ตอนที่ 80 สี่เป่า ฟันพี่ชายมีงาดำติดอยู่

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าออกมาจากเก้าอี้เด็ก สี่เป่าก็วิ่งตามพวกฮั่วอวี้อันไปเล่นทันที

ขณะที่ฮั่วสือโจวกำลังจะตามไปดูแลลูก เขายังไม่ทันก้าวเท้าก็ถูกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเรียกไว้เสียก่อน

"เจ้าสาม รอเดี๋ยวก่อน ปู่มีเรื่องจะคุยด้วย"

ฮั่วสือโจวได้ยินดังนั้นจึงหันกลับมาหานายท่านผู้เฒ่าฮั่ว สายตาแฝงแววสงสัยระคนไต่ถาม

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่เดินออกไปได้สองสามก้าวถอยหลังกลับมา พลางเอ่ยถามนายท่านผู้เฒ่าฮั่วด้วยรอยยิ้มทะเล้น "เรื่องอะไรเหรอครับคุณปู่ ผมฟังด้วยได้ไหม"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเช็ดปาก ชำเลืองมองฮั่วเฉินเสี่ยวแวบหนึ่งโดยไม่สนใจเขา แล้วหันไปถามฮั่วสือโจว "ข้อมูลของเด็กๆ ที่สถานสงเคราะห์ชิงหยาง แกดูหรือยัง"

ฮั่วสือโจวพยักหน้า "ดูแล้วครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "เด็กที่เป็นโรคหัวใจคนนั้น ด้วยระดับแผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลแถวนั้น คงผ่าตัดซับซ้อนขนาดนั้นไม่ได้ น่าจะต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลใหญ่"

ฮั่วสือโจวหลุบตาลง เข้าใจความหมายของปู่ในทันที "จะให้พวกเขามารักษาที่เมืองหลวงเหรอครับ"

นิ้วของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเคาะโต๊ะเบาๆ "ถ้าจำเป็นต้องย้ายโรงพยาบาลจริงๆ ทำไมไม่มาที่เมืองหลวงล่ะ ถ้ามาเมืองหลวง พวกเราก็ยังช่วยดูแลได้ ถึงผู้อำนวยการจางจะไม่มาด้วยตัวเอง คนอื่นในสถานสงเคราะห์ก็ล้วนเป็นคนที่เลี้ยงดูสี่เป่ามาจนโต สี่เป่าต้องอยากเจอพวกเขาแน่ อีกอย่าง..."

ผู้เฒ่าชะงักเสียงเล็กน้อย เงยหน้ามองหลานชายทั้งสองตรงหน้า ก่อนเอ่ยช้าๆ "ที่เมืองหลวงมีกู้เยี่ยนซานอยู่ โอกาสที่การผ่าตัดของเด็กคนนั้นจะสำเร็จย่อมแน่นอนกว่า"

กู้เยี่ยนซานเชียวนะ ปรมาจารย์ด้านศัลยกรรมระดับแถวหน้าของประเทศ เชี่ยวชาญทั้งการแพทย์แผนจีนและตะวันตก ทำงานในวงการแพทย์มากว่าสี่สิบปี จำนวนครั้งที่การผ่าตัดล้มเหลวจากความผิดพลาดของตัวเองเป็นศูนย์

เขาคือหัตถ์เทวดาด้านศัลยกรรมผู้ทรงอิทธิพลและน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง

ถ้าได้เขามาผ่าตัดให้ เด็กคนนั้นก็แทบจะวางใจได้เลย

แน่นอนว่า กู้เยี่ยนซานก็เป็นเพียงปุถุชน ไม่ใช่ผู้วิเศษ

หากเกิดจากอาการแทรกซ้อนหลังผ่าตัดหรือปัญหาสภาพร่างกายของตัวผู้ป่วยเอง เขาก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เช่นกัน

แต่ถ้ามาที่เมืองหลวง ถึงแม้เขาจะไม่ได้ลงมือผ่าตัดให้เด็กด้วยตัวเอง ทว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นระหว่างผ่าตัด การมีเขาอยู่ย่อมเป็นหลักประกันที่อุ่นใจได้อีกชั้นหนึ่ง

ฮั่วสือโจวพยักหน้า "ผมจะส่งข้อความหาผู้อำนวยการจางเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ครับ"

"อืม" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วโบกมือไล่หลานชายทั้งสอง "เอาละๆ ใครมีอะไรต้องทำก็ไปทำซะ อย่ามายืนเกะกะตรงนี้"

