ตอนที่ 81 หนูน้อยจุ๊บคุณพ่อแล้ว

สี่เป่าผงกหัวกลมดิกอย่างดีอกดีใจ "หนู ดี๋ดี ฟันฟัน"

"ใช่แล้ว ๆ สี่เป่าของเราเก่งที่สุดเลย! ดูสิดู เพปพากำลังทำอะไรอยู่น้า..." ฮั่วซือหลี่เอ่ยชมสี่เป่าก่อน จากนั้นจึงเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าตัวเล็ก เพื่อให้สี่เป่าลืมเรื่องกินอมยิ้มไป

ความสนใจของสี่เป่าถูกดึงไปได้สำเร็จ ยัยหนูแก้มยุ้ยจดจ้องดูการ์ตูนตาแป๋ว...

ฮั่วซือหลี่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แอบเก็บอมยิ้มใส่กระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน ตั้งใจว่าพรุ่งนี้ค่อยคืนให้น้องสาว

ฮั่วสือโจวเดินเข้ามา มองดูสี่เป่า เห็นว่าเธอกำลังดูการ์ตูนอยู่ เขาก็นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวอีกฝั่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาจางย่า ตั้งแต่ครั้งนั้นที่สี่เป่าไม่ยอมให้เขาแต่งตัวให้แล้วจะวิดีโอคอลหาจางย่า หลังจากนั้นนายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็ส่งวีแชตของจางย่าให้ฮั่วสือโจว

หลังจากนั้น ฮั่วสือโจวก็แอดวีแชตของจางย่าได้สำเร็จ

เพียงแต่ ทั้งสองไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร...

ฮั่วเฉินเสี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเจ้าตัวเล็กทั้งสี่บนโซฟาอยู่ครู่หนึ่ง เขาเดินเข้าไป หิ้วตัวฮั่วอวี้อันขึ้นมา ดันฮั่วซิงอวี้ไปด้านข้าง แล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงกลางระหว่างฮั่วซือหลี่กับฮั่วซิงอวี้ เอาฮั่วอวี้อันมานั่งบนตัก

ฮั่วซิงอวี้ที่ไม่ทันระวังตัวถูกผลักจนล้ม ตอนแรกเขายังงงงวย จากนั้นก็เริ่มโมโห

เขาหันไปถลึงตาใส่ตัวการอย่างฮั่วเฉินเสี่ยว เจ้าหนูลุกขึ้นตะกายเข้าไปล็อกคอฮั่วเฉินเสี่ยว กัดฟันกรอด "ขอร้องผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมเชือดอาแน่"

ฮั่วเฉินเสี่ยวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองฮั่วซิงอวี้สักนิด

ฮั่วซิงอวี้โกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่ก็ตัดใจออกแรงจริง ๆ ไม่ลง สุดท้ายจึงเตะฮั่วเฉินเสี่ยวไปสองทีอย่างเคืองแค้น แล้วนั่งลงดูการ์ตูนต่ออย่างฮึดฮัด

สองทีที่โดนเตะนี้สำหรับฮั่วเฉินเสี่ยวแล้ว ไม่เจ็บไม่คันอะไรเลยสักนิด

ฮั่วเฉินเสี่ยวก้มหน้ามองฮั่วอวี้อันที่นั่งอยู่อย่างว่าง่าย จับมือน้อย ๆ ของลูกชายมาแกว่งไปมา

ฮั่วอวี้อันเงยหน้ามองพ่ออย่างสงสัย "พ่อทำอะไรเหรอครับ?"

ฮั่วซือหลี่ได้ยินเสียงจึงหันไปมองคุณอาคนรองกับน้อง

ฮั่วเฉินเสี่ยวมองฮั่วซือหลี่ แล้วถามฮั่วอวี้อันว่า "คิดถึงพี่ใหญ่ของลูกไหม?"

ฮั่วอวี้อันหันไปมองฮั่วซือหลี่

ฮั่วซือหลี่ส่งยิ้มให้เขา พลางยื่นมือไปลูบผมของน้อง

แม้ว่าตอนที่แม่กับอาสะใภ้รองตั้งครรภ์ ฮั่วซือหลี่จะหวังให้เป็นน้องสาวทั้งสองครั้ง

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ชอบน้องชาย

ฮั่วซือหลี่รักและเอ็นดูน้องชายทั้งสองคนมากจริง ๆ

ฮั่วอวี้อันมองพี่ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาประณีตเผยรอยยิ้มน่ารัก "ผมคิดถึงพี่ใหญ่ครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "งั้นคืนนี้ลูกอยากไปนอนกับพี่ใหญ่ไหมล่ะ?"

