ตอนที่ 83 สองพี่น้องสำรวจห้องครัวยามค่ำคืน

เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมกำลังดูอยู่ดี ๆ ถึงหายไปกะทันหัน

"แท็บเล็ตของปู่ทวดอันนี้ไม่ได้สมัครสมาชิกไว้เหรอครับ" ฮั่วซิงอวี้หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา มองดูตัวเลือกสมาชิกสามแบบบนหน้าจอ แพ็กเกจต่ออายุอัตโนมัติรายเดือนเก้าหยวน รายเดือนสิบห้าหยวน รายปีหนึ่งร้อยห้าสิบสามหยวน

เด็กชายขมวดคิ้ว "แท็บเล็ตก็แพงขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่แถมสมาชิกให้สักหน่อยนะ พวกนายทุนชั่วร้ายนี่รู้แต่จะสูบเงินในกระเป๋าชาวบ้านอย่างพวกเราจริง ๆ!"

สี่เป่ายกมือขึ้นกุมกระเป๋าเสื้อที่ว่างเปล่าของตัวเองตามสัญชาตญาณ พลางกวาดตามองรอบตัวด้วยสีหน้าหวาดระแวง

ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะมีใครมาล้วงกระเป๋าของเธออย่างนั้นแหละ

ฮั่วซิงอวี้ทำหน้ากลัดกลุ้ม "แล้วพี่ก็ไม่รู้รหัสจ่ายเงินของปู่ทวดด้วยสิ" เขาหันไปมองสี่เป่า "น้องรู้รหัสจ่ายเงินของปู่ทวดไหม"

สี่เป่าฟังไม่ค่อยเข้าใจ เจ้าตัวเล็กจึงทำหน้างุนงง

ฮั่วซิงอวี้ส่ายหัว "ช่างเถอะ น้องไม่รู้แน่นอนอยู่แล้ว หัวกะทิเล็กจิ๋วแค่นี้จะไปจำอะไรได้เล่า!"

สี่เป่าได้ยินแบบนั้นก็พลันไม่พอใจ เจ้าตัวเล็กยกสองมือน้อย ๆ ประคองหัวโตแสนฉลาดของตัวเองไว้ แล้วทำแก้มป่องเถียงพี่ชายทันที "หนู ม่ายเย็ก! หนู หย่ายหย่าย! ปี้ ปี้เย็ก!"

ฮั่วซิงอวี้เบิกตากว้าง ไม่ยอมให้ใครมาว่าหัวตัวเองเล็กเหมือนกัน เขาก้มหัวลงยื่นให้สี่เป่าดู "หัวของพี่ทั้งโตทั้งกลม เล็กตรงไหนกัน"

สี่เป่ามองดูหัวของพี่ชายที่ยื่นมาตรงหน้า เจ้าตัวเล็กจึงยื่นสองมือนุ่มนิ่มออกไป ลูบดูว่าหัวของพี่ชายทั้งโตทั้งกลมจริงไหม

ผลปรากฏว่ายิ่งลูบก็ยิ่งสนุก สี่เป่าขยี้หัวฟู ๆ ของพี่ชายเปะปะไปหมด หัวเราะคิกคักเอิ๊กอ๊ากอย่างร่าเริง

ฮั่วซิงอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะตามออกมา จากนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ ขยี้หัวของน้องสาวจนยุ่งเหยิงไปหมดเช่นกัน

เด็กทั้งสองคนมีผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง แล้วต่างก็มองหน้ากันพลางหัวเราะร่า

สี่เป่ารู้สึกว่าตอนนี้พี่ชายเหมือนเม่นแคระตัวน้อย เจ้าตัวเล็กยื่นมือนุ่มนิ่มข้างหนึ่งออกไป แตะผมชี้ฟูของพี่ชายอย่างระมัดระวัง แล้วพบว่าไม่ทิ่มมือเลยนี่นา!

"ฮ่า ๆๆๆ... น้อง ผมของน้องเหมือนลูกขนไก่เลย ฮ่า ๆๆ..." ฮั่วซิงอวี้เอามือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างหนึ่งก็กดผมของสี่เป่าลง

สองพี่น้องเล่นซนกันอยู่พักใหญ่

ฮั่วซิงอวี้ดึงสี่เป่าลุกขึ้นจากพรม แล้วพูดกับเธอว่า "น้องสาว พวกเราลงไปดูการ์ตูนข้างล่างกัน"

สี่เป่าผงกหัวกลมดิก เดินตามพี่ชายไป

ไฟตรงทางเดินเปิดสว่างอยู่ ลิฟต์เองก็พร้อมใช้งานตลอดเวลา

สองพี่น้องก้าวเข้าไปในลิฟต์ ฮั่วซิงอวี้ออกคำสั่งเลือกชั้น

ลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงอย่างรวดเร็ว สองพี่น้องจูงมือกันเดินออกมาจากลิฟต์

ไฟชั้นล่างก็เปิดอยู่เช่นกัน เพียงแต่เงียบสงัด ไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ

ฮั่วซิงอวี้ลูบท้องตัวเอง เล่นมาตั้งนาน เด็กน้อยชักเริ่มหิวขึ้นมาแล้ว เขาเอียงหน้าถามสี่เป่า "น้องสาว หิวหรือเปล่าอะ"

"หิ๊วหิว~" สี่เป่าตอบทันควันโดยไม่ลังเล

สี่เป่าเป็นเจ้าหนูจอมกิน ไม่ว่าใครจะถามตอนไหนว่าหิวไหม ต่อให้ไม่หิวเธอก็ตอบว่าหิวอยู่ดี

เพราะเจ้าตัวเล็กรู้ว่า ถ้าบอกว่าหิวก็จะมีของอร่อยให้กิน และเธอก็ชอบกินของอร่อยมาก

ฮั่วซิงอวี้นึกถึงขนมในห้องของปู่ทวดขึ้นมาทันที ปู่ทวดบอกไว้ว่า ในแต่ละวันเขากินได้แค่วันละห่อเท่านั้น พอกินหมดแล้วถึงจะซื้อให้ใหม่

ถ้าเขาดื้อ แอบกินเองลับ ๆ จนฟันผุและกระทบกับมื้ออาหารปกติ

หลังจากนั้นเขาก็อย่าหวังว่าจะได้แตะขนมพวกนั้นอีกเลย ปู่ทวดจะตัดทุกช่องทางที่เขาจะได้กินขนมอย่างแน่นอน

คำพูดนี้ฮั่วซิงอวี้ไม่กล้าขัด เพราะเขารู้ว่าถึงปู่ทวดจะรักเขามาก แต่ท่านพูดคำไหนเป็นคำนั้น

อีกอย่างเวลานี้ปู่ทวดต้องกำลังนอนหลับอยู่ในห้องแน่ ๆ ถ้าแอบไปหยิบขนมตอนนี้ มีหวังโดนปู่ทวดจับได้คาหนังคาเขาแน่นอน!

ฮั่วซิงอวี้ส่ายหัว สลัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง เขาเอ่ยกับสี่เป่าว่า "น้องสาว พวกเราไปดูในครัวกันไหมว่ามีของอร่อย ๆ หรือเปล่า"

"โอเต๋!" สี่เป่ากระโดดดึ๋ง ๆ อย่างดีใจ

เด็กน้อยทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัว ภายในตึกใหญ่เปิดไฟสว่างเป็นโทนอุ่นนวลตาทุกหนทุกแห่ง รวมถึงในครัวด้วย

เพียงแต่ห้องครัวอยู่ค่อนข้างไกล ขาสั้นป้อมของสี่เป่าจึงต้องเดินต้วมเตี้ยมอยู่ถึงสามนาทีกว่าจะถึง

ฮั่วซิงอวี้คุ้นเคยกับตำแหน่งสิ่งของในห้องครัวเป็นอย่างดี เขาพาสี่เป่าตรงไปเปิดตู้แช่เย็นที่เก็บขนมกินเล่นฝีมือเชฟประจำบ้านโดยเฉพาะ

ข้างในยังมีของกินอยู่ไม่น้อย ทั้งคุกกี้ชิ้นเล็กในถุงซิปล็อก ขนมปังโทสต์ ขนมอบในกล่อง และเค้กชิ้นเล็ก ๆ

ของพวกนี้ล้วนทำขึ้นตอนกลางวัน พอพ้นคืนนี้ไปก็จะถูกนำไปจัดการทิ้ง

แต่ก็ไม่ได้ทิ้งขว้างให้เสียเปล่า เพราะจะถูกส่งต่อไปยังศูนย์ช่วยเหลือสุนัขและแมวจรจัดหรือสถานที่อื่น ๆ

สี่เป่าเห็นของกินมากมายขนาดนี้ เจ้าตัวเล็กตาเป็นประกาย น้ำลายแทบจะไหลออกมาแล้ว

"น้อง อยากกินอะไรเหรอ" ฮั่วซิงอวี้ถามสี่เป่า

สี่เป่า: "หนู... เอาโหม้ด!"

ฮั่วซิงอวี้พยักหน้า "งั้นก็กินให้หมดเลย"

สี่เป่ารู้สึกว่าของกินเยอะขนาดนี้ เธอกับพี่ชายต้องถือไม่หมดแน่ เจ้าตัวเล็กเลยอยากหาอะไรมาใส่

เจ้าก้อนแป้งอวบอ้วนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พอเห็นถังขยะวางอยู่ตรงมุมห้องก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปทันที

ในถังขยะสวมถุงขยะเอาไว้ใบหนึ่ง ข้างในถุงสะอาดสะอ้านไม่มีอะไรเลย

สี่เป่าดึงถุงขยะออกมา สะบัดพรึ่บ ๆ แล้วหิ้วถุงขยะวิ่งกลับมาหาฮั่วซิงอวี้ เจ้าตัวเล็กอ้าปากถุงขยะออกแล้วพูดกับฮั่วซิงอวี้ว่า "ใส่... ตงนี้"

ฮั่วซิงอวี้เหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างว่าง่าย "ได้เลย"

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ราบรื่น สี่เป่าถือถุงขยะกางไว้ ส่วนฮั่วซิงอวี้ก็กวาดของกินใส่เข้าไปข้างใน

เด็กทั้งสองคนไม่สนใจเลยว่าจะกินหมดหรือไม่ อะไรที่มีอยู่ในตู้แช่เย็นพวกเขาก็กวาดใส่ถุงเหมาเรียบ ฮั่วซิงอวี้ยังหยิบนมมาสองกล่อง แยมผลไม้ และช้อนอีกด้วย

สองพี่น้องช่วยกันถือถุงที่อัดแน่นไปด้วยของกินคนละข้าง เดินวางท่าอย่างองอาจราวกับแม่ทัพใหญ่สองคนที่ชนะศึกกลับมา ย่างสามขุมมุ่งหน้าไปยังห้องรับแขกฝั่งตะวันออก

สี่เป่าหยิบของที่ตัวเองอยากกินออกมาจากถุง

ฮั่วซิงอวี้ไปเปิดโทรทัศน์ เขาหาการ์ตูนเรื่องที่ดูก่อนหน้านี้ไปห้านาทีเจออย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็นั่งลงบนพรมเคียงข้างน้องสาว พลางกินไปพลางดูไป

ฮั่วซิงอวี้หมุนเปิดฝากระปุกแยม หยิบขนมปังโทสต์ออกมาจากถุงซิปล็อกหนึ่งแผ่น ใช้ช้อนตักแยมป้ายลงไป พอจะอ้าปากกินก็นึกถึงน้องสาวขึ้นมาได้กะทันหัน

เด็กชายยื่นของกินไปตรงหน้าน้องสาว "น้อง กินไหม"

สี่เป่ามองแยมสีแดงสดบนขนมปังโทสต์ จมูกได้กลิ่นหอมหวานของแยม เจ้าตัวเล็กจึงพยักหน้าหงึก ๆ "กิ๊น"

ฮั่วซิงอวี้ส่งขนมปังโทสต์ใส่มือน้อย ๆ ของสี่เป่า

"ขอบคุง... พี่จาย~" สี่เป่ายิ้มตาหยีเอ่ยขอบคุณพี่ชาย แล้วก็อ้าปากงับขนมปังโทสต์ไปคำหนึ่ง ริมฝีปากบนเปรอะแยม เจ้าตัวเล็กหรี่ตายิ้มอย่างมีความสุข "อย... อยอย!"

ฮั่วซิงอวี้หยิบขนมปังโทสต์ขึ้นมาอีกแผ่น ทาแยมแล้วกินเองบ้าง

เป็นอยู่อย่างนี้ ฮั่วซิงอวี้กินไปพลาง คอยดูแลสี่เป่าไปพลาง

สองพี่น้องกินดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อยจนพุงกาง...

"คุณไปอุ้มอันอันกลับมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" หลีจือเสียนใช้ศอกกระทุ้งชายหนุ่มที่เบียดตัวเข้ามาแนบชิดข้างหลังอีกรอบ

ฮั่วเฉินเสี่ยวมีท่าทางอิดออด "เขากำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้องตัวเองแท้ ๆ! ไปอุ้มเขาตอนนี้ ถ้าเกิดทำเขาตื่นขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ"

หลีจือเสียนหันไปมองค้อนเขา "ตอนที่คุณอุ้มเขาออกไปจากที่นี่ ทำไมไม่คิดบ้างล่ะคะว่าจะทำเขาตื่นหรือเปล่า"