ฮั่วเฉินเสี่ยวจิ๊ปากเบาๆ "ใจร้ายจังเลยนะครับคุณปู่"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเบิกตากว้าง "ทำไม รึจะให้ฉันกอดแกด้วยล่ะ!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวโบกมือปฏิเสธ "อันนั้นคงไม่ต้องครับ"

เขาอยากให้ภรรยากอดมากกว่า

ฮั่วเฉินเสี่ยวล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกง หันหลังเดินผิวปาก ท่าทางกวนๆ ไม่หยวนหยั่ง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเห็นท่าทางของเขาแล้วก็โมโหจนขมับเต้นตุบๆ ชายชรากดมือสองข้างลงบนโต๊ะ เอ่ยเอ็ดเสียงต่ำ "ฮั่วเฉินเสี่ยว แกทำตัวดีๆ หน่อย พฤติกรรมเพี้ยนๆ ของซิงอวี้ก็เรียนรู้มาจากแกทั้งนั้น ถ้ายังทำตัวเป็นตัวอย่างแย่ๆ ให้เด็กเห็นอีกล่ะก็ ฉันจะเอาเข็มขัดฟาดแก"

ฮั่วเฉินเสี่ยวได้ยินก็ชะงักฝีเท้า เอี้ยวคอกลับมามองพลางทำหน้าประหลาดใจ "โอ้โห! คุณปู่นี่ทันสมัยจังเลยนะครับ รู้จักคำว่าพวกตัวเพี้ยนด้วย!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "ฉันแค่แก่ ไม่ได้โง่"

"ไม่ครับไม่" ฮั่วเฉินเสี่ยวทำหน้าจริงจัง ยกนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมา "คุณปู่ยังเก๋าอยู่ ร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ ยังเอาเข็มขัดฟาดผมได้สบายๆ เลย!"

แม้บางครั้งนายท่านผู้เฒ่าฮั่วจะพูดขู่ไปอย่างนั้น แต่ตั้งแต่เด็กจนโตก็ไม่เคยลงมือตีเด็กคนไหนจริงๆ สักครั้ง

ระหว่างที่ฮั่วเฉินเสี่ยวกำลังต่อปากต่อคำกับปู่ ฮั่วสือโจวก็เดินมาข้างกายฮั่วเฉินเสี่ยวอย่างเงียบเชียบ เขายกขาขึ้นเตะก้นอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง พร้อมทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค "ผมยินดีช่วยทำแทนคุณปู่ครับ"

จากนั้นก็หันหลัง ก้าวเท้ายาวๆ เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

"ฉัน..." ฮั่วเฉินเสี่ยวอึ้งไปครู่หนึ่ง หันไปเห็นเพียงแผ่นหลังของฮั่วสือโจว เขาหัวเราะออกมาด้วยความโมโห "เก่งจริงอย่าหนีสิ! เจ้าคนใจแคบ"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในแววตากลับไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเปี่ยมล้น

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเองก็เช่นเดียวกัน

เจ้าสามของบ้านพวกเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแล้ว ไม่ใช่คนที่เอาแต่วิจัย ไม่สนใจสิ่งอื่นใดรอบตัว และใช้ชีวิตเหมือนซากศพเดินได้เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป...

ทางด้านนี้ เด็กทั้งสี่คนของตระกูลฮั่วที่กินข้าวอิ่มแล้วกำลังนั่งเรียงกันอยู่บนโซฟาดูการ์ตูน

ดวงตาของสี่เป่าจับจ้องไปที่การ์ตูน มืออ้วนป้อมล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบอมยิ้มออกมาแท่งหนึ่ง นิ้วป้อม ๆ พยายามแกะกระดาษห่ออย่างไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก

แต่กระดาษห่อพันไว้แน่นมาก สี่เป่าแกะอยู่นานก็ยังแกะไม่ออก เจ้าตัวเล็กจึงหันไปมองพี่ชายคนโตที่อยู่ข้าง ๆ พลางชูอมยิ้มยื่นให้เขา "พี่จ๋า ช้วยหนู"

ฮั่วซือหลี่ได้ยินเสียงก็ก้มมองน้องสาวคนเล็ก เด็กหนุ่มยื่นมือไปรับอมยิ้มมา แล้วเอ่ยปรึกษากับน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สี่เป่า อมยิ้มอันนี้เก็บไว้กินพรุ่งนี้ดีไหมครับ"

สี่เป่าไม่ค่อยยอม ยัยหนูตัวอ้วนจับมือพี่ชายไว้ คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่น "หนูอยาก... กินง่า!"