รีบบอกว่าอยากสิ รีบพูดเข้า!

ฮั่วเฉินเสี่ยวกรีดร้องในใจ เลิกเกาะติดภรรยาของเขาได้แล้ว...

ฮั่วอวี้อันมองพ่อที มองพี่ใหญ่ที เจ้าตัวเล็กส่ายหน้า "คืนนี้ไม่ได้ครับ คืนนี้ผมจะนอนกับแม่" จากนั้นก็หันไปพูดกับฮั่วซือหลี่ "พี่ใหญ่ครับ พรุ่งนี้ผมอยากนอนกับพี่ใหญ่ ได้ไหมครับ?"

ฮั่วซือหลี่ตอบตกลงโดยไม่ลังเล "ได้สิครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "..."

แผนการล้มเหลว

พอมันหลับแล้ว ค่อยอุ้มกลับห้องตัวเองละกัน!

ถึงเวลาต้องไปตรวจงานที่บริษัทสาขามณฑลจีแล้วหรือยังนะ...

ทางด้านฮั่วสือโจว เขาได้ปรึกษากับจางย่าเรื่องมาผ่าตัดที่เมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้เด็กคนนั้นยังอยู่ระหว่างการรักษา ต้องรออีกสองสามวันถึงจะย้ายโรงพยาบาลได้

ส่วนจางย่าจะเดินทางมาด้วยตัวเองหรือไม่นั้น เรื่องนี้ยังไม่รู้แน่ชัด

นอกจากนี้ ฮั่วสือโจวยังได้โอนเงินสองแสนหยวนในนามของสี่เป่าให้แก่เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ เพื่อให้จางย่านำไปซื้อเสื้อผ้าให้เด็ก ๆ

แต่จางย่าไม่ได้กดรับเงิน จางย่าบอกว่าเงินที่พวกเขาบริจาคก่อนหน้านี้ก็เพียงพอให้เด็ก ๆ มีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายแล้ว ส่วนเสื้อผ้าและรองเท้าเธอก็ได้จัดซื้อให้เด็ก ๆ เรียบร้อย ทยอยส่งมาถึงสถานสงเคราะห์ในช่วงสองสามวันนี้ ไม่จำเป็นต้องโอนเงินมาเพิ่มอีก

ด้วยเหตุนี้ ฮั่วสือโจวจึงไม่ได้ฝืนใจ...

คืนนี้เป็นเซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนที่ช่วยกันอาบน้ำให้สี่เป่า เพราะพรุ่งนี้ไม่ใช่แค่หลีจือเสียนคนเดียวที่ต้องออกจากบ้าน

เซี่ยหมู่อิงก็จะไม่กลับมาพักที่นี่แล้วเช่นกัน ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะที่นี่อยู่ไกลจากที่ทำงานของเธอมากเกินไป

หากเธอพักอยู่ที่นี่ เวลาที่ต้องเสียไปกับการเดินทางไปกลับในแต่ละวันก็ปาเข้าไปสี่ห้าชั่วโมงแล้ว

เซี่ยอวิ๋นยืนมองอยู่ข้าง ๆ เพราะตั้งแต่คืนพรุ่งนี้ไป เธอจะต้องเป็นคนอาบน้ำให้สี่เป่าแล้ว

"คนเก่ง ต่อไปให้น้าอวิ๋นอาบน้ำให้หนูดีไหมคะ ตอนอาบน้ำห้ามดื้อนะ" เซี่ยหมู่อิงพูดพลางขัดถูแขนป้อมข้างหนึ่งของสี่เป่า

"หนูฮู้~" มืออวบป้อมของสี่เป่าลูบพุงกะทินุ่มนิ่มของตัวเองไปมา

หลีจือเสียนสระผมให้สี่เป่าพลางถอนหายใจเบา ๆ "ฉันเริ่มไม่อยากไปแล้วสิคะ"

เซี่ยหมู่อิงเหลือบมองเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้น "คนเราก็ต้องโหยหาความอบอุ่นของบ้านเป็นธรรมดาแหละค่ะ"

หลีจือเสียนพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นสิคะ จะพยายามรีบกลับมาให้เร็วที่สุดแล้วกันค่ะ"

สี่เป่ามัวแต่เล่นฟองสบู่ในอ่างอาบน้ำ จึงไม่ได้สนใจว่าป้าทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกัน

เซี่ยอวิ๋นหลุบตาลงเงียบ ๆ มีครอบครัวที่อบอุ่นเท่านั้นแหละ ถึงจะทำให้คนเราโหยหาได้...

