ตอนที่ 84 สี่เป่า เนื้อหญ้า อยอยไหม

เขารู้แล้วว่าขาดอะไรไป! เงียบเกินไปแล้ว มันไม่ควรจะเงียบขนาดนี้ เสียงกรนฟี้ ๆ ของลูกสาวเขาหายไปไหนกัน?

ฮั่วสือโจวลืมตาขึ้น พลางยันกายลุกขึ้นนั่ง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ บนเตียงมีเพียงเขาคนเดียว

"สี่เป่า?" ฮั่วสือโจวลุกขึ้นยืน พลางเดินไปทางปลายเตียงและส่งเสียงเรียก "สี่เป่า" ไปด้วย สายตากวาดมองทั่วทั้งห้อง

ของเล่นบนแผ่นรองคลานวางไม่เหมือนตอนที่เขานอนหลับ เห็นได้ชัดว่ามีคนมาขยับ

"สี่เป่า?" ฮั่วสือโจวเดินเข้าไป ยกตุ๊กตาตัวใหญ่ขึ้นดู ก็ไม่เห็นสี่เป่า เขาจึงหันกลับไปมองประตูห้อง ประตูก็ยังปิดสนิทดีอยู่

"ลูก? ลูกจ๋า..." เขาเดินไปดูในห้องน้ำกับห้องแต่งตัวอีกรอบ ของข้างในไม่มีร่องรอยการแตะต้อง

สี่เป่าน่าจะไม่ได้มาที่นี่

ฮั่วสือโจวเริ่มร้อนใจ เขาก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่โต๊ะข้างเตียง ก้มลงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูกล้องวงจรปิดไปพลางก้าวเดินออกไปข้างนอก

เพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้อง ก็บังเอิญเจอกับฮั่วเฉินเสี่ยวที่กำลังอุ้มฮั่วอวี้อันอยู่พอดี

ฮั่วสือโจวมองฮั่วเฉินเสี่ยวอย่างเงียบ ๆ แล้วมองฮั่วอวี้อันที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย

ฮั่วเฉินเสี่ยวเห็นฮั่วสือโจวก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นธรรมชาติ "เป็นอะไรเหรอ"

ฮั่วสือโจวก้มมองกล้องวงจรปิดในโทรศัพท์มือถือ เห็นเด็กทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปด้วยกัน จึงเดินมุ่งหน้าไปทางห้องของฮั่วซิงอวี้ "สี่เป่าตื่นแล้ว ไปห้องของซิงอวี้กับเขาครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวได้ยินดังนั้นก็หันไปมองประตูห้องของฮั่วซิงอวี้ ก้มมองฮั่วอวี้อันในอ้อมแขน แล้วตัดสินใจว่าจะพาฮั่วอวี้อันกลับไปวางในห้องก่อน ค่อยออกมาดูสถานการณ์

ฮั่วสือโจวผลักประตูห้องของฮั่วซิงอวี้เข้าไป สายตากวาดมองด้านใน เห็นเพียงห้องที่ค่อนข้างรก ของเล่นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด แม้แต่เสื่อรองนอนบนเตียงยังถูกดึงร่วงลงมากองกับพื้นไปครึ่งหนึ่ง

ทว่ากลับไม่เห็นเด็กทั้งสองคน ความกังวลและร้อนใจในแววตาของฮั่วสือโจวยิ่งทวีคูณ เขาจึงเปิดกล้องวงจรปิดตัวอื่นที่ตรวจพบคนเพื่อตรวจสอบดูต่อ...

ทางด้านนี้ ฮั่วเฉินเสี่ยววางฮั่วอวี้อันลงข้างกายหลีจือเสียนอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยกระซิบกับหลีจือเสียน "สี่เป่ากับซิงอวี้ตื่นแล้ว เด็กสองคนรวมหัวกันไปไหนไม่รู้ ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง เดี๋ยวผมไปดูเอง คุณนอนเถอะ ไม่ต้องห่วง"

หลีจือเสียนมีสีหน้าเป็นกังวล เอ่ยเสียงแผ่วเบา "คุณพกโทรศัพท์ไปด้วยนะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน"

"ครับ..." ฮั่วเฉินเสี่ยวหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้อง พอมองซ้ายขวา ก็เห็นฮั่วสือโจวกำลังเดินไปทางลิฟต์ เขาจึงรีบสาวเท้าตามไป "สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

ฮั่วสือโจว "ลงไปข้างล่างแล้วครับ..."

ในเวลานี้ ณ ห้องรับแขกฝั่งตะวันออก

สองพี่น้องนั่งอยู่คนละฝั่งซ้ายขวา ดูการ์ตูนด้วยท่าทางถอดแบบกันมา ทั้งคู่นอนเอนพิงหมอนอิงอย่างเกียจคร้าน แกว่งเท้าเล็ก ๆ ไปมา รอบกายเต็มไปด้วยเศษอาหารที่กินเหลือ

ฮั่วซิงอวี้คาบหลอดไว้ในปาก ดูดนมบ้างไม่ดูดบ้าง

มือน้อยอ้วนป้อมของสี่เป่าถือขนมปังกรอบชิ้นเล็ก กัดกินทีละนิดเสียงดังกร้วมแกร้ม

ทว่าจังหวะการเคี้ยวของปากเล็ก ๆ กลับเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ เปลือกตาก็เริ่มเปิดปิดจะชนกัน แบตเตอรี่ของเจ้าตัวน้อยใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว

สภาพของฮั่วซิงอวี้ก็แทบไม่ต่างจากสี่เป่าเท่าไร...

ตอนที่ฮั่วสือโจวกับฮั่วเฉินเสี่ยวตามมาเจอ ภาพที่เห็นก็คือฉากนี้นี่เอง

ฮั่วเฉินเสี่ยวมองเศษอาหารที่กระจัดกระจายอยู่บนพรม แล้วมองเจ้าตัวแสบทั้งสองคน พลางหัวเราะร่า "พวกแกใช้ชีวิตเสวยสุขกันน่าดูเลยนะ!"

ฮั่วซิงอวี้ของขึ้นทันควัน "อาสิเสวยสุข! คนทั้งบ้านอานั่นแหละ..."

พูดไปได้ครึ่งเดียว เด็กชายก็พลันนึกขึ้นได้ว่าใครเป็นคนพูด จึงเงยหน้ามองฮั่วเฉินเสี่ยวแล้วรีบหุบปากฉับ คนทั้งบ้านอาที่ว่า มันก็รวมตัวเขาไปด้วยน่ะสิ!

"พูดสิ พูดต่อสิ! ทำไมไม่พูดต่อล่ะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวเลิกคิ้ว มองฮั่วซิงอวี้อย่างล้อเลียน

ฮั่วซิงอวี้กลอกตาไปมา "ผมกลัวพูดจนอาต้องร้องไห้ แล้วอาจะไปฟ้องคุณปู่คุณย่าว่าผมรังแกอาน่ะสิ..."

ฮั่วสือโจวไม่สนใจสองอาหลานที่กำลังต่อปากต่อคำกัน เขาก้มลงเก็บเศษอาหารรอบตัวสี่เป่าไปวางไว้ด้านข้าง แล้วย่อตัวลงนั่งข้างสี่เป่า มองดูเธออย่างเงียบงัน

"ฮิ ๆ..." สี่เป่าเห็นพ่อ เจ้าตัวน้อยก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหาววอดใหญ่ ยกมือน้อยอ้วนป้อมขึ้นมาจะขยี้ตา

ฮั่วสือโจวเห็นว่าบนมือเธอมีเศษขนมติดอยู่ กลัวว่าเธอจะขยี้เศษผงเข้าตาจนระคายเคือง จึงรีบยื่นมือไปจับห้ามไว้ได้อย่างรวดเร็ว

"ปะป๊า หนู... ง่วงแย้ว" สี่เป่าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าขึ้นมาอย่างอ่อนโยน "พวกเรากลับไปนอนที่ห้องกันนะ"

"โอเต๋~"

ฮั่วซิงอวี้เหลือบมองสี่เป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือให้ฮั่วเฉินเสี่ยวอย่างใจกว้างพลางพูด "ช่างเถอะ ๆ ผมเป็นเด็กไม่ถือสาผู้ใหญ่อย่างคุณหรอก" เด็กชายปีนลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ "ง่วงแล้ว ผมไปนอนละ คุณก็นอนเร็ว ๆ หน่อยล่ะ ดึกดื่นค่ำมืดอย่าเที่ยวเพ่นพ่าน ระวังอาสะใภ้รองจะไม่เอาคุณนะ"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "?!!!"

นี่มันปั่นป่วนจนฟ้าดินกลับตาลปัตร ไร้ขื่อไร้แปสิ้นดี

"ไอ้เด็กแสบ ชักจะลามปามไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ขึ้นทุกทีแล้วนะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวยกเท้าขึ้นเตะก้นฮั่วซิงอวี้เบา ๆ ไปสองที

คนทั้งสี่คนเดินเข้าไปในลิฟต์

"แปรงฟันให้เรียบร้อยก่อนนอนด้วยล่ะ ถ้าฟันผุขึ้นมาอีก ฉันจะพาแกไปถอนฟัน" ฮั่วเฉินเสี่ยวบอกกับฮั่วซิงอวี้

"รู้แล้ว ๆ เลิกบ่นเลิกสวดได้แล้ว นึกว่าตัวเองเป็นพระถังซัมจั๋งหรือไง!" ฮั่วซิงอวี้พูดอย่างหงุดหงิด

ฮั่วเฉินเสี่ยวแค่นยิ้ม "ฉันเก่งกว่าพระถังซัมจั๋งเยอะ พระถังทำได้แค่สวดมนต์ แต่ฉันพอมีวิชาหมัดมวยอยู่บ้าง ถ้าคุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนให้ยอมจำนนด้วยกำลังหรอกนะ"

"ไม่ ๆ ๆ" ฮั่วซิงอวี้ชูนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมา "ใครบอกว่าพระถังซัมจั๋งทำได้แค่สวดมนต์ ชาติก่อนท่านเป็นถึงจินฉานหกปีก สัตว์ร้ายบรรพกาลเชียวนะ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวยิ้มกว้างอย่างสดใส "เด็กดี แกต้องเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งนะ ต่อให้เป็นพระยูไลก็ยังข้ามมาจัดการแกไม่ได้ แต่ฉันไม่เหมือนพวกเขานะ ฉันเป็นอาของแก อาแท้ ๆ อาแท้ ๆ ที่อยู่ตรงหน้าแกนี่ไง ฉันพร้อมมอบวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบให้แกได้ทุกเมื่อ ด้วยการเลี้ยงเมนู 'เนื้อผัดไม้เรียว' สักมื้อ"

สี่เป่าฟังเข้าใจแค่สองคำคือ "ผัดเนื้อ" เจ้าตัวน้อยฝืนความง่วงเอาไว้ ยื่นมือน้อยอ้วนป้อมไปดึงเสื้อตรงไหล่ของฮั่วเฉินเสี่ยว แล้วมองเขาตาแป๋ว

"มีอะไรเหรอตัวเล็ก" ฮั่วเฉินเสี่ยวเอียงหน้าหันไปมองสี่เป่า

สี่เป่า "ผัด... เนื้อเนื้อ อยอยมั้ย?"

ฮั่วเฉินเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นบีบจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ "ทำไมหนูถึงรู้แต่เรื่องกินเนื้อเนี่ย! พอพูดถึงเนื้อทีไรก็ทำตัวเหมือนเรดาร์ ดักจับสัญญาณได้ปุ๊บก็พุ่งมาปั๊บเลยใช่ไหมล่ะ"

ประตูลิฟต์เปิดออก

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่ากลับไปที่ห้องของเธอ

ฮั่วเฉินเสี่ยวเดินตามฮั่วซิงอวี้ไปยังห้องของฮั่วซิงอวี้

ฮั่วเฉินเสี่ยวมองดูห้องที่รกเละเทะของฮั่วซิงอวี้พลางบ่นในใจว่า เจ้าเด็กสองคนนี้เกิดปีหมาไซบีเรียนฮัสกีหรือยังไงกันนะ!

ถึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายเก่งขนาดนี้!

"ไปแปรงฟัน เดี๋ยวฉันจะเก็บกวาดให้..."

"..."

ภายในห้องน้ำของสี่เป่า

ฮั่วสือโจวบีบยาสีฟันลงบนแปรงสีฟันอันเล็กของสี่เป่า แล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ "อ้าปากเร็ว"

สี่เป่าที่ง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว อ้าปากอย่างสะลึมสะลือ

ฮั่วสือโจวเริ่มแปรงฟันให้สี่เป่า เมื่อแปรงฟันเสร็จก็บอกให้เจ้าตัวเล็กบ้วนปาก

"ลูกรัก พอตื่นแล้วทำไมไม่ให้พ่อมาเล่นเป็นเพื่อนล่ะ"

สี่เป่าหลับตาพริ้มลงไปแล้ว "ปะป๊า... นอนนอน..."

พูดจบ ศีรษะเล็ก ๆ ก็เอียงพับ หลับสนิทไปในทันที...