ฮั่วซือหลี่มีความอดทนอย่างยิ่ง "กินลูกอมเยอะ ๆ ฟันของน้องสาวจะกลายเป็นสีดำ แล้วก็จะมีแมงมากินฟันนะ"

ทว่าเจ้าตัวดื้อกลับไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย ยังคงยืนกรานจะกินอมยิ้มให้ได้

ฮั่วซือหลี่โอบสี่เป่าไว้แล้วมองไปทางฮั่วซิงอวี้ เอ่ยกับเขาว่า "ซิงอวี้ นายมานี่ซิ"

"มีอะไรเหรอครับ" ฮั่วซิงอวี้หันไปมองพี่ชายคนโต

ฮั่วซือหลี่กวักมือเรียก "มานี่"

"เรียกหมาหรือไง..." ฮั่วซิงอวี้พึมพำเสียงเบา แล้วคลานข้ามหน้าฮั่วอวี้อันไป

ฮั่วซือหลี่เอื้อมมือไปบีบคางฮั่วซิงอวี้ "อ้าปาก"

"พี่จะทำอะไรเนี่ย" แม้จะถามเช่นนั้น แต่ฮั่วซิงอวี้ก็ยังยอมอ้าปากแต่โดยดี

"สี่เป่า ดูฟันข้างในของพี่รองหนูสิ มีตรงที่ดำ ๆ อยู่ใช่ไหม" ฮั่วซือหลี่ให้สี่เป่าดูฟันของฮั่วซิงอวี้

สี่เป่ายื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าตัวเล็กเห็นว่าฟันข้างในของพี่ชายมีจุดสีดำเล็ก ๆ อยู่ด้านข้างจุดหนึ่ง

ฟันของฮั่วซิงอวี้เคยเคลือบหลุมร่องฟันมาแล้ว แต่การเคลือบหลุมร่องฟันก็ไม่ได้แปลว่าจะวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

อาจเป็นเพราะเขากินขนมหวานมากเกินไป และไม่ได้แปรงฟันให้สะอาด บนฟันจึงมีจุดสีดำเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมา

ไม่ได้รุนแรงอะไร เดิมทีเซี่ยหมู่อิงตั้งใจจะพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาล ทว่าเขากลับดึงดันไม่ยอมไปท่าเดียว

สี่เป่ามองจุดสีดำเล็ก ๆ นั้น เจ้าตัวเล็กกะพริบตาปริบ ๆ แล้วยื่นมืออ้วนป้อมจะล้วงเข้าไปในปากของพี่ชาย เพื่อจะแกะจุดดำเล็ก ๆ บนฟันออกมา

ฮั่วซือหลี่ตาไวและมือเร็ว คว้าอุ้งมือน้อยของสี่เป่าที่ยังไม่ทันได้ล้วงเข้าไปในปากของฮั่วซิงอวี้ไว้ได้ทัน "สี่เป่าจะทำอะไรครับ"

สี่เป่าเอ่ยด้วยเสียงอ้อแอ้ "งาม้า หนูช้วย พี่จ๋า"

"แม่ที่ไหนกัน ตรงนี้มีแม่ที่ไหนเล่า" ฮั่วซิงอวี้มองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นแม่ของตนหรือคุณอาสะใภ้รองเลย

แต่ฮั่วอวี้อันกลับฟังออกว่าน้องสาวกำลังพูดอะไร เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "น้องสาว บนฟันของพี่รองนั่นไม่ใช่งาดำนะ แคะไม่ออกหรอก"

ฮั่วซือหลี่ถึงบางอ้อ

"ม่ายช่ายหยอ" สี่เป่าเกาหูเล็ก ๆ

ฮั่วซือหลี่พยักหน้า "นั่นไม่ใช่งาดำหรอก นั่นเพราะเขากินขนมหวานเยอะเกินไปจนฟันผุ มันถึงงอกออกมาน่ะ"

"ฟันฟัน... ของหนู... ม่ายมีน้า" สี่เป่ายิ้มยิงฟันโชว์ฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ อันสะอาดสะอ้านให้พี่ชายดู...

……

คะแนนประเมินค่อนข้างต่ำเลยค่ะ! ช่วยให้คะแนนรีวิวห้าดาวกันอีกสักหน่อยได้ไหมคะ