ตอนที่ 78 ฮั่วเฉินเสี่ยวถูกปล้น

ฮั่วซือหลี่พาสี่เป่ากับพวกเด็ก ๆ ไปเล่นที่สนามหญ้าหลังตึกใหญ่ สนามหญ้าที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันทั้งนุ่มและเรียบ ต่อให้หกล้มก็ไม่เจ็บ

มีตึกใหญ่และตึกข้างช่วยบังแดด ประกอบกับระบบควบคุมอุณหภูมิ สภาพอากาศตรงนี้จึงกำลังสบาย

เหมาะให้เด็ก ๆ วิ่งเล่นเป็นอย่างยิ่ง

สี่เป่าชูกระบี่เล่มน้อยสีเขียว วิ่งตามพี่ชายทั้งสองคนไปทั่ว ฟันลมฟันอากาศไปเรื่อย ปากก็ส่งเสียง "ฮูฮา ฮ่าฮ่า เฮ่เฮ่" ไปด้วย

ดูเด๋อด๋าน่าเอ็นดูเหลือเกิน

ฮั่วซือหลี่ไม่ได้วิ่งตามไปด้วย เขานั่งอยู่บนสนามหญ้า มองดูเหล่าน้องชายและน้องสาวที่เปี่ยมไปด้วยพลังล้นเหลือ

เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองช่างมองการณ์ไกลจริง ๆ โชคดีที่พาออกมาข้างนอก ไม่อย่างนั้นถ้าอยู่ในตึกคงได้พังบ้านกันพอดี!

พลังงานล้นเหลือกันเกินไปแล้ว!

โดยเฉพาะฮั่วซิงอวี้ที่มีเรี่ยวแรงมหาศาลใช้ไม่หมดมาตั้งแต่เด็ก ช่างสรรหาเรื่องซนได้ตลอด...

สี่เป่าวิ่งไปวิ่งมา เท้าซ้ายก็สะดุดเท้าขวา ล้มแปะลงไปนอนคว่ำกับพื้นแบบหมดสภาพ...

"สี่เป่า!" ฮั่วซือหลี่รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปหาสี่เป่าทันที

ฮั่วซิงอวี้ที่กำลังชวนฮั่วอวี้อันประลองยุทธ์เก๊ ๆ พอได้ยินเสียงและเห็นสี่เป่าหกล้ม ทั้งสองคนก็รีบวิ่งตามมาเช่นกัน

"พรูด พรูด พรูด..." สี่เป่าเงยศีรษะกลมป้อมขึ้นมา พ่นเศษหญ้าที่เผลอกินเข้าไปเต็มปากทิ้ง

"เป็นอะไรไหมสี่เป่า" ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าขึ้นมา พลางกวาดสายตาสำรวจดูตามหัวเข่าและแขนของเธอ ไม่มีตรงไหนเป็นอะไรเลย แม้แต่รอยแดงก็ไม่มี

เขานั่งลงบนสนามหญ้า กอดสี่เป่าไว้แล้วมองดูใบหน้าน้อย ๆ ของเธอ แต่กลับพบว่าเธอกำลังเงยหน้ามองฟ้าอยู่

ฮั่วซือหลี่เงยหน้ามองฟ้าตามบ้างแต่ไม่เห็นอะไร เขาจึงถามสี่เป่าด้วยความสงสัย "สี่เป่ามองอะไรอยู่เหรอ"

"ม่ายมีอ่า~" สี่เป่ายกนิ้วชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าพลางพูด

"อะไรไม่มี เธออยากให้บนฟ้ามีอะไรล่ะ เครื่องบินเหรอ" ฮั่วซิงอวี้เอี้ยวคอมองท้องฟ้า ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ จึงถามสี่เป่าอย่างไม่เข้าใจ

หลังจากฮั่วอวี้อันเห็นว่