ตอนที่ 88 เจ้าตัวแสบฮั่วซิงอวี้

"มีจ๋า!" สี่เป่ามั่นใจว่าตัวเองดูไม่ผิด พี่ชายไม่มีความสุขจริงๆ นะ!

"เอาละ สี่เป่า หนูกินข้าวก่อนนะ พอกินเสร็จแล้วค่อยไปเล่นกับพี่เขา" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วใช้ช้อนเล็กๆ ป้อนโจ๊กเนื้อให้สี่เป่าคำหนึ่ง

สี่เป่าจ๊อบแจ๊บปากพลางมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "อาว หนูจาอาวอีก"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "มีเยอะแยะเลย ค่อยๆ กินนะ..."

ชายชราถือชาม ป้อนโจ๊กให้เจ้าตัวน้อยอย่างอารมณ์ดี

ฮั่วสือโจวเอียงหน้ามองฮั่วอวี้อัน แววตาฉายรอยครุ่นคิด...

"ช่วยผมเก็บเป็นความลับนะ ห้ามให้คนที่สามรู้เด็ดขาด" ฮั่วซิงอวี้ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วนั่งอยู่บนพื้น กอดขาข้างหนึ่งของฮั่วซือหลี่ไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายไป

ฮั่วซือหลี่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาขยับขาพลางพูดอย่างหงุดหงิด "นี่มันเรื่องน่าสนุกตรงไหน ทำไมฉันต้องเอาไปป่าวประกาศด้วย" เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองกระหม่อมทุยหนานุ่มของน้องชายแล้วน้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย "วัยอย่างนายน่ะ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็ถือว่าปกติมาก ไม่มีใครหัวเราะเยาะนายหรอก"

ฮั่วซิงอวี้เงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าประหลาดใจเต็มเปี่ยม "ตอนพี่อายุเท่าผม พี่ก็ฉี่รดที่นอนเหมือนกันเหรอ"

ฮั่วซือหลี่ตอบหน้านิ่ง "อ๋อ เรื่องนั้นไม่เคยหรอก"

ฮั่วซิงอวี้เบะปาก ระแวง "ผมไม่เชื่อ"

ฮั่วซือหลี่ขยับขาอีกครั้ง "จะเชื่อไม่เชื่อก็ช่าง รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว"

ฮั่วซิงอวี้กอดขาเขาแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ "งั้นพี่ต้องสาบานว่าพี่จะไม่บอกคนที่สามเด็ดขาด"

ฮั่วซือหลี่ชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว ทำท่าสาบาน

ฮั่วซิงอวี้รีบแก้ทันที "ต้องสามนิ้วสิ ไม่ใช่สี่นิ้ว พี่กะจะแอบเอาไปพูดใช่ไหม คนใจร้าย"

ฮั่วซือหลี่หุบนิ้วลงไปหนึ่งนิ้ว พลันชะงักก่อนที่จะได้อ้าปากพูด เมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาของเขาฉายความรู้สึกลังเลและชั่งใจ ทว่าสุดท้ายก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว

เขาก้มมองน้องชายที่กอดขาเขาไม่ยอมปล่อย บนใบหน้าผุดรอยยิ้มบางๆ "อยากให้ฉันไม่บอกคนอื่นน่ะ ได้สิ! แต่ฉันก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน ถ้านายยอมตกลง ฉันจะช่วยเก็บเป็นความลับให้ จะปิดปากเงียบสนิท ไม่แพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว"

ฮั่วซิงอวี้อ้าปากค้าง เจ้าเด็กน้อยทำสีหน้าระแวดระวัง สัญชาตญาณบอกว่าพี่ชายต้องคิดแผนร้ายอยู่แน่ๆ!

ทว่าเขาก็อดถามไม่ได้ "เงื่อนไขอะไร"

ฮั่วซือหลี่ "ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป นายต้องทำการบ้านทุกวันไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง เขียนให้เรียบร้อย ห้ามฉีกสมุดการบ้าน ห้ามขาดไปแม้แต่ตัวเดียว ห้ามทำส่งๆ ระหว่างนั้นฉันจะคอยจับตาดูนาย ข้อไหนทำไม่ได้ก็ถามฉันได้"

ฮั่วซิงอวี้ขมวดคิ้วมุ่นทันที ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดจา

ฮั่วซือหลี่ถอนหายใจอย่างจนใจ "ถึงฉันไม่ยื่นเงื่อนไขนี้ นายก็ต้องทำการบ้านอยู่แล้ว จะลังเลอะไรอีก นั่นมันการบ้านของนายนะ รู้ตัวบ้างไหม"

ฮั่วซิงอวี้แววตาวูบไหว นิ้วมือสะกิดขากางเกงของฮั่วซือหลี่ ยืดคอรับคำ "ก็ได้ ผมทำ"

ฮั่วซือหลี่มองสีหน้าของฮั่วซิงอวี้แล้วรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ชั่วขณะนั้นกลับบอกไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน

"พี่รีบสาบานสิ!" ฮั่วซิงอวี้เร่ง

ฮั่วซือหลี่ชูสามนิ้วขึ้นมา "ฉันขอสาบาน ขอแค่ฮั่วซิงอวี้ทำการบ้านเสร็จเรียบร้อย ฉันจะไม่เอาเรื่องที่วันนี้ฮั่วซิงอวี้ฉี่รดที่นอนไปบอกคนที่สามเด็ดขาด ไม่เช่นนั้น..."

"พอแล้วๆ" ฮั่วซิงอวี้พูดขัดขึ้นมากะทันหัน เด็กน้อยลุกขึ้นยืน ตบก้นเบาๆ พลางหัวเราะร่า "ผมเชื่อพี่อยู่แล้ว ผมเชื่อพี่ พี่เป็นพี่ชายของผมนี่นา ผมจะไม่เชื่อพี่ได้ยังไงล่ะ"

พูดจบก็หมุนตัววิ่งแน่บเข้าไปในห้องน้ำ

ฮั่วซือหลี่ถามเขา "นายจะไปไหน ไม่ลงไปกินข้าวเหรอ"

ฮั่วซิงอวี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมา "เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว"

เด็กน้อยวิ่งเข้าไปในห้องน้ำของตัวเอง รื้อค้นข้าวของยกใหญ่จนเจอกะละมังใบหนึ่ง

ฮั่วซิงอวี้วางกะละมังลงบนอ่างล้างมือ เปิดก๊อกปล่อยน้ำลงไป แล้วหยิบสบู่เหลวล้างมือ แชมพู และครีมอาบน้ำที่อยู่ข้างๆ บีบใส่กะละมังอย่างละหลายปั๊ม จากนั้นใช้มือกวนๆ ให้ทุกอย่างละลายเข้ากัน

สุดท้ายก็ปิดก๊อกน้ำ แล้วยกกะละมังเดินออกไปข้างนอก

"นายจะทำอะไรน่ะ" ฮั่วซือหลี่เห็นฮั่วซิงอวี้ยกกะละมังออกมาก็ถามด้วยความงุนงง

ฮั่วซิงอวี้ไม่ตอบ ยกกะละมังวิ่งตรงไปที่เตียง

ฮั่วซือหลี่เห็นเช่นนั้นก็พลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ รีบส่งเสียงห้ามอย่างลนลาน "อย่านะ..."

ทว่าไม่ทันเสียแล้ว ฮั่วซิงอวี้สาดน้ำในกะละมังลงไปบนเตียงจนหมดเกลี้ยง

น้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ถูกเสื่อระบายอากาศชั้นดีและฟูกที่นอนด้านล่างดูดซับเข้าไปจนหมด

ฮั่วซิงอวี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "แบบนี้ก็ไม่มีใครรู้ความจริงแล้ว"

ฮั่วซือหลี่หน้าเขียวคล้ำไปหมด เขากัดฟันกรอด "ฮั่วซิงอวี้..."

"..."

ห้องอาหาร

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเช็ดปากน้อยๆ ให้สี่เป่า พลางถาม "อิ่มหรือยังจ๊ะเป่าเปา?"

"อิ่บแย้ว~" สี่เป่าลูบพุงน้อยๆ ที่กลมขึ้นมาเป็นก้อนของตัวเอง พลางพยักหน้าหงึกหงึก

ฮั่วสือโจวก็ทานอิ่มแล้วเช่นกัน เขาอุ้มสี่เป่าออกจากเก้าอี้เด็ก "ไปเล่นเถอะครับ"

"เพ่จ๋า~" สี่เป่าจูงมือฮั่วอวี้อัน พลางสะอึกเอิ๊กออกมา "พวกเลา... เอิ๊ก~ เล่งกันเต๊อะ"

"อื้ม" ฮั่วอวี้อันพยักหน้า แล้วจับมือวิ่งไปที่ห้องรับแขกฝั่งตะวันออกพร้อมกับสี่เป่า

ฮั่วสือโจวมองเด็กทั้งสองวิ่งไปเล่น จึงเอี้ยวตัวหันไปหานายท่านผู้เฒ่าฮั่ว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ผมต้องเข้าบริษัทสักหน่อย คุณปู่พาพวกเขาไปเที่ยวสวนสนุกในร่มดีไหมครับ แล้วตอนเที่ยงค่อยให้พี่รองอยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนอันอัน"

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีนับตั้งแต่วันที่เวินจิ่วและคนอื่นๆ ประสบอุบัติเหตุ ที่ฮั่วสือโจวพูดประโยคยาวขนาดนี้ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถึงกับตั้งตัวไม่ทัน และนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

หลังเหม่อไปแวบหนึ่ง จึงรีบพยักหน้ารัวๆ "อ้อๆๆ ดีๆๆ เอาตามที่แกบอกเลย..."

ฮั่วสือโจวหลุบตาลงเล็กน้อย "ผมไปเก็บของก่อนนะครับ"

"อื้มๆๆ..."

"อันเน้... คืออารายหยอ?" สี่เป่าหยิบลูกข่างขึ้นมาดู แล้วถามฮั่วอวี้อันด้วยความสงสัย

ฮั่วอวี้อัน "นี่คือลูกข่างครับ"

สี่เป่าถือลูกข่างพลิกดูไปมา เจ้าตัวน้อยดูเหมือนจะรู้แล้วว่าของเล่นชิ้นนี้เล่นอย่างไร

เจ้าหนูตัวกลมอ้วนวิ่งไปยังบริเวณที่ไม่ได้ปูพรม วางปลายแหลมของลูกข่างลงบนพื้นกระเบื้องที่เรียบลื่นและสะอาด จากนั้นใช้สองมือน้อยๆ ประกบลูกข่างแล้วบิดหมุนไปทางหนึ่ง

ลูกข่างหมุนคว้าง วนเวียนโซซัดโซเซออกไป

"คิกคิก..." สี่เป่าตบมือน้อยๆ อวบอ้วนอย่างดีใจ หันหน้าไปมองฮั่วอวี้อัน "เพ่จ๋า หนู... เก่งม้าย?"

ฮั่วอวี้อันพยักหน้าอย่างแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "น้องสาวเก่งมากเลย!"

ทว่าสี่เป่ากลับเห็นของอีกชิ้นที่เธอไม่เคยเห็นอยู่ในมือของเขา เจ้าตัวน้อยจึงยื่นมือไปดึงเบาๆ "อันเน้... คืออารายหยอ?"

ฮั่วอวี้อันปล่อยมือให้สี่เป่าดึงแส้เส้นเล็กไป พลางอธิบายว่า "อันนี้เอาไว้หวดลูกข่างน่ะ" เด็กน้อยบอกอย่างซื่อตรง "พี่ยังเล่นไม่เป็น พี่ชายคนโตเล่นเป็น เดี๋ยวให้พี่ชายคนโตสอนเธอนะ"

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา ทันทีที่ฮั่วอวี้อันพูดจบ ฮั่วซือหลี่กับฮั่วซิงอวี้ก็เดินเคียงคู่กันเข้ามาพอดี

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็เดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นฮั่วซิงอวี้ ชายชราจึงเอ่ยขึ้นว่า "รีบไปกินข้าวได้แล้ว พอกินเสร็จ พวกเราจะออกไปเที่ยวกัน"

ฮั่วซิงอวี้กะพริบตาปริบๆ มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

......

มันจะเรียบเกินไป เวิ่นเว้อไปหน่อยไหมนะ?