ตอนที่ 85 คุณแม่ที่ไม่อยากสอนการบ้านลูก

เซี่ยหมู่อิงเดินลงบันไดมา เตรียมจะไปกินมื้อเช้าที่ห้องอาหาร แล้วค่อยออกไปทำงาน

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะระยะทางไกลมาก แถมวันนี้ยังเป็นวันจันทร์ รถต้องติดแน่ จึงทำได้แค่ออกเดินทางแต่เช้าตรู่

ตอนเดินผ่านห้องรับแขกฝั่งตะวันออก เธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน พลันชะเง้อหน้ามองเข้าไป ก็เห็นว่ามีคนกำลังเก็บกวาดของอยู่

เธอเดินเข้าไป กวาดตามองพวกเศษขนมปังที่ยังเก็บไม่เสร็จ พลางเอ่ยปากถาม "นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ ใครมากินทิ้งไว้เหรอ"

เสี่ยวไช่กำลังม้วนพรมที่เปื้อนแยมอยู่นิดหน่อย ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเซี่ยหมู่อิงก็ส่ายหน้า "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ผู้ดูแลหลี่สั่งให้พวกเรามาเก็บกวาดให้สะอาด"

อีกสองคนก็พยักหน้าตาม

เซี่ยหมู่อิงขยับเข้าไปดูอาหารที่ถูกเก็บใส่กล่องเอาไว้ ในใจเริ่มเดาออกเลา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดบนเพดานแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเสี่ยวไช่ "ลำบากพวกเธอแย่เลยนะ"

จากนั้นก็หมุนตัว เดินมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารต่อ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูภาพย้อนหลังจากกล้องวงจรปิดตัวนั้นในช่วงเวลาที่มีคนอยู่

เมื่อเห็นภาพฮั่วซิงอวี้กับสี่เป่าช่วยกันยกอาหารกองโตเข้ามาอย่างเอิกเกริก พลางยัดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยไปดูทีวีไป อารมณ์ของเซี่ยหมู่อิงก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที ทั้งเป็นห่วงและอดขำไม่ได้ จึงหัวเราะพลางด่าว่าอย่างเอ็นดู "เจ้าเด็กแสบสองคนนี้นี่!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่นอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้าตรู่นั่งอยู่ในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว พอได้ยินเสียงเซี่ยหมู่อิง ผู้เฒ่าก็มองไปทางเธอ เห็นเธอกำลังเดินก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือไปด้วย บนใบหน้ามีรอยยิ้มพิลึกพิลั่น

จะว่าดีใจก็ไม่ใช่ จะโมโหก็ไม่เชิง

เช้าตรู่อย่างนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันนะ ถึงทำให้อารมณ์แปรปรวนได้ขนาดนี้

"แฮ่ม..." ผู้เฒ่ากระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยถามยิ้ม ๆ "เป็นอะไรไปล่ะ"

เซี่ยหมู่อิงเงยหน้าขึ้นเห็นนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง "ตื่นเช้าจังเลยนะคะคุณปู่!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตอบ "นอนไม่หลับก็เลยลุกขึ้นมาน่ะ" เขาชะงักไปนิด สายตาเลื่อนไปมองโทรศัพท์มือถือของเธอแล้วถามต่อ "ดูอะไรอยู่รึ"

"ดูสองตัวแสบประจำบ้านเราน่ะสิคะ ดึกดื่นไม่ยอมหลับยอมนอนแล้วไปทำอะไรกันมา" เซี่ยหมู่อิงเดินไปข้าง ๆ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วรับโทรศัพท์มือถือมา พลางถามขึ้นมาลอย ๆ "เห็นแท็บเล็ตที่ฉันชอบดูบ้างไหม ไม่รู้เอาไปวางไว้ไหนหาไม่เจอเลย"

เซี่ยหมู่อิงดึงเก้าอี้ออกมานั่ง นึกทบทวนดูแล้วส่ายหน้า "ไม่เห็นเลยนะคะ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้า ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ แล้วตั้งอกตั้งใจดูภาพจากกล้องวงจรปิด

"สี่เป่ากับซิงอวี้กินไปเยอะขนาดนี้เลยรึ! ท้องไส้เด็กสองคนนั้นจะเป็นอะไรไหมเนี่ย ไม่ได้การล่ะ ต้องให้หมอเฉินมาตรวจดูเด็ก ๆ หน่อย..." นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเร่งความเร็วดูคลิปจนจบ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เตรียมจะเรียกแพทย์ประจำตัวมาตรวจดูอาการของเด็ก ๆ พูดจบก็ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทร

ปรากฏว่าพอคลำกระเป๋าดูถึงรู้ว่าตัวเองไม่ได้พกโทรศัพท์มา ลืมทิ้งไว้ในห้องนอน และเขาก็จดจำเบอร์โทรศัพท์ของหมอเฉินไม่ได้ด้วย

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้เซี่ยหมู่อิง "หมู่อิง เธอช่วยโทรหาหมอเฉินให้ที ให้เขามาตรวจเด็ก ๆ หน่อย"

"ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณปู่ ถ้าสี่เป่าไม่สบาย เสี่ยวโจวคงเรียกหมอไปนานแล้ว ส่วนซิงอวี้ คุณปู่ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ ตอนไหนบ้างที่เขาเคยอาหารไม่ย่อย" เซี่ยหมู่อิงเอ่ยปลอบคุณปู่ที่กำลังร้อนใจและเป็นห่วง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วลองคิดดูแล้วก็จริงอย่างว่า เจ้าเด็กฮั่วซิงอวี้คนนั้นกินเก่งมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แถมไม่เคยท้องอืดอาหารไม่ย่อยเลยสักครั้ง

ดูเหมือนสี่เป่าก็แทบไม่ต่างจากซิงอวี้เลย

ความร้อนใจของผู้เฒ่าค่อยสงบลง ในดวงตาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ "เจ้าสามนี่ก็จริง ๆ เลย ลูกแอบหนีออกมาตั้งนานสองนานถึงเพิ่งจะรู้ตัว คุณภาพการนอนนี่ช่างดีเลิศจริง ๆ เชียว!"

"นั่นสิคะ..." เซี่ยหมู่อิงเองก็พลอยหัวเราะออกมาด้วย

ตอนนี้อาการของน้องสามดีขึ้นมากจริง ๆ ทั้งตัวดูดีขึ้นจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า...

"คุณปู่ทวด คุณแม่ อรุณสวัสดิ์ครับ!" ฮั่วซือหลี่เดินถือแท็บเล็ตของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเข้ามา ทักทายนายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับเซี่ยหมู่อิง

"จ้ะ" เซี่ยหมู่อิงหันไปมองเขา พอเห็นสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือก็เอ่ยถามอย่างแปลกใจ "ลูกเป็นคนหยิบแท็บเล็ตของคุณปู่ทวดไปเองเหรอ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็มองไปยังฮั่วซือหลี่ด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะฮั่วซือหลี่มีทั้งแท็บเล็ตและโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ในบรรดาเด็กทั้งสี่คนของตระกูลฮั่ว มีแค่ฮั่วซือหลี่คนเดียวที่มีอิสระในการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

ส่วนอีกสามคนที่เหลือ มีแค่ทีวีเท่านั้นที่ดูได้

"เปล่าครับ" ฮั่วซือหลี่ส่ายหน้า "ผมเจอในห้องของซิงอวี้ครับ" เขาวางแท็บเล็ตลงตรงหน้านายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "คุณปู่ทวดตั้งรหัสล็อกหน้าจอแท็บเล็ตไว้หน่อยสิครับ!"

"ได้สิ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้ารับคำก่อน จากนั้นจึงอธิบาย "แท็บเล็ตเครื่องนี้ตั้งค่าโหมดไว้ ถึงไม่ล็อกหน้าจอ ก็เปิดดูได้แค่วีแชต เล่นเกมไม่ได้ แล้วก็ดูวิดีโอไม่ได้ด้วย"

เซี่ยหมู่อิงเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ถามฮั่วซือหลี่ "ซิงอวี้เป็นยังไงบ้าง ตื่นหรือยังจ๊ะ"

ฮั่วซือหลี่นั่งลงบนเก้าอี้ "หลับปุ๋ยเลยครับ ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น สงสัยเมื่อวานนอนบนเครื่องบินมาแล้ว กลางคืนเลยนอนไม่หลับ นั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้อง ของเล่นกระจายเกลื่อนไปหมดเลยครับ"

