ตอนที่ 79 เจ้าหนูร้อยเล่ห์เพทุบาย

สี่เป่าอ้าปาก อมลูกอมยิ้มเข้าไปเต็มคำ ก่อนจะกวัดแกว่งกระบี่น้อยอย่างร่าเริง

เจ้าตัวน้อยชอบกระบี่น้อยเล่มนี้จริง ๆ เล่นมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เบื่อเลย

ฮั่วสือโจวถึงกับเริ่มคิดแล้วว่า ต่อไปควรจะส่งสี่เป่าไปลงคอร์สเรียนฟันดาบเป็นวิชาเสริมทักษะดีไหมนะ

"ช่วยด้วย! ผู้ใหญ่รังแกเด็กแล้วครับ!" ฮั่วซิงอวี้ตะโกนลั่น

ฮั่วเฉินเสี่ยว "ร้องเข้าไป ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก" ตอนที่เดินผ่านฮั่วซือหลี่ เขาก็ล้วงอมยิ้มอีกอันออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนไปทางฮั่วซือหลี่ "ซือหลี่ รับ"

ฮั่วซือหลี่ยกมือรับอมยิ้ม ก้มลงมองดูก็เห็นว่าเป็นรสแคนตาลูปที่เขาค่อนข้างชอบ เขาถืออมยิ้มโบกไปมาให้ฮั่วเฉินเสี่ยว พลางเอียงคอยิ้มร่า "ขอบคุณครับคุณอาสอง!"

สี่เป่าอมอมยิ้ม สายตาจ้องเขม็งไปที่กระเป๋าเสื้อของฮั่วเฉินเสี่ยว ตาปริบ ๆ...

"พี่ ช่วยผมด้วย!" ฮั่วซิงอวี้ยื่นมือไปทางฮั่วซือหลี่ ส่งสายตาวิงวอนขอความช่วยเหลืออย่างเปี่ยมความหวัง

ฮั่วซือหลี่ทำเป็นมองไม่เห็น พลางเอ่ยปาก "ผมไปดูที่ครัวหน่อยดีกว่า มื้อเย็นมีอะไรกินบ้างนะ"

พูดจบก็ชิ่งหนีไปทันที

"พี่เห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย ร่วมมือกับคนชั่วรังแกคนดี พี่จะสูญเสียน้องชายที่ทั้งน่ารักทั้งหล่อเหลาคนนี้ไปนะ!" ฮั่วซิงอวี้ตะโกนอย่างปวดใจ

ฮั่วซือหลี่เร่งฝีเท้าไวขึ้น ไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

"ร่วมมือกับคนชั่วรังแกคนดีงั้นเหรอ" ฮั่วเฉินเสี่ยวยิ้มไม่ถึงดวงตามองฮั่วซิงอวี้ เอานิ้วจิ้มหน้าผากเขา "เรียนสุภาษิตมาเพื่อเอามาใช้กับฉันหมดเลยใช่ไหมเนี่ย รู้หรือเปล่าว่าร่วมมือกับคนชั่วมันหมายความว่ายังไง"

ฮั่วซิงอวี้ทำหน้าตึง ดูดื้อดึงและใจแข็งสุด ๆ "ทำไมผมจะไม่รู้! ผมรู้ ความหมายก็คือคุณอาเป็นตัวร้ายตัวเบ้อเริ่ม..."

สี่เป่าขยับดุ๊กดิ๊กไปข้างฮั่วอวี้อัน แล้วดึงมือเขาเบา ๆ

ฮั่วอวี้อันเอียงหน้ามองเธอ

สี่เป่าอยากจะพูด แต่อมยิ้มอันใหญ่เกินไปจนเธอพูดไม่ได้ แถมเธอก็ไม่อยากเอาอมยิ้มออกจากปากเสียด้วย

ดังนี้แล้ว ยัยหนูสี่เป่าคนฉลาดเฉลียวจึงคิดวิธีออก เจ้าก้อนแป้งชี้ไปที่ฮั่วซิงอวี้ จากนั้นก็ชี้ไปทางที่พี่ใหญ่ฮั่วซือหลี่เพิ่งเดินจากไป แล้วค่อยชี้มาที่ฮั่วอวี้อันกับตัวเอง โบกมือน้อย ๆ ไปมา พลางเอียงคอมองฮั่วอวี้อันด้วยความสงสัย

ฮั่วอวี้อันมองน้องสาว กะพริบตาปริบ ๆ สมองแล่นเร็วจี๋ ขบคิดว่าน้องสาวหมายความว่าอย่างไร ซีพียูในหัวแทบจะไหม้อยู่รอมร่อ ในที่สุดเขาก็นึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งขึ้นมาได้

