ตอนที่ 89 เจ้าตัวเล็กตีโดนคุณพ่อเข้าแล้ว

ฮั่วซือหลี่ก้มมองสี่เป่า "มีอะไรเหรอน้องสาว?"

สี่เป่ายกของเล่นในมือขึ้น เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วเอ่ยถาม "หนู...ม่ายเปง พี่ชายฉอนหนูมั้ย?"

"เธออยากเล่นอันนี้เหรอ! งั้นก็มาหาพี่สิ! ให้พี่สอน พี่เล่นลูกข่างเก่งกว่าเขาตั้งเยอะ" ฮั่วซิงอวี้ขยับเข้าไปใกล้สี่เป่า ยกมือลูบผมปุกปุยบนกระหม่อมของเธอ พลางเอ่ยโอ้อวดอย่างภูมิอกภูมิใจ

"จิงเหยอ?" สี่เป่าเอียงคอ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างเคลือบแคลงสงสัยนิดๆ

ฮั่วซิงอวี้พยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาเป็นเอาตาย "จริงแท้แน่นอน ยิ่งกว่าไข่มุกแท้อีก"

"แกจะไม่กินข้าวแล้วรึไง?" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถามฮั่วซิงอวี้

ฮั่วซิงอวี้รีบลูบท้องที่แบนแฟบของตัวเองทันที "กินสิครับ! กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าคนเราไม่กินข้าว แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปเป็นยอดคนล่ะครับ?"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพูด "เอาละ เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว รีบไปกินข้าวเสีย ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่รู้ว่าจะได้กินข้าวเที่ยงกันตอนไหน"

"รับทราบครับ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ" ฮั่วซิงอวี้ตอบรับ แล้วหันไปพูดกับสี่เป่าว่า "น้องสาวเล่นกับพี่ใหญ่ไปก่อนนะ พี่ไปกินข้าวก่อนล่ะ"

ฮั่วซิงอวี้ไปกินข้าวแล้ว จากนั้นก็เป็นฮั่วซือหลี่ที่มาสอนสี่เป่าเล่นลูกข่างต่อ

แต่สี่เป่ายังเด็กเกินไป จึงควบคุมน้ำหนักมือได้ไม่ค่อยดี แส้อันเล็กที่ฟาดออกไป ถ้าไม่วืด ก็เบาเกินไปจนตีไม่ขึ้น หรือไม่ก็เหลี่ยมไม่ได้จนทำลูกข่างล้มคว่ำไปเลย

ทว่าสิ่งที่เกินความคาดหมายของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วและคนอื่นๆ ก็คือ แม้จะล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สี่เป่าก็ไม่มีท่าทีหงุดหงิดโมโหเลยแม้แต่น้อย

เจ้าตัวน้อยยังคงวิ่งไล่ตามลูกข่างอย่างสนุกสนานร่าเริง พลอยทำให้ฮั่วอวี้อันที่ซึมกะทือมาตลอดทั้งเช้าเริ่มอารมณ์ดีสดใสขึ้นมาด้วย...

ฮั่วสือโจวสะพายกระเป๋าสัมภาระแม่และเด็กสีขาว มือถือชุดเสื้อผ้าและรองเท้าที่จัดเข้าชุดไว้ให้สี่เป่า ในกระเป๋าใบนั้นเขายังใส่เสื้อผ้าสำรองไว้อีกชุดหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีผ้าอ้อมสำเร็จรูป แก้วน้ำ กระดาษทิชชูหลากหลายแบบ ตลอดจนของเล่นชิ้นโปรดไม่กี่ชิ้นของสี่เป่า

ฮั่วสือโจวฉลาดขึ้นแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้สี่เป่าเลือกแมตช์ชุดเองอีกเด็ดขาด

เขาวางกระเป๋าสัมภาระไว้บนตู้ แล้วถือเสื้อผ้ากับรองเท้าเดินมาข้างสี่เป่า "สี่เป่า เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยดีไหมลูก?"

สี่เป่ากำลังกวัดแกว่งแส้อันน้อยหวดลูกข่างอยู่ โดยมีฮั่วอวี้อันยืนหลบมองดูอยู่ห่างๆ เจ้าตัวน้อยไม่ได้สังเกตเลยว่าคุณพ่อของเธอเดินเข้ามา พอได้ยินเสียงดังขึ้นกะทันหัน

เจ้าตัวเล็กก็สะดุ้งตกใจ แขนป้อมๆ เหวี่ยงวูบ แส้เส้นเล็กจึงฟาด "เพียะ" เข้าที่หน้าแข้งของฮั่วสือโจวอย่างจัง

สี่เป่าหันขวับไปเห็นกางเกงขายาวสีดำ เจ้าตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ เงยหน้ากลมขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นพ่อ

สี่เป่าก็ตระหนักได้ว่าตัวเองตีโดนพ่อเข้าแล้ว ใบหน้ากลมอวบฉายแววรู้สึกผิด มือน้อยๆ อวบอ้วนลูบขาของพ่อเบาๆ พลางเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ "พ่อจ๋า ม่ายโกดน้า! หนูม่ายด้ายตั้งจาย หนูเป่าฟู่ๆ เจ็บจ๋าบินปายแย้ว"

เจ้าหนูตัวอวบจู๋ปากเป่าลมใส่ขาของพ่อผ่านเนื้อผ้ากางเกง

ความจริงแล้วฮั่วสือโจวไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่เมื่อเห็นลูกสาวเป็นห่วงเป็นใยเขาขนาดนี้ อารมณ์ของเขาก็เบิกบานขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากนั้น ฮั่วสือโจวจึงพาสี่เป่าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง

ระหว่างเปลี่ยนเสื้อผ้า สี่เป่าก็ถามว่ากำลังจะออกไปเที่ยวข้างนอกใช่ไหม

ฮั่วสือโจวตอบว่าใช่

สี่เป่าจึงถามต่อว่า แล้วพวกคุณแม่ไปไหนกันหมด

ฮั่วสือโจวบอกว่า พวกคุณแม่ไปทำงานกันหมดแล้ว...

คนในครอบครัวทั้งเด็กและผู้ใหญ่ออกเดินทางพร้อมกัน ขบวนรถแล่นตามกันไปถึงห้าคัน

เซี่ยอวิ๋นกับเสี่ยวไช่ตามไปด้วยเพื่อดูแลสี่เป่า นอกนั้นล้วนเป็นบอดี้การ์ด...

บริษัทที่ฮั่วสือโจวจะไปไม่ใช่ฮั่วซื่อกรุ๊ป แต่เป็นบริษัทเทคโนโลยีของเขาเอง ทว่าอยู่ห่างจากฮั่วซื่อกรุ๊ปไม่ไกลนัก

ใช้เวลาเดินทางเพียงสิบกว่านาทีเท่านั้น ฮั่วซื่อกรุ๊ปเป็นธุรกิจครอบครัวที่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก่อตั้งขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

แม้ตอนนี้จะอยู่ในความดูแลของฮั่วเฉินเสี่ยว แต่ฮั่วสือโจวก็มีหุ้นอยู่ในมือและได้รับเงินปันผลทุกปี

ส่วนบริษัทเทคโนโลยีของฮั่วสือโจวเองนั้น แม้ในวงการจะยังเทียบชั้นกับบริษัทยักษ์ใหญ่ชั้นนำที่เปิดมานานหลายสิบปีไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ที่ไม่อาจมองข้าม

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการมีฮั่วซื่อกรุ๊ปคอยหนุนหลัง จึงไม่มีใครกล้าใช้ลูกไม้สกปรกกับเขา

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ฮั่วสือโจวยังอายุน้อยมาก

เขาเพิ่งอายุยี่สิบสี่ปีเท่านั้น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและประเมินค่ามิได้...

เวลาเที่ยงสิบกว่านาที

พวกสี่เป่าก็เดินเข้าไปในร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่งใกล้กับฮั่วซื่อกรุ๊ป

ฮั่วเฉินเสี่ยวยืนรออยู่ที่หน้าลิฟต์แล้ว

ประตูลิฟต์เปิดออก

สี่เป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของฮั่วสือโจวพอเห็นฮั่วเฉินเสี่ยว เจ้าตัวเล็กก็โบกอุ้งมือน้อย ๆ อย่างดีอกดีใจ "สองสอง!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวยื่นมือไปเขี่ยปลายจมูกของยัยหนูอ้วนเบา ๆ แล้วแกล้งทำหน้าดุขู่ว่า "ต้องเรียกลุงสองสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวไม่ให้กินเนื้อนะ จะให้กินแต่ผักแทน"

ใบหน้าอ้วนกลมของสี่เป่าฉายแววลนลานขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าพอนึกอะไรขึ้นได้ก็หัวเราะร่าอย่างได้ใจ สองแขนอวบอ้วนกอดคอฮั่วสือโจวไว้แน่น

ยัยหนูอ้วนเลิกคิ้วสูง ลอยหน้าลอยตาอย่างทะนงตัว "ม่ายกัวม่ายกัว หนูมี... ปะป๊างาย!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวหันไปมองฮั่วสือโจว เลิกคิ้วขึ้น ถามแบบไร้เสียงว่า *เจ้าสาม ไม่คิดจะช่วยออกหน้าให้พี่หน่อยเหรอ*

ฮั่วสือโจวรู้สึกว่าเรื่องบางเรื่องจะตามใจเด็กไม่ได้ เขาจึงมองสี่เป่าแล้วบอกเธออย่างจริงจังว่า "ลูกครับ นี่คือลุงสองของลูกนะ เห็นหน้าต้องเรียกว่าลุงสอง จะเรียกว่าสองสองไม่ได้ ลูกของเราฉลาดขนาดนี้ ต้องจำได้อยู่แล้วใช่ไหมครับ"

ม่านตาของฮั่วเฉินเสี่ยวเบิกกว้าง มองฮั่วสือโจวที่พูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและใจเย็นถึงเพียงนี้ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นี่ใช่เจ้าสามของบ้านพวกเขาจริงหรือ

"อื้อ!" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงักราวกับตำกระเทียม แล้วพูดเสียงดังฟังชัด "หนู ฉยาด มั่กมากเยย!"

ฮั่วสือโจวพยักหน้าให้กำลังใจ "งั้นสี่เป่าต้องเรียกเขาว่าอะไรครับ"

"ยุ้ง...ฉอง~" สี่เป่าร้องเรียกฮั่วเฉินเสี่ยว

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกระแอมไอเบา ๆ เร่งขึ้นว่า "เอาละ ๆ ไม่ต้องมายืนออตรงนี้ มีอะไรค่อยไปคุยกันในห้องส่วนตัว"

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าเดินนำไป

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วส่งสายตาให้ฮั่วเฉินเสี่ยวปราดหนึ่ง แล้วก้าวเท้าตามฮั่วสือโจวไป

"คุณอาสองครับ!" ฮั่วซือหลี่ร้องเรียก แล้วจูงมือฮั่วซิงอวี้วิ่งตามนายท่านผู้เฒ่าฮั่วไป

ฮั่วซิงอวี้ยื่นมือคิดจะดึงฮั่วอวี้อันไปด้วย แต่ฮั่วซือหลี่เห็นเข้าเสียก่อนจึงกระตุกแขนรั้งเขาไว้...

ฮั่วเฉินเสี่ยวหลุบตามองฮั่วอวี้อัน โน้มตัวลงอุ้มเขาขึ้นมา เมื่อเห็นสีหน้าแววตาที่ดูซึมเซาของลูกชายก็เอ่ยถามเสียงเบา "คิดถึงแม่เหรอครับ"

"ครับ..." ฮั่วอวี้อันพยักหน้าอย่างหงอยเหงา

ฮั่วเฉินเสี่ยวถามเขา "แล้วทำไมอันอันถึงยังสนับสนุนให้แม่ออกไปข้างนอกล่ะครับ"

ฮั่วอวี้อันตอบโดยแทบไม่ต้องคิด "แม่ชอบ แม่มีความสุขครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวอุ้มเขาเดินไปยังห้องส่วนตัว "แม่ชอบ แม่มีความสุข แล้วพอแม่มีความสุข อันอันก็มีความสุขไปด้วยใช่ไหมครับ"

"ครับ" ฮั่วอวี้อันพยักหน้าโดยไม่ลังเล

แม่มีความสุข อันอันก็ย่อมมีความสุขอยู่แล้ว

ฮั่วเฉินเสี่ยว "เช่นเดียวกัน แม่ก็หวังให้อันอันมีความสุขในทุก ๆ วันเหมือนกันนะ"

ฮั่วอวี้อัน "ผมไม่ได้ไม่มีความสุขสักหน่อย ผมแค่คิดถึงแม่ครับ"

"คิดถึงแม่ ตอนค่ำค่อยวิดีโอคอลหาแม่ดีไหมครับ..."

ภายในห้องส่วนตัวมีเก้าอี้เด็กเตรียมไว้ สี่เป่านั่งลงบนเก้าอี้เด็กได้ไม่นาน ก็ได้ลิ้มรสอาหารแสนอร่อย

หลังจากทานอาหารเสร็จ พักผ่อนอยู่ในโซนพักผ่อนของห้องส่วนตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก็พากันเดินทางกลับ...

……