เซี่ยหมู่อิง "หนูว่าคงเพราะแท็บเล็ตของคุณปู่ดูการ์ตูนไม่ได้ สองคนนั้นถึงได้ลงมาดูทีวีข้างล่างน่ะค่ะ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้าเห็นด้วย

ฮั่วซือหลี่ฟังแล้วจับต้นชนปลายไม่ถูก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง "คุณแม่กับคุณปู่ทวดคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอครับ"

เซี่ยหมู่อิงกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงช่วยกันเล่าเรื่องราวให้ฮั่วซือหลี่ฟังคนละประโยคสองประโยค

ผ่านไปไม่นาน คนรับใช้ก็นำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้พวกเขา

เซี่ยหมู่อิงกินอาหารเช้าเสร็จก็เกือบเจ็ดโมงแล้ว เธอต้องไปจริง ๆ เสียที

ก่อนไป เธอมอบหมายภารกิจอันหนักหน่วงชิ้นหนึ่งให้แก่ฮั่วซือหลี่

นั่นก็คือ การทำให้ฮั่วซิงอวี้ทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนให้เสร็จ

ฮั่วซือหลี่พยักหน้ารับปากด้วยสีหน้ายอมพลีชีพ

รถจอดรออยู่ที่หน้าประตูตึกใหญ่แล้ว เซี่ยหมู่อิงก้าวเดินจากไปอย่างกระฉับกระเฉง เธอนึกทอดถอนใจจากก้นบึ้งเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน โชคดีที่ลูกชายคนโตของเธอไม่เหมือนลูกชายคนเล็ก ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องปวดหัวเพิ่มขึ้นอีกตั้งเท่าไร!

แม้ว่าการทำแบบนี้ในตอนนี้จะดูไร้ความรับผิดชอบไปสักหน่อย

แต่ที่บ้านยังมีคนอื่นอยู่อีกไม่ใช่หรือ ขอแค่ไม่ใช่เธอ ใครจะมาดูแลแทน เธอก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น

ต่อให้เป็นคุณปู่ เธอก็ยอม...

เจ็ดโมงครึ่ง

ครอบครัวสามคนของหลีจือเสียนและฮั่วเฉินเสี่ยวเดินลงบันไดมา

ในมือของฮั่วเฉินเสี่ยวยังลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งมาด้วย

ฮั่วอวี้อันจูงมือแม่ไว้ ใบหน้าเล็ก ๆ ดูซึมเซาอย่างเห็นได้ชัด

พอกินข้าวเสร็จ ครอบครัวสามคน หลีจือเสียนกับฮั่วเฉินเสี่ยวก็เตรียมตัวออกเดินทาง

ฮั่วเฉินเสี่ยวจะไปส่งหลีจือเสียนที่สนามบินก่อน แล้วค่อยไปทำงาน

ที่หน้าประตูตึกใหญ่ ฮั่วซือหลี่วางมือทั้งสองข้างไว้บนบ่าของฮั่วอวี้อัน

ฮั่วอวี้อันเม้มปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ แต่ก็โบกมือลาพ่อกับแม่อย่างว่าง่าย "คุณแม่ครับ อยู่ข้างนอกคนเดียวต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ อย่าให้ใครมารังแกได้ แล้วก็รีบกลับบ้านเร็ว ๆ นะครับ ผมจะเชื่อฟังคุณปู่ทวดกับพี่ใหญ่ จะเล่นกับน้องสาวกับพี่รองดี ๆ ครับ"

หลีจือเสียนพยักหน้าด้วยความปลื้มใจ "จ้ะ แม่รู้แล้ว อันอันก็ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก! ถ้าคิดถึงแม่ก็โทรหาแม่นะจ๊ะ แม่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดจ้ะ"

"..."

เมื่อมองดูรถของคุณอาสองและคุณอาสะใภ้สองแล่นจากไป ฮั่วซือหลี่ก็จูงมือฮั่วอวี้อันเดินกลับเข้ามา ก้มมองน้องชายตัวน้อยที่อารมณ์ยังซึมเซา เด็กหนุ่มเอ่ยถามพลางยิ้ม "อันอัน ชอบของขวัญที่พี่ใหญ่ให้ไหมครับ"

ฮั่วอวี้อันตอบเสียงอู้อี้ "ชอบครับ"

ฮั่วซือหลี่กุมมือเขาพลางแกว่งเบา ๆ "งั้นพี่ใหญ่สอนอันอันหมุนลูกข่างดีไหมครับ..."