ตอนที่ 86 เจ้าหนูน้อยที่เอามือยื่นลงไปในชักโครก

เด็กหญิงตัวอ้วนกลมที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนตายาวดั่งปีกกาสั่นระริก มือกลมนุ่มนิ่มทั้งสองข้างที่กางแผ่อยู่ขยับดุ๊กดิ๊ก

ยัยหนูตัวอ้วนกลมพลิกตัว นอนคว่ำหน้า

ฮั่วสือโจวที่นั่งอยู่บนพรมข้างเตียงได้ยินเสียงขยับตัวจากด้านหลัง นิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย เขาเอี้ยวศีรษะมองกลับไป ประกายตาที่เคยราบเรียบพลันสว่างไสวขึ้นมา

ภายใต้สายตาของเขา เจ้าตัวเล็กของบ้านคลานลุกขึ้นมานั่งบนเตียง หาวหวอดพลางขยี้ตา ท่าทางดูงัวเงียไร้เดียงสาเป็นที่สุด

"ตื่นแล้วเหรอ"

"หนู ตึ่งแย้ว~" สี่เป่าตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว วางมือน้อย ๆ ลงแล้วหันหน้าไปมอง "ป๊ะป๋าเย้ย!"

"อืม" ฮั่วสือโจวพับหน้าจอคอมพิวเตอร์เก็บไว้ด้านข้าง "หิวหรือยัง"

สี่เป่าได้ยินดังนั้น พอกำลังจะอ้าปากตอบ ใบหน้ากลมพลันย่นยู่เข้าหากัน เอามือกุมพุงกะทิน้อย ๆ ของตัวเองไว้ "หนูอยาก เข้าฉ้วมฉ้วม"

ฮั่วสือโจวลุกขึ้นทันที "เดี๋ยวพ่ออุ้มไป"

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าพาไปส่งที่ห้องน้ำ พร้อมกำชับว่า "มีอะไรก็เรียกพ่อนะ"

สี่เป่านั่งอยู่บนชักโครกเด็ก พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย

ฮั่วสือโจวรู้สึกว่า การที่จางย่าสอนสี่เป่าว่าเด็กผู้หญิงห้ามดูเด็กผู้ชายอาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำ และเด็กผู้ชายก็ห้ามดูเด็กผู้หญิงอาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำนั้นเป็นเรื่องที่ดีมาก

แม้เด็กจะยังเล็กอยู่ แต่การปลูกฝังความเข้าใจเรื่องนี้ตั้งแต่ยังเด็กก็ไม่มีอะไรเสียหาย

เขาตั้งใจว่าจะปฏิบัติตามแนวคิดเรื่องชายหญิงมีขอบเขตนี้ต่อไปเรื่อย ๆ...

สี่เป่านั่งอยู่บนชักโครกเด็ก วางมือน้อยอ้วนป้อมสองข้างไว้บนหัวเข่า นิ้วอวบอูมเคาะแตะไปมา พอกลอกตาไปรอบ ๆ ก็เหลือบไปเห็นกล่องใส่กระดาษชำระรูปหมูน้อยที่แขวนอยู่ด้านข้าง

เจ้าตัวเล็กฉีกยิ้มกว้าง ยื่นมือไปปลดมันลงมา กอดไว้ในอ้อมอกพลางเขย่าไปมา แล้วเอานิ้วจิ้มรูจมูกมัน สี่เป่าเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอ คิดถึ่ง หนู ม้าย"

กล่องกระดาษชำระรูปหมูน้อยย่อมไม่มีทางตอบเธออยู่แล้ว แต่ว่าสี่เป่าสามารถตอบแทนมันได้

ยัยหนูตัวกลมกอดกล่องใส่กระดาษชำระรูปหมูน้อยอย่างมีความสุข ใบหน้าป้อมยุ้ยแนบถูกับหน้าหมูน้อยที่เย็นและแข็งเบา ๆ เสียงเล็กใสกังวาน "หนูฮู้ เธอคิดถึ๋งหนู ต๋าไม่ยอมปิ๊บปิ๊บแย้ว~"

กล่องกระดาษชำระรูปหมูน้อย "..."

ถ้าเธอจะคิดแบบนั้น เจ้าหมูอย่างฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ

สี่เป่ากอดกล่องกระดาษชำระรูปหมูน้อยเล่นอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นกระดาษทิชชูที่โผล่ออกมา เจ้าตัวเล็กก็ดึงออกมาแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็พูดกับกล่องหมูน้อยด้วยสีหน้าดีอกดีใจ "หมูหมู ยูกของเธอนี่นา! คิกคิก..."