กลางดึก

สี่เป่าลืมตาตื่นขึ้น แสงในห้องสลัวราง เจ้าตัวน้อยเบิกตากลมแป๋วมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง หูก็พลันได้ยินเสียงกรนเบา ๆ แว่วมา

เจ้าหนูแก้มยุ้ยกระดิกหูดิก ๆ หันศีรษะไปมอง ก็เห็นหน้าอกของพ่อที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลง

สี่เป่าพลิกตัวคลานลุกขึ้นมานั่ง แล้วมองไปยังใบหน้าของพ่อ

พ่อหลับตาอยู่ พ่อกำลังนอนหลับ

สี่เป่าขยับเท้าน้อย ๆ พลันรู้สึกถึงบางอย่าง เจ้าตัวเล็กจึงก้มลงมองเท้าของตัวเอง ก็เห็นว่ามีถุงเท้าสวมอยู่ทั้งสองข้าง

เจ้าหนูตัวกลมที่ไม่ชอบใส่ถุงเท้าขมวดคิ้วทันที รีบดึงถุงเท้าทั้งสองข้างออกจากเท้าเล็ก ๆ แล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ

พอมองดูเท้าเปลือยเปล่าอันว่างเปล่า เจ้าตัวน้อยก็โยกหัวไปมาอย่างกระหยิ่มใจ ดีใจอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นสี่เป่าก็เริ่มรู้สึกเบื่อขึ้นมา เธออยากเล่นของเล่น

เจ้าตัวเล็กหันไปมองทางเบาะรองคลาน ตรงนั้นมีของเล่นอยู่เยอะแยะเลย

ดวงตาของเจ้าก้อนกลมเป็นประกาย กำลังจะคลานไปเล่นของเล่น แต่นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับไปมองพ่ออีกครั้ง

พ่อกำลังนอนหลับอยู่นี่นา!

ต้องปลุกพ่อให้ตื่นมาเล่นด้วยกันไหมนะ

สี่เป่าเกาหัวน้อย ๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกยังมืดตื๊ดตื๋ออยู่เลย

ม๊าม้าผู้อำนวยการเคยบอกไว้ว่า พอมืดแล้วเด็ก ๆ จะต้องนอนหลับให้เรียบร้อย

แต่ตอนนี้สี่เป่าไม่อยากนอนหลับนี่นา! เธออยากเล่นของเล่น

ถ้าพ่อตื่นขึ้นมา จะสั่งให้สี่เป่านอนหลับให้เรียบร้อยด้วยหรือเปล่านะ

คิดได้ดังนั้น สี่เป่าจึงตัดสินใจว่าจะไม่ปลุกพ่อให้ตื่น

เจ้าตัวน้อยยังเอาถุงเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของตัวเองมาขยำเป็นก้อนกลม แล้วอุดหูของพ่อไว้ทั้งสองข้างอีกด้วย

เจ้าหนูตัวกลมนั่งอยู่ข้างศีรษะพ่อ ใช้มือน้อย ๆ ลูบหน้าผากของพ่อเบา ๆ "ป้อ นอนนอน ดีดีนะ หนูไป เย่นน้า!"

พูดจบ เจ้าตัวน้อยก็ยื่นปากจู๋เหมือนลูกหมู จุ๊บลงบนหน้าพ่อไปหนึ่งฟอด

จากนั้นก็คลาน "ดุ๊กดิ๊ก ๆ" ไปที่ปลายเตียง ไถลตัวลงจากเตียง แล้วมุดพรวดเข้าไปในกองตุ๊กตา

ไฟทางเดินระบบเซนเซอร์ตรงมุมห้องสว่าง

สี่เป่ากอดตุ๊กตาหมีตัวน้อยไว้ พลางกระซิบเบา ๆ ว่า "พวกเยา... เล่นด้วยกั๋น... อย่ากวนน้า... พ่อนอนนอนอยู่!"