ตอนที่ 82 สองพี่น้องผู้ไม่ยอมนอน

พอกลับขึ้นไปบนเตียง เขาก็พลิกตัวไปมาอยู่นานสองนานแต่ก็ยังไม่หลับสักที

ตอนกลางวันเขาหลับบนเครื่องบินไปแล้วตั้งประมาณสองชั่วโมง

ฮั่วซิงอวี้ที่นอนไม่หลับไม่ได้นอนแกร่วอยู่บนเตียงเฉย ๆ ถึงแม้ในห้องของเขาจะไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างโทรศัพท์มือถือ เครื่องเล่นเกม หรือทีวีเลยก็ตาม

แต่เขามีของเล่นอยู่ไม่น้อยเลย

แสงไฟสลัวนวลตาเปิดสว่างขึ้น ฮั่วซิงอวี้อยู่ในห้องตัวเอง ประเดี๋ยวก็คว้ากระบี่วิเศษมาแกล้งทำตัวเป็นจอมยุทธ์ผู้เกรียงไกร เอาผ้าห่มคลุมหลังไว้แล้วกระโดดโลดเต้นไปมา

ประเดี๋ยวก็นอนคว่ำอยู่บนพรม เล่นของเล่นชิ้นอื่น...

แต่เล่นคนเดียวไปได้สักพัก เขาก็เริ่มรู้สึกเบื่อ

เด็กชายพึมพำกับตัวเอง "อันอันนอนกับพวกคุณอาสะใภ้รอง ไปหาไม่ได้ พี่ใหญ่ก็ไม่มีทางยอมเล่นกับฉันแน่... เอ๊ะ! จริงสิ!"

ดวงตาของฮั่วซิงอวี้เป็นประกายวาววับ เขาตบมือฉาด "น้องสาว..."

สี่เป่านอนคว่ำอยู่ ใต้ร่างทับตุ๊กตาลูกแกะสีขาวตัวน้อยไว้ สองเท้าน้อย ๆ อันเกลี้ยงเกลาแกว่งดุ๊กดิ๊กไปมา เจ้าตัวเล็กกำลังเล่นตัวต่อจิ๊กซอว์อยู่

ประตูห้องถูกคนแง้มเปิดจากด้านนอกอย่างแผ่วเบา ศีรษะเล็ก ๆ ผลุบโผล่ชะโงกหน้าเข้ามา

สายตาของฮั่วซิงอวี้กวาดมองไปในห้อง พอเห็นเท้าเล็ก ๆ สองข้างแกว่งไกวดุ๊กดิ๊กอยู่ตรงกองตุ๊กตาก็ตกใจแทบจะกรีดร้องออกมา หัวใจกระตุกวูบไปหลายจังหวะ

เด็กชายรีบยกมือปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมองเท้าเล็ก ๆ สองข้างที่แกว่งไปมาด้วยความตระหนกตกใจ เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาด้วยความกลัว

ตุ๊กตากลายเป็นปีศาจแล้วเหรอเนี่ย?

เพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ฮั่วซิงอวี้ก็สังเกตเห็นความผิดปกติอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่านั่นน่าจะเป็นเท้าของน้องสาว

เด็กชายกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง พอชะโงกหน้าไปดูว่าอะไรที่นอนคว่ำอยู่ตรงนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที พลางลูบหน้าอกปลอบหัวใจดวงน้อยที่เพิ่งขวัญผวาไปหยก ๆ

สี่เป่าได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันศีรษะขวับไปมอง

สองพี่น้องสบตากัน ปริบตากะพริบตาปริบ ๆ พร้อมกัน

"พี้จ๋า?" สี่เป่าส่งเสียงเรียก เสียงใสแจ๋วแฝงความประหลาดใจและสงสัยอยู่เล็กน้อย

ฮั่วซิงอวี้เอียงคอมองไปที่เตียง เห็นคุณอาสามกำลังนอนหลับอยู่ เด็กชายจึงยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งเสียง "ชู่" เบา ๆ ให้สี่เป่า

สี่เป่ารีบหุบปากน้อย ๆ แน่นสนิททันที

ฮั่วซิงอวี้นั่งยอง ๆ ลง มองสี่เป่าแล้วกระซิบถามเสียงเบา "น้องสาว เธอก็ไม่อยากนอนเหมือนกันเหรอ?"

"อื้อ ๆ~" สี่เป่าผงกหัวน้อย ๆ หงึกหงักเหมือนลูกไก่จิกข้าว

ฮั่วซิงอวี้หยิบตุ๊กตากระต่ายข้าง ๆ ขึ้นมาตัวหนึ่ง จับขาหน้าทั้งสองข้างของกระต่ายตบแปะ ๆ เข้าหากัน แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยชวนสี่เป่า "น้องสาวไม่อยากนอน งั้นไปเล่นกับพี่ไหม พวกเราไปเล่นด้วยกันไง?"