เมื่อก่อนตอนเล่นพ่อแม่ลูกที่สถานสงเคราะห์ ลูกจะถูกอุ้มออกมาจากท้องของแม่

สี่เป่าคิดว่ากระดาษชำระดึงออกมาจากพุงของหมูน้อย นั่นก็ต้องเป็นลูกของหมูน้อยแน่นอน

ทว่าพอเจ้าตัวเล็กมองกล่องกระดาษชำระรูปหมูน้อย แล้วมองกระดาษทิชชูที่นุ่มนิ่มขาวสะอาด ก็พบว่าลูกของหมูน้อยหน้าตาไม่เหมือนหมูน้อยเลยนี่นา!

ม่ายเป็นไรน้า ม่ายเป็นไร สี่เป่าเปลี่ยนลูกของหมูน้อยให้เหมือนหมูน้อยได้

เจ้าตัวเล็กถือกระดาษทิชชูพยายามพับให้เป็นหมูน้อยตัวหนึ่ง

แต่น่าเสียดายที่เจ้าตัวเล็กไม่ได้มีฝีมือเก่งกาจขนาดนั้น ต่อให้ฉีกกระดาษจนขาดก็ยังพับไม่สำเร็จ ทำได้เพียงเปลี่ยนกระดาษดี ๆ แผ่นหนึ่งให้กลายเป็นก้อนยับยู่ยี่และ

ฮั่วสือโจวรออยู่ข้างนอกห้านาที ระหว่างนั้นเขาได้ยินเสียงพึมพำสูงบ้างต่ำบ้างแว่วมาจากข้างใน พอตอนนี้เงียบลงไปมาก เขาจึงเอ่ยถามเข้าไปข้างใน "สี่เป่า หนูเสร็จหรือยังครับ"

พอได้ยินเสียงพ่อ สี่เป่าก็สะดุ้งเงยหน้าขวับ นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเข้ามาทำอะไรในนี้ เจ้าตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ แล้วก้มมองทิชชูขาดรุ่งริ่งที่ทิ้งเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

แก้มยุ้ยบนใบหน้าอ้วนกลมกระตุกสั่น เอามือน้อยๆ ปิดหน้าตัวเองด้วยความร้อนตัว ไม่อยากยอมรับความจริง "ม่ายช่าย หนูทำน้า"

"สี่เป่า?" ฮั่วสือโจวไม่เห็นสี่เป่าตอบกลับ จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้ แววตาฉายความกังวลออกมา

แล้วตอนนี้สี่เป่ากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ

ยัยหนูตัวอ้วนร้อนตัวจนอยู่ไม่สุข รีบเช็ดก้นน้อยๆ ดึงกางเกงขึ้นอย่างลนลาน แล้วก้มเก็บทิชชูบนพื้น เจ้าตัวเล็กกอดก้อนทิชชูไว้พลางเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาที่ซ่อน ไม่ให้พ่อจับได้

เพราะเมื่อก่อนสี่เป่าเคยฉีกทิชชูเล่น ผลคือถูกคุณน้าริบขนมที่มีอยู่น้อยนิดไป จนได้แต่นั่งมองเด็กคนอื่นกินตาละห้อย

น้าสาวที่กำลังโกรธยังไม่คุยกับเธอ แถมยังไม่ยอมเล่นกับเธออีกด้วย

ชักโครกเด็กเป็นระบบเซนเซอร์อัจฉริยะ สามารถฉีดล้างก้นได้ เมื่อตรวจจับว่าคนลุกออกไปสิบห้าวินาที ก็จะทำความสะอาดและกดชำระล้างให้อัตโนมัติ

สี่เป่าได้ยินเสียงแผ่วเบา หันขวับไปมองก็พบว่าชักโครกกินอึ๊ของตัวเองเข้าไปแล้ว

เด็กฉลาดปราดเปรื่องอย่างสี่เป่าจึงคิดได้ทันที ชักโครกกินอึ๊ได้ ก็ต้องกินกระดาษทิชชูได้เหมือนกัน

เจ้าตัวเล็กเลยยัดกระดาษทิชชูที่กอดไว้เต็มอ้อมแขนลงไปในชักโครกจนเกลี้ยง

ชักโครกอัจฉริยะตรวจพบสิ่งปฏิกูล จึงเริ่มทำงานทันที

ทว่าสี่เป่าใส่ลงไปเยอะเกินไป ทั้งชักโครกก็เล็กนิดเดียว

ชั่วขณะนั้นจึงยากที่จะจัดการให้เสร็จสิ้นได้

ส่วนฮั่วสือโจวที่อยู่นอกประตูก็ไม่ได้รับการตอบรับจากสี่เป่าเสียนาน และไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใด ๆ ด้านในอีก

เขาอดใจไม่ไหวจึงผลักประตูเปิดออก

สี่เป่าได้ยินเสียงก็หันมองที่ประตูทันที พอเห็นพ่อมา เจ้าตัวเล็กก็หน้าตาตื่นตระหนก ก้มมองชักโครกอันเล็ก

ยัยหนูตัวอ้วนกลมไม่คิดอะไรทั้งนั้น ยื่นมือน้อยอ้วนป้อมลงไปข้างในทันที...

ฮั่วสือโจวเปิดประตูเข้ามาเห็นสี่เป่ายืนอยู่ข้างชักโครกอย่างปลอดภัยก็โล่งอก แต่แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นตามมากลับทำให้เขาตกใจจนหน้าถอดสี ม่านตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยยื่นมือลงไปในชักโครกต่อหน้าต่อตา!

"ไม่ได้นะ..." ฮั่วสือโจวตกใจจนเสียงเพี้ยนไป

เขาสาวเท้าเร็วรี่เข้าไป อุ้มสี่เป่าขึ้นมาในอ้อมแขนทันที

"ปะป๊า หนูฮู้ ผิดแย้ว!" สี่เป่าถูกจับได้คาหนังคาเขา เจ้าตัวเล็กจึงรีบยอมรับผิดเพื่อหวังการลงโทษสถานเบา

ยัยหนูตัวอ้วนกลมเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสดใสว่าง่ายน่ารัก ตาเป็นประกายมองพ่อของเธอ พลางกะพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาออดอ้อน หวังจะสะกดจิตพ่อให้กลายเป็นคุณพ่อคลั่งรักลูกสาว

ฮั่วสือโจวหน้าซีดเผือด พอเห็นว่าในชักโครกคืออะไร แล้วมองมือเปียกชุ่มของลูกสาว ก็พอจะโล่งใจได้บ้าง อย่างน้อยก็เป็นกระดาษทิชชู ไม่ใช่...

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าไปวางบนอ่างล้างมือ ล้างมือให้เธออย่างละเอียดถี่ถ้วน

สี่เป่าปิดปากสนิท ไม่ส่งเสียงสักแอะ ได้แต่ใช้สายตาแอบเหลือบมองสีหน้าของพ่อ

ฮั่วสือโจวสบเข้ากับดวงตากลมโตใสแป๋วของเด็กน้อย จากที่ไม่ได้โกรธอยู่แล้วก็ใจอ่อนยวบทันที แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสี่เป่าถึงทิ้งกระดาษทิชชูเยอะขนาดนั้นลงในชักโครก?

แถมดูเหมือนว่า ยังไม่อยากให้เขารู้อีกด้วย!

ในเมื่อไม่เข้าใจ ฮั่วสือโจวก็ไม่เก็บไว้ เขาถามตรง ๆ "ทำไมถึงเอากระดาษทิชชูเยอะขนาดนั้นใส่ลงชักโครกแล้วกดทิ้งล่ะครับ"

เรื่องนี้สี่เป่าไม่ได้โกหกหรือปิดบัง เจ้าตัวเล็กสารภาพอย่างว่าง่าย "หนู แคะ ลูก ให้ หมูหมู พัง ไป เย้อแย้ว"

ฮั่วสือโจวฟังไม่ค่อยเข้าใจ อะไรคือดึงลูกให้หมูหมู?

เวลานี้ เขาคิดถึงฮั่วอวี้อันเป็นพิเศษ ถ้าฮั่วอวี้อันอยู่ที่นี่จะฟังออกไหมนะว่าสี่เป่าพูดอะไร?

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะเขาเข้าใจสี่เป่าไม่ดีพอ

เพราะรู้ว่าถามไปเจ้าตัวเล็กก็อธิบายไม่ถูกอยู่ดี ฮั่วสือโจวจึงไม่ติดใจเรื่องนี้อีก

เขาเพียงถามว่า "ทำไมหนูถึงไม่อยากให้พ่อเห็นว่าเล่นกระดาษทิชชูล่ะครับ"

……

ขอบคุณสำหรับของขวัญของทุกคนนะ! ความจริงไม่ต้องส่งของขวัญมาให้ก็ได้ เก็บเงินของทุกคนไว้ใช้เถอะ แค่ชอบอ่านและคอยตามอ่านก็พอแล้ว อย่าดองไว้นะ! เดี๋ยวมันจะจืดชืดหมดไฟเอา!