เด็กชายอ้าปาก แต่พบว่ามีอมยิ้มคาอยู่ในปากเลยพูดไม่ถนัด เขาจึงดึงอมยิ้มออกมาแล้วถามน้องสาว "น้องอยากถามว่า ทำไมพี่สองถึงไม่ยอมให้พวกเราสองคนไปช่วยเขาเหรอ"

สี่เป่าพยักหน้าหงึก ๆ ส่งเสียง "อื้อ ๆๆ" ดวงตาเป็นประกายวิบวับมองพี่ชาย

ฮั่วอวี้อันหันไปมองพ่อของตัวเองที่ตัวสูงใหญ่กำยำ แล้วพูดกับสี่เป่า "พี่สองคงกลัวว่าพวกเราสองคนจะสู้ปะป๊าของพี่ไม่ไหว แล้วจะพลอยโดนจับไปด้วยอีกล่ะมั้ง!"

พอสี่เป่าได้ยินอย่างนั้น ก็หันขวับไปมองฮั่วเฉินเสี่ยว ตาปริบ ๆ "อื้อ ๆๆ..."

เจ้าตัวน้อยยื่นกระบี่น้อยของตัวเองให้พี่ชาย อยากให้พี่ชายช่วยถือให้

ฮั่วอวี้อันยัดอมยิ้มกลับเข้าปาก เพื่อให้มือว่างช่วยน้องสาวถือกระบี่น้อย

สี่เป่าก้าวขาสั้นป้อมวิ่งเตาะแตะ "ตึก ๆๆ" ไปข้างกายฮั่วเฉินเสี่ยว

ฮั่วสือโจวเห็นสี่เป่าวิ่งไปหาฮั่วเฉินเสี่ยว ก็นึกกลัวว่าฮั่วซิงอวี้จะเตะโดนเธอเข้า ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร สี่เป่าตัวน้อยผู้แสนฉลาดก็ไม่ได้วิ่งไปทางฝั่งที่ฮั่วซิงอวี้อยู่เลย

สี่เป่ายื่นมือน้อยอวบอ้วนข้างหนึ่งไปกระตุกขากางเกงของฮั่วเฉินเสี่ยวเบา ๆ

ฮั่วเฉินเสี่ยวรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ขากางเกง จึงก้มหน้าลงมองทันที แล้วก็สบเข้ากับรอยยิ้มสดใสของเจ้าก้อนแป้งตัวน้อย

สี่เป่าดึงอมยิ้มออกจากปาก ตาหยียิ้มหวาน เสียงใสแจ๋วเจื้อยแจ้ว "ลุ๊ง... สอง~ หนูคิ้ด... ถึ๋งลุ๊งแย้ว"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "?!!!"

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?!

สี่เป่ายกมืออวบป้อมทั้งสองข้างขึ้น "อุ้ม... หนูม่ายจ๋า?"

ซีพียูในหัวของฮั่วเฉินเสี่ยวถูกย้อมจนกลายเป็นสีชมพูฟุ้งไปหมดแล้ว ช่างหัวสถานการณ์อะไรนั่นปะไร! หลานสาวตัวน้อยอยากให้อุ้มเชียวนะ!

ยังจะต้องลังเลอะไรอีกเหรอ

แน่นอนว่าไม่ต้องเลย!

มันต้องรีบอุ้มขึ้นมาเดี๋ยวนี้ตอนนี้เลยสิ!

ฮั่วเฉินเสี่ยวไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาวางฮั่วซิงอวี้ลงทันทีแล้วอุ้มสี่เป่าขึ้นมา มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู ยิงฟันขาวร่า "คิดถึงลุงเหรอครับ"

"อื้อ~" สี่เป่าพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยสีหน้าจริงใจสุดเปี่ยม "คิ้ดถึ๋ง~"

แต่มือน้อย ๆ กลับพยายามเอื้อมไปควักกระเป๋าเสื้อของฮั่วเฉินเสี่ยวสุดชีวิต ทว่ากลับพบว่าเอื้อมไม่ถึงเลยสักนิด

เจ้าหนูตัวอ้วนเริ่มร้อนใจ ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างว่องไว มือน้อยชี้ไปทางโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วพูดกับฮั่วเฉินเสี่ยวว่า "ไป... ตงน้าน"

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่กำลังจมอยู่ในความปลาบปลื้มดีใจไม่ได้สังเกตเป้าหมายที่แท้จริงของสี่เป่าเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มร่าอย่างมีความสุข สี่เป่าบอกให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น...

ฮั่วสือโจวมองแผ่นหลังของฮั่วเฉินเสี่ยว มุมปากกระตุกเล็กน้อย แววตาพรายแสงวาบขึ้นมา... ลูกสาวบ้านเขาฉลาดจริง ๆ...

