรกัน

เขาฟังไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย!

ยอดคนทำงานระดับหัวกะทิอย่างหลิวฟ่างจึงได้แต่รักษารอยยิ้มสุภาพเอาไว้ ไม่กล้าเอ่ยปากเดาสุ่มสี่สุ่มห้า

"น้องสาวลูกพูดว่าอะไรน่ะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวเองก็ฟังไม่รู้เรื่องเช่นกัน เขาจึงโยกตัวฮั่วอวี้อันที่อุ้มอยู่ในอ้อมแขนเบาๆ

"เอ๋" ฮั่วอวี้อันชะงักไปครู่หนึ่ง เด็กชายเกาหัวพลางคาดเดา "น้องเคยแบ่งขนมปังกรอบของน้องให้อาหลิวกินหรือเปล่าครับ"

ดูเหมือนสี่เป่าจะฟังเข้าใจ เจ้าหนูตัวอ้วนกลมพยักหน้าหงึกหงัก ชี้นิ้วไปทางหลิวฟ่างแล้วเอ่ยด้วยเสียงอ้อแอ้ "คุณอ๊า... อ๊ายอาย... ม่าย... น้าฉาว... จาอาว"

หลิวฟ่าง "..."

เขาหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู นึกอยากจะตบหน้าตัวเองในอดีตสักสองฉาดจริงๆ

โทษฐานไปแกล้งเด็กเข้าให้! ตอนนี้เป็นไงล่ะ โดนแฉต่อหน้าผู้ปกครองของเด็ก แถมยังต่อหน้าเจ้านายสายตรงอีกต่างหาก!

เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ เสียเดี๋ยวนั้นเลย

แต่ภายใต้สายตาจับจ้องของบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ หลิวฟ่างยังคงพยายามรักษาความสุขุม พยักหน้ายิ้มๆ แล้วกล่าว "คุณหนูสี่เป่าฉลาดจริงๆ ครับ! ตอนที่อยู่สถานสงเคราะห์ คุณหนูสี่เป่าเคยแบ่งขนมปังกรอบให้ผมกินจริงๆ ไม่นึกเลยว่าเวลาจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว คุณหนูสี่เป่ายังจำได้อยู่เลย..."

ที่พวกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วจ้องหลิวฟ่าง ก็เพียงแค่อยากรู้อยากเห็นจริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อรู้เรื่องราวแล้ว พวกเขาก็เพียงแค่เอ่ยแซวหลิวฟ่างไปสองสามประโยคเท่านั้น

หลังจากนั้น ฮั่วเฉินเสี่ยวกับหลิวฟ่างก็กลับไปทำงานต่อที่ฮั่วซื่อกรุ๊ป ส่วนพวกสี่เป่าก็มุ่งหน้าไปยังสวนสนุกเด็กในร่มที่อยู่ใกล้ๆ

สวนสนุกแห่งนี้มีกิจกรรมงานประดิษฐ์ค่อนข้างเยอะ ซึ่งรวมถึงการปั้นตุ๊กตาด้วยเช่นกัน

วัสดุที่ใช้ปั้นตุ๊กตาเป็นดินน้ำมันสำหรับเด็กโดยเฉพาะ ปลอดภัยไร้สารพิษ

สี่เป่าเริ่มเล่นเป็นอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวเล็กเอาดินน้ำมันก้อนหนึ่งมาคลึงกลมๆ บี้แบนๆ เล่นอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

ขนาดตอนที่ฮั่วสือโจวบอกกับเธอว่าเขาจะขอตัวไปสักครู่

เจ้าหนูตัวอ้วนกลมก็ทำเพียงโบกอุ้งมือน้อยๆ อวบอ้วนอย่างไม่ใส่ใจ พลางเอ่ยรัวๆ "ปายเยย ปายเยย..."

ฮั่วสือโจวมองลูกสาวที่เอาแต่เล่นจนไม่แม้แต่จะเหลือบมองตนเอง เขาก็เม้มริมฝีปาก แววตาฉายประกายความน้อยใจวูบหนึ่ง

หัวใจอันเปราะบางราวแก้วของคนเป็นพ่อเริ่มแตกร้าวเงียบๆ

ฮั่วสือโจวรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง จึงยื่นสองนิ้วไปคีบชายเสื้อของสี่เป่าเอาไว้ แล้วกระตุกเบาๆ...

พอฮั่วซิงอวี้เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นคุณอาสามกำลังดึงเสื้อน้องสาว เด็กชายจึงมีแววสงสัยผุดขึ้นในดวงตา และเอ่ยถามอย่างซื่อตรงสุดๆ "อาสาม ดึงเสื้อสี่เป่าทำไมเหรอครับ"

การกระทำของฮั่วสือโจวชะงักไป เขาช้อนเปลือกตาขึ้น ปรายตามองฮั่วซิงอวี้ด้วยสายตานิ่งเรียบไร้ระลอกคลื่น

ฮั่วซิงอวี้ชะงักไป สีหน้าแข็งค้าง จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

เด็กชายหันไปมองด้านหลังตัวเอง ทว่ากลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ...

"น้องสาว อันนี้พี่ให้เธอนะ" ฮั่วซือหลี่ยื่นตุ๊กตาที่ปั้นเสร็จแล้วไปตรงหน้าสี่เป่า

ตุ๊กตาตัวนั้นมีขนาดเท่าฝ่ามือ ใบหน้ากลมป้อมอ้วนจ้ำม่ำเหมือนกับสี่เป่า ทั้งแบบและสีของเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็คล้ายกับชุดของสี่เป่ามาก

เห็นได้ชัดว่าฮั่วซือหลี่ปั้นขึ้นมาตามรูปร่างหน้าตาของสี่เป่าโดยเฉพาะ

"อันเน้... คือหนูหยอ?" สี่เป่าจ้องมองตุ๊กตาที่พี่ชายส่งมาให้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าถามพี่ชาย

เพราะสี่เป่าสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าที่ตุ๊กตาตัวนี้ใส่อยู่นั้นเหมือนกับของเธอเป๊ะเลย

"ใช่แล้ว" ฮั่วซือหลี่พยักหน้าพลางยิ้มจนตาหยี "ก็สี่เป่าไง สี่เป่าชอบไหมครับ"

"หนู... ช้อบชอบ!" สี่เป่าใช้สองมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนประคองตุ๊กตาขึ้นมาอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศษ พลางพยักหน้าหงึกหงักด้วยความชอบใจ

"ฝีมือซือหลี่ไม่เลวเลยนี่!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วยื่นหน้าเข้ามาดูแล้วเอ่ยปากชมฮั่วซือหลี่

สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงักราวกับลูกไก่จิกข้าว แล้วเอ่ยเสียงใสแจ๋ว "เพ่เพ่ เก่ง!" พอพูดจบ เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยก็เชิดคางขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ "หนู สวยมั่ก!"

ความหมายของสี่เป่าก็คือ พี่ชายฝีมือดี สี่เป่าหน้าตาน่ารักสุดยอด!

ไม่ต้องอธิบาย และไม่ต้องคาดเดาเลยสักนิด

แค่ดูสีหน้าของเจ้าตัวเล็ก ก็รู้แล้วว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วและคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะชอบใจ

"คุณหนูสี่เป่าน่ารักจังเลยค่ะ!" เสี่ยวไช่กระซิบกับเซี่ยอวิ๋น สายตาที่มองสี่เป่ามีทั้งความชื่นชอบอย่างบริสุทธิ์ใจ และความอิจฉาปนอยู่เล็กน้อย

เธอก็มาจากสถานสงเคราะห์เหมือนกัน แต่วัยเด็กของเธอไม่ได้หน้าตาสะสวยน่ารัก สดใสร่าเริง และมีความมั่นใจเหมือนอย่างคุณหนูสี่เป่า

ได้ยินมาว่าผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่คุณหนูสี่เป่าเคยอยู่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นก็ขออวยพรให้เด็กๆ ในสถานสงเคราะห์ทั่วทั้งโลกได้เจอกับผู้อำนวยการที่ดีมากๆ แบบนั้นบ้างเถอะนะ!

เซี่ยอวิ๋นพยักหน้า "คนดีย่อมได้ดี..."

คุณนายเวินจิ่ว แม่ของนายน้อยสามก็เป็นคนดี หากปีนั้นไม่ได้ท่านช่วยไว้ ตัวเธอก็คงไม่มีวันนี้ ขอให้นายน้อยสามและคุณหนูสี่เป่ามีแต่ความสงบสุขและรื่นรมย์ตลอดช่วงชีวิตที่เหลือด้วยเถิด...

"ปะป๊า ดูจิ๊!" สี่เป่าประคองตุ๊กตาตัวนั้นยื่นให้ฮั่วสือโจวดู

ฮั่วสือโจวหลุบตามองตุ๊กตาตัวนั้น "สี่เป่า พ่อต้องไปทำงานแล้ว ให้ตุ๊กตาตัวนี้ไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อได้ไหมครับ"

ใบหน้าของชายหนุ่มซูบตอบ สันกรามคมชัด เปลือกตาบางหลุบต่ำ เส้นผมด้านหน้ายาวลงมาเล็กน้อยจนบดบังคิ้วไปบางส่วน

ให้ความรู้สึกเปราะบางน่าสงสารและน่าทะนุถนอมอย่างบอกไม่ถูก

ฮั่วซือหลี่เบิกตากว้างจนกลมดิ๊ก นี่...นี่คุณอาสามทำไมถึงดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้เนี่ย

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วคิดในใจ : อ้อหอ! เจ้าสามจอมเจ้าเล่ห์ของบ้านเขากลับมาแล้วสินะ...

ฮั่วซิงอวี้กับฮั่วอวี้อันไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ปะป๊า ไม่อยากห่างหนูหยอ?" สี่เป่าขยับเข้าไปใกล้ฮั่วสือโจว ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองเขา

ฮั่วสือโจว "ใช่ครับ พ่อไม่อยากห่างหนูเลย"

สี่เป่าก้มมองตุ๊กตาในมือ แล้วยื่นตุ๊กตาให้ฮั่วสือโจว "ห้ายนะ~"

"..."

ดังนั้น ฮั่วสือโจวจึงพกตุ๊กตาตัวนั้นไปบริษัทด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

ขณะที่กำลังเล่นกันอยู่นั้น นาฬิกาเด็กที่ฮั่วซิงอวี้สวมอยู่ก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เขาเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วพูดกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่วว่า "คุณปู่ทวดครับ ผมนัดเพื่อนมาเล่นด้วย น่าจะมาถึงแล้ว ผมออกไปรับเขาก่อนนะครับ!"

พูดจบ เขาก็วิ่งแน่บออกไปทันที

เมื่อมีบอดี้การ์ดคอยดูแลอยู่ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงไม่ได้เป็นห่วงและไม่ได้ห้ามปรามเขา

ฮั่วซือหลี่มองตามแผ่นหลังของเขาไป แววตาฉายรอยครุ่นคิดลึกซึ้ง...

ลานจอดรถ

ฮั่วซิงอวี้เดินออกจากลิฟต์มา ก็เห็นเพื่อนของตนเอง ซึ่งก็คือตู้เหวินเหิง

เด็กผู้ชายหน้าตาดูขี้อายคนหนึ่ง

ฮั่วซิงอวี้วิ่งเข้าไปหากอดคออีกฝ่าย แล้วพากันเดินไปที่มุมหนึ่งเพื่อหลบสายตาของพวกบอดี้การ์ด ก่อนจะกดเสียงต่ำถามว่า "เอาของมาหรือเปล่า"

ตู้เหวินเหิงพยักหน้า ในมือของเขาหิ้วกระเป๋านักเรียนใบหนึ่งอยู่ ซึ่งดูค่อนข้างหนักทีเดียว

ฮั่วซิงอวี้ "นายเขียนไปได้เท่าไหร่แล้ว"

ตู้เหวินเหิง "ฉันเขียนของนายก่อนน่ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว"

ฮั่วซิงอวี้ขมวดคิ้ว "แล้วของนายล่ะ"

ตู้เหวินเหิงตอบอย่างซื่อตรง "ของฉันยังไม่ได้เขียนเลย พี่อวี้วางใจเถอะ ฉันจะรีบเขียนของนายให้เสร็จก่อน แล้วค่อยเขียนของตัวเองแน่นอน"

ฮั่วซิงอวี้มองไปยังกระเป๋านักเรียนของเขา "ส่วนของนาย เอามาด้วยไหม"

...

ยังมีคนอ่านอยู่ไหมครับเนี่ย? ผมเริ่มใจแป้วแล้วนะ