ตอนที่ยังอยู่สถานสงเคราะห์ เวลาที่นอนไม่หลับในตอนกลางคืน สี่เป่าก็มักจะเล่นกับพี่สาวฉิงฉิงเสมอ

แม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะเล่นคนเดียวได้อย่างสนุกสนาน แต่ถ้ามีคนอยู่เล่นด้วยกันย่อมต้องสนุกยิ่งกว่าอยู่แล้ว!

"เล่นกัง... หนู... ไปเล่นด้วย" สี่เป่าตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

"เดี๋ยวพี่ยกตัวเธอขึ้นนะ" ฮั่วซิงอวี้ดึงตัวสี่เป่าลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองไปรอบ ๆ พลางถามเธอ "น้องสาว กระบี่วิเศษของเธออยู่ไหนล่ะ?"

"ยู่เน้~" สี่เป่าหันตัวกลับไป แล้วคุ้ยเอากระบี่วิเศษเล่มน้อยของตัวเองออกมาจากกองตุ๊กตา

ฮั่วซิงอวี้จูงมือน้อย ๆ ของสี่เป่า แล้วกระซิบเบา ๆ "พวกเราไปกันเถอะ"

"อื้อ..."

สองพี่น้องย่องเท้าเบากริบ ก้มตัวคุดคู้ หดคอ แล้วแอบย่องออกจากห้องของสี่เป่าอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ตรงเข้าไปในห้องของฮั่วซิงอวี้

พอลับหลังประตูปิดลง เด็กน้อยทั้งสองก็เล่นกันสุดเหวี่ยง

"น้องสาว เดี๋ยวพี่สอนเธอฝึกกระบี่ ท่านี้เรียกว่ากวาดล้างพันทัพ!" ฮั่วซิงอวี้ชูกระบี่วิเศษสีแดงที่มีไฟกะพริบวิบวับสุดเท่ วาดผ่านเหนือศีรษะ หมุนตัวแล้วยื่นขาข้างหนึ่งกวาดออกไปรอบทิศ

สี่เป่ามองดูจนตาเป็นประกายระยิบระยับ ยัยหนูตัวอ้วนกลมรีบทำท่าเลียนแบบตามทันที

ฮั่วซิงอวี้ยังคอยช่วยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ

ท่าที่วาดกระบี่ผ่านเหนือศีรษะ สี่เป่ายังพอทำตามได้ดูเข้าท่าเข้าทางอยู่หรอก ทว่าพอถึงตอนหมุนตัว ร่างกายท่อนล่างของเจ้าตัวเล็กตามท่อนบนไม่ทัน เลยก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งแปะกับพื้น

ยัยหนูตัวอ้วนกลมทำหน้างงงวยเป็นไก่ตาแตก ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงล้มลงไปได้ล่ะเนี่ย?

"เจ็บไหมเนี่ย?" ฮั่วซิงอวี้เห็นสี่เป่าล้มลงก็รีบนั่งยอง ๆ วางกระบี่วิเศษไว้ข้างตัว ดึงมือสี่เป่าไว้แล้วถามด้วยความร้อนใจ

ในห้องของฮั่วซิงอวี้ก็ปูพรมหนานุ่มไว้เช่นกัน ตอนที่สี่เป่าล้มลงไปจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรเลย

"ม่ายเจ็บจ๋า" สี่เป่าตอบ

ฮั่วซิงอวี้ "เดี๋ยวพี่ดึงเธอลุกขึ้นเอง"

ฮั่วซิงอวี้ดึงตัวสี่เป่าลุกขึ้นยืน

"หนู ขอยองดู~" สี่เป่าแสดงท่าทางว่าอยากจะลองดูอีกรอบ

จริง ๆ แล้วฮั่วซิงอวี้เองก็ค่อนข้างสงสัยว่าทำไมสี่เป่าถึงล้มลงไป เขาจึงพูดว่า "น้องลองดูอีกรอบสิ!"

สี่เป่าจึงลองดูอีกครั้ง ผลก็คือพอถึงจังหวะหมุนตัว เจ้าตัวเล็กก็ล้มก้นจ้ำเบ้าอีกตามเคย

สี่เป่าที่ไม่เจ็บและยังไม่ยอมแพ้พยายามลองดูอีกตั้งหลายรอบ ผลปรากฏว่าถ้าไม่ล้มตอนหมุนตัว ก็ล้มตอนเตะขาออกไป

สี่เป่าที่ลองแล้วล้มเหลวอีกรอบนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพรมไม่ยอมลุกขึ้นมาแล้ว เจ้าตัวเล็กห่อไหล่ ทำคอตกอย่างหงอย ๆ

"ไม่เรียนท่านี้แล้ว ท่านี้ไม่เจ๋งเลย พี่สอนท่าที่เจ๋งกว่านี้ให้ดีกว่า" ฮั่วซิงอวี้ปลอบคนไม่ค่อยเก่ง แถมเด็กผู้ชายบางครั้งก็ไม่ค่อยคิดอะไรละเอียดอ่อน

แต่เขารู้ว่าน้องสาวกำลังรู้สึกเสียความมั่นใจ เด็กชายเกาหัวแกรก ๆ คิดอยู่พักหนึ่งก็นึกวิธีนี้ขึ้นมาได้

"ยังมี เจ๋งฟ่านี้อีกหยอ!" สี่เป่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับเบิกกว้างกลมโตมองฮั่วซิงอวี้

"มีสิ มีแน่นอน" ฮั่วซิงอวี้พยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง ตบอกตัวเองพลางพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "พี่เป็นถึงจอมยุทธ์กระบี่แดงไร้พ่ายเชียวนะ พี่เก่งมากอยู่แล้ว แน่นอนว่าต้องมีกระบวนท่าตั้งเยอะแยะ!"

สี่เป่าไม่สงสัยแม้แต่น้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับแล้วส่งเสียงร้องเชียร์ "พี่จ๋า เก่งจังเยย..."

ต่อจากนั้น เรียกได้ว่าทั้งอีคิวและไอคิวของฮั่วซิงอวี้ต่างพร้อมใจกันทำงาน เด็กชายไม่เก๊กท่าอวดเท่อีกต่อไปแล้ว

เขาตั้งใจพาน้องสาวเล่นเป็นอย่างดี ท่าที่สาธิตให้น้องดูก็ล้วนเป็นกระบวนท่าง่าย ๆ ทั้งนั้น...

สองพี่น้องเล่นกระบี่วิเศษกันอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็เล่นแข่งเข็นรถกันต่อ

ในที่สุด ฮั่วซิงอวี้ก็หยิบแท็บเล็ตเครื่องที่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วชอบดูเป็นประจำออกมาจากถุงกระดาษใบหนึ่ง เด็กชายกดรหัสปลดล็อกหน้าจออย่างชำนาญ

จากนั้นก็เอียงศีรษะถามสี่เป่า "น้องอยากดูการ์ตูนเรื่องอะไรเหรอ?"

"หมูหมู" สี่เป่าตอบเสียงใสแจ๋ว

"ได้เลย พวกเราดูเจ้าหมูกัน" ฮั่วซิงอวี้แตะเปิดแอปพลิเคชันดูการ์ตูน

หน้าจอเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฮั่วซิงอวี้ค้นหาการ์ตูนที่ต้องการจะดู แล้วกดเล่นวิดีโอ

ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมากลับไม่ใช่การ์ตูน แต่เป็นโฆษณาเครื่องดื่ม

สองพี่น้องนอนคว่ำอยู่บนพรม จ้องมองโฆษณาเครื่องดื่มบนแท็บเล็ตพลางกลืนน้ำลายเอื๊อกพร้อมกัน

"อันเน้ อยอยมั้ยจ๊ะ?" สี่เป่าถามพี่ชาย

ฮั่วซิงอวี้ทำหน้าเหมือนกำลังนึกถึงรสชาติ "หวาน ๆ อร่อยมากเลยล่ะ" พูดจบ เขาก็หันไปมองสี่เป่า "น้องไม่เคยดื่มเหรอ?"

"ม่ายเคยจ๋า" สี่เป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

ฮั่วซิงอวี้ยื่นมือไปกอดไหล่สี่เป่า "ปู่ทวดกับพวกผู้ใหญ่บอกว่า ดื่มอันนี้แล้วไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้าพวกเราขอให้ปู่ทวดซื้อให้ล่ะก็ ท่านไม่มีทางซื้อให้พวกเราแน่ ๆ"

สี่เป่ามองเขาตาแป๋วอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก

ฮั่วซิงอวี้กะพริบตาปริบ ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา "น้องรอให้พี่ไปโรงเรียนก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะหามาให้น้องดื่มสักขวด"

คราวนี้สี่เป่าฟังเข้าใจแล้ว ยัยหนูตัวอ้วนกลมพยักหน้าหงึก ๆ รัว ๆ อย่างดีอกดีใจ...

โฆษณามีความยาวแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น ครู่เดียวก็เล่นจบ

เมื่อเข้าสู่หน้าการ์ตูน สองพี่น้องก็เริ่มดูการ์ตูนด้วยกัน

ห้านาทีต่อมา หน้าจอสำหรับสมัครสมาชิกวีไอพีก็เด้งขึ้นมา...

……

ขอบคุณสำหรับการรีวิวห้าดาวของทุกคนนะคะ!

ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณค่ะ!