ฮั่วซิงอวี้มองสี่เป่าที่ถูกฮั่วเฉินเสี่ยวอุ้มไป สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พึมพำกับตัวเองว่า "นี่คือการยอมสละชีพเพื่อความยุติธรรมงั้นเหรอ ฮือ ๆ ๆ ๆ น้องสาวทำไมถึงได้รักฉันขนาดนี้นะ..."

ฮั่วสือโจวได้ยินเสียงก็เอียงหน้าไปมองฮั่วซิงอวี้ ในใจรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมา ตระกูลพวกเขามียีนถ่ายทอดทางพันธุกรรมหรือไงนะว่า ใครที่เกิดเป็นลูกคนรองจะต้องกลายเป็นคนซื่อบื้อน่ะ?

ทางด้านนี้ ฮั่วเฉินเสี่ยวอุ้มสี่เป่าเดินมานั่งลงข้างโซฟา วางสี่เป่าให้นั่งบนตัก แล้วถามด้วยรอยยิ้มตาหยี "บอกมาซิ สี่เป่าคิดถึงลุงตอนไหนบ้างครับ"

"ทู้ก... ตอนเยย..." สี่เป่าก้มหน้า มือน้อยอวบอ้วนล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของฮั่วเฉินเสี่ยว คลำเจอลูกอมอมยิ้มสองแท่ง เจ้าตัวเล็กก็รีบควักออกมาหมับ

ฮั่วเฉินเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองอมยิ้มในมือน้อยที่ควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา แล้วมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แสนจะเบิกบานของเจ้าตัวเปี๊ยก

มีอะไรที่เขาจะไม่เข้าใจอีกเล่า!

นี่เขา... โดนแผนซ้อนกลเข้าให้แล้วสิเนี่ย!

สีหน้าของฮั่วเฉินเสี่ยวเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว เดี๋ยวแดงเดี๋ยวคล้ำ ดูคล้ายจะดีใจก็ไม่ใช่ คล้ายจะโกรธก็ไม่เชิง เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนดูน่าขบขันยิ่งนัก

สี่เป่าชำเลืองมองสีหน้าของเขา รีบหันขวับไปร้องเรียกฮั่วสือโจวทันที "ปะป๊า อุ้มหนูโหน่ย!"

"แกนี่มันจริง ๆ เลย..." ฮั่วเฉินเสี่ยวทั้งขำทั้งโมโห ใช้สองมือประคองแก้มยุ้ย ๆ ของสี่เป่ามาบีบขยำยกใหญ่ เขากัดฟันพูด ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ตัวแค่นี้หัวไวขนาดนี้เชียว โตขึ้นไปจะขนาดไหนกันเนี่ย!"

แก้มอวบอ้วนของสี่เป่าถูกบีบจนเบี้ยวผิดรูป เจ้าตัวเล็กจึงโบกแขนป้อมทั้งสองข้างดิ้นขลุกขลัก

ฮั่วสือโจวเดินเข้ามา โน้มตัวยื่นมือไปอุ้มสี่เป่า พลางช้อนสายตาขึ้นบอกฮั่วเฉินเสี่ยว "ปล่อยมือ"

"สมกับเป็นลูกแท้ ๆ เหมือนแกเปี๊ยบเลย" ฮั่วเฉินเสี่ยวยกเท้าสะกิดขาฮั่วสือโจวทีหนึ่ง แล้วยอมปล่อยมือแต่โดยดี ปล่อยให้ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าไป

สี่เป่าหนีรอดจากเงื้อมมือมารของฮั่วเฉินเสี่ยวได้สำเร็จ เจ้าตัวเล็กก็ส่งค้อนขวับใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าเดินไปนั่งลงบนโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง แล้ววางสี่เป่าให้นั่งบนตัก

"น้องสาว!" ฮั่วซิงอวี้วิ่งโร่เข้ามา คว้ามือน้อยอวบอ้วนของสี่เป่าไว้ด้วยความซาบซึ้งใจเต็มเปี่ยม "น้องสาวมีน้ำใจเกินไปแล้ว! รักพวกพ้องสุด ๆ! น้องวางใจได้เลยนะ ต่อไปพี่ชายจะเลี้ยงดูปูเสื่อน้องอย่างดี ให้น้องได้กินหรูอยู่สบายแน่นอน!"

สี่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ มองฮั่วซิงอวี้ แววตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาใสซื่อ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าพี่ชายกำลังพูดอะไร

แต่เจ้าตัวเล็กก็ฟังออกว่า พี่ชายกำลังชมว่าเธอดี

คางกลมมนเชิดขึ้น เจ้าตัวเล็กเอ่ยด้วยความมั่นใจและภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม "หนูเจ๋ง... มั่ก..."