ตอนที่ 87 พ่อสั่งสอนลูกน้อย

ฮั่วสือโจวยังคงงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าที่สี่เป่าพูดหมายความว่าอย่างไรกันแน่

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นึกวิธีออก จึงหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือคู่น้อยของสี่เป่าให้แห้ง ฮั่วสือโจวหลุบตามองสี่เป่าแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "พ่อ... ช่วยหนูปั้นเบบี๋ให้เจ้าหมูดีไหมครับ"

ในเมื่อฟังไม่เข้าใจ แต่ถ้าทำให้ดูต่อหน้าก็น่าจะเข้าใจได้ละมั้ง!

"โอเต๋!" ดวงตาของสี่เป่าเป็นประกายขึ้นมาทันที เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้างอย่างสดใส พลางส่งเสียงเฮดีใจและถีบขาสั้นป้อมไปมา "ป่อยหนู ลงไป ป๊ะป๋า"

ฮั่วสือโจวทำตามที่บอกโดยวางสี่เป่าลงบนพื้น

เจ้าหนูจ้ำม่ำสาวขาสั้นป้อมเนื้อแน่นวิ่งตรงดิ่งไปที่ชักโครก

พอฮั่วสือโจวเห็นสี่เป่าวิ่งไปทางชักโครก ในหัวก็ผุดภาพสุดสยองตอนที่ลูกสาวยื่นมือจุ่มลงไปในชักโครกขึ้นมาทันที

เขาแทบจะยื่นมือออกไปคว้าตัวลูกสาวกลับมาตามสัญชาตญาณ ทว่าสติก็ดึงรั้งปฏิกิริยานั้นเอาไว้ได้ทัน

มือที่ยื่นออกไปของฮั่วสือโจวชะงักค้าง ขาที่ก้าวออกไปก็เบรกไว้ได้ทัน

สี่เป่าซอยเท้าตึกๆๆ วิ่งไปถึงข้างชักโครก ก้มตัวลงกอดกล่องกระดาษทิชชูรูปหมูน้อยแล้วหมุนตัววิ่งกลับมาหาฮั่วสือโจว

ฮั่วสือโจวย่อตัวลง ยื่นมือออกไปรับลูกสาวที่วิ่งหน้าตั้งจนเกือบเบรกไม่อยู่ พร้อมกับช่วยประคองร่างเล็กๆ ให้นิ่งมั่น

สี่เป่าดึงทิชชู่ออกมาจากกล่องหมูน้อยหนึ่งแผ่น แล้วยื่นให้ฮั่วสือโจวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "ป๊ะป๋า ฮื้อ คุณหมู ปั้นเบบี๋น้า!"

ฮั่วสือโจวมองกระดาษทิชชู่ที่ยื่นมาตรงหน้า สลับกับมองกล่องทิชชู่รูปหมูน้อย ดูเหมือนเขาจะเข้าใจตรรกะความคิดของลูกสาวแล้ว ทว่าเขาไม่ใช่เทพธิดาหนี่วา แถมสิ่งนี้ก็เป็นกระดาษทิชชู่ไม่ใช่ดินเหนียว จะไปปั้นเบบี๋ออกมาได้ยังไง

ฮั่วสือโจวรับกระดาษทิชชู่มา คลี่ให้สี่เป่าดูแล้วถามว่า "สี่เป่ารู้ไหมครับว่านี่คืออะไร"

"หนูฮู้~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก แสดงว่ารู้

ฮั่วสือโจวถามต่อ "แล้วสี่เป่าใช้ทำอะไรเป็นบ้างครับ"

สี่เป่าเอียงคอคิด มือเล็กๆ แตะปากกับจมูก "เซ็ด น้ำมูก เซ็ดปาก" จากนั้นมือเล็กก็เอื้อมไปแตะก้น "เซ็ด อึ๊"

ฮั่วสือโจว "..."

คงต้องรีบแก้วิธีออกเสียงคำว่า "พ่อ" ของลูกให้ถูกต้องโดยเร็วแล้ว

ฮั่วสือโจวค่อยๆ อธิบายสอนสี่เป่าอย่างใจเย็น "กระดาษทิชชู่มีไว้ใช้ประโยชน์ครับ มันไม่ใช่ดินเหนียว ปั้นเป็นเบบี๋ไม่ได้หรอกนะ"

สี่เป่าทำสีหน้าแบบ 'อ๋อ ที่แท้ก็เป็นยังงี้นี่เอง'

ทว่าในตอนที่ฮั่วสือโจวกำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าอธิบายให้เจ้าตัวเล็กเข้าใจได้กระจ่างแจ้งแล้วนั้น

ดวงตาของเจ้าตัวเล็กก็พลันเบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันที

ราวกับมีแสงแห่งปัญญาเปล่งประกายปิ๊งขึ้นมาบนหัวอย่างเห็นได้ชัด!

สี่เป่าคว้านิ้วมือของฮั่วสือโจวไว้ข้างหนึ่ง กอดกล่องทิชชู่หมูน้อยแล้วกระโดดดึ๋งๆ เอ่ยเสียงใสแจ๋ว "เอาน้าม จุ่มๆ แย้ว ก็ปั้น เบบี๋ด้าย!"

คราวนี้ ฮั่วสือโจวเข้าใจตรรกะความคิดของเจ้าตัวเล็กได้ในเสี้ยววินาที ความหมายของยัยหนูก็คือ เอากระดาษทิชชู่ไปแช่น้ำให้นิ่มๆ ก็จะปั้นเบบี๋ได้แล้ว

ลูกสาวบ้านเขาฉลาดจริงๆ เลย! ไม่เพียงแต่ลงมือทำเก่ง ความคิดความอ่านยังแล่นเร็วอีกด้วย!

แต่เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยตามใจเด็กไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความไร้ความรับผิดชอบ

"สี่เป่าครับ นี่คือกระดาษทิชชู่ ทิชชู่เอามาเล่นไม่ได้นะลูก มันเป็นของใช้ที่มีประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่ของเล่น ห้ามเอามาเล่น และห้ามใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ นะครับ" น้ำเสียงของฮั่วสือโจวแม้จะอ่อนโยนแต่ก็จริงจังและเด็ดขาด

ใบหน้าอวบอ้วนที่กำลังตื่นเต้นดีใจของสี่เป่าพลันชะงักแข็งค้าง เจ้าตัวเล็กก้มหน้าลงแล้วพึมพำเสียงหงอย "หนูฮู้ แย้วค่า..."

เจ้าหนูจ้ำม่ำคอตก ดูน่าสงสารจับใจ ทว่าดวงตาคู่น้อยกลับแอบเหลือบมองสีหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างที่คิดไปเองว่าแนบเนียนที่สุด

ในใจของสี่เป่ารู้สึกกลัวขึ้นมา เธอระแวงว่าพ่อจะโกรธ แล้วถูกริบขนมเหมือนที่คุณน้าชอบทำ แถมยังจะไม่ยอมเล่นและไม่ยอมคุยกับเธออีก

สีหน้าของฮั่วสือโจวชะงักไป เมื่อกี้เขาใช้น้ำเสียงจริงจังเกินไปหรือเปล่า สีหน้าบึ้งตึงเกินไปไหม จนทำให้ลูกสาวกลัวเข้าแล้ว...

ฮั่วสือโจวหันไปมองกระจก เห็นใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของตนเอง สีหน้าของเขาดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก รอยคล้ำใต้ตาอันลึกหนาแทบจะเลือนหายไปจนมองไม่เห็น ผิวหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาด และดวงตาที่เคยว่างเปล่าก็เริ่มมีประกายชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว

เขากระตุกมุมปากให้ตัวเองในกระจก พยายามจะส่งยิ้มออกมา ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงความแข็งทื่อ

ไม่ได้ยิ้มมานานเกินไป กล้ามเนื้อบนใบหน้าคงลืมวิธีที่จะยิ้มไปแล้ว...

สี่เป่าแอบเงยหน้ามองพ่อ แล้วหันไปมองพ่อในกระจกอีกที เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงยกสองมือน้อยๆ อวบอ้วนขึ้นประคองหน้าพ่อไว้ แล้วบิดหน้าเขาให้หันมามองตนเอง

เจ้าหนูตัวอ้วนกลมเอ่ยอย่างจริงจัง "ป้อจ๋า ไม่เช้า หนู ช้วย ป้อ น้า!"

พูดพลาง สองมือน้อยก็ดันมุมปากทั้งสองข้างของฮั่วสือโจวขึ้นไป

ฮั่วสือโจวมองเห็นใบหน้าของตนเองสะท้อนในดวงตากลมโตสว่างใสคู่นั้นอย่างชัดเจน เห็นเพียงมืออ้วนป้อมคู่หนึ่งกำลังดันมุมปากเขาขึ้น ใบหน้าที่ไร้อารมณ์จึงถูกฝืนบีบให้ออกมาเป็นรอยยิ้มที่ทั้งแข็งทื่อและน่าขันพิลึก...

สี่เป่าจ้องรอยยิ้มบนหน้าพ่อ เจ้าตัวเล็กดูไม่ค่อยพอใจผลงานของตัวเองนัก จึงคอยปรับมุมอยู่เรื่อยๆ เดี๋ยวก็ดันมุมปากข้างนี้ขึ้น เดี๋ยวก็ดึงมุมปากข้างโน้นลง

ยิ่งทำเจ้าตัวเล็กก็ยิ่งมันมือ เธอไม่ค่อยพอใจตำแหน่งที่อวัยวะทั้งห้าบนหน้าพ่อขึ้นมาสักเท่าไหร่ จึงพยายามจะปั้นหน้าพ่อใหม่ยกชุด

ฮั่วสือโจวแทบจะถูกปู้ยี่ปู้ยำจนพัง ถึงแม้เจ้าตัวเล็กจะไม่ได้ควักลูกตาเขา แต่ทั้งแคะรูจมูก ทั้งงัดปาก เขาก็ทนไม่ไหวเหมือนกันนะ!

เขาจับมือน้อยๆ ที่กำลังซุกซนของเจ้าตัวเล็กให้ดึงลงมา แล้วรีบเบนความสนใจเธอ "หิวหรือยัง เราไปล้างมือ แปรงฟัน แล้วลงไปกินข้าวกันเถอะ..."

ฮั่วสือโจวไม่เปิดโอกาสให้สี่เป่าได้พูด ทั้งล้างหน้า แปรงฟัน และล้างมือจนเสร็จในรวดเดียว จากนั้นก็อุ้มสี่เป่าก้าวออกจากห้องโดยไม่หยุดพัก

พอออกจากห้องก็เจอกับฮั่วซือหลี่เข้าพอดี

"พี่จ๋า!" สี่เป่าที่ยังงงๆ กับการกระทำอันรวดเร็วเป็นชุดของฮั่วสือโจว พอเห็นฮั่วซือหลี่ก็ร้องเรียกออกไปตามสัญชาตญาณ

"คุณอาสามครับ" ฮั่วซือหลี่ทักฮั่วสือโจวก่อน จากนั้นจึงหันไปมองสี่เป่า ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มเผยรอยยิ้ม "สี่เป่าตื่นแล้วเหรอ หิวหรือยังครับ"

"หิ้วแย้ว!" สี่เป่ากุมพุงกะทิน้อยๆ พยักหน้าหงึกหงักติดๆ กัน

ฮั่วซือหลี่ "งั้นคุณอาสามกับสี่เป่าลงไปทานข้าวก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมไปปลุกซิงอวี้เอง"

"อืม" ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าเดินเข้าลิฟต์ไป

ฮั่วซือหลี่เดินเข้ามาในห้องของฮั่วซิงอวี้ ฮั่วซิงอวี้ยังคงหลับอยู่ เขานอนคว่ำหน้า น้ำลายไหลเปียกเสื่อกกไปเป็นวงกว้าง...

เดี๋ยวนะ... นั่นน้ำลายจริงเหรอ

ฮั่วซือหลี่ตาโต เขาสาวเท้าเร็วๆ ไปข้างเตียง มองรอยเปียกชื้นสีเข้มเป็นวงกว้างบนเสื่อกก แล้วมองฮั่วซิงอวี้ที่นอนคว่ำส่งเสียงกรนฟี้ๆ

ฮั่วซือหลี่กลั้นหายใจ ยื่นมือไปพลิกตัวฮั่วซิงอวี้ขึ้นมา แล้วกวาดสายตามองไปที่กางเกงของเขา...

มุมปากของฮั่วซือหลี่กระตุก เขาหลับตาลงทีหนึ่ง จากนั้นก็บังคับเปิดเครื่องฮั่วซิงอวี้อย่างไม่เกรงใจทันที...

"พี่จ๋า" สี่เป่านั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก กำลังแทะซาลาเปาลูกเล็ก เจ้าตัวเล็กยื่นหน้าเข้าไปมองพี่ชายข้างๆ แล้วถามเสียงเจื้อยแจ้ว "พี่จ๋า นาย ไม่มีความฉุกเหยอ?"

ฮั่วอวี้อันชะงักไปครู่หนึ่ง เม้มปากแน่น เขามีความสุขไม่ลงจริงๆ ในใจอึดอัดหม่นหมอง จะเล่นอะไรก็ไม่รู้สึกสนุกทั้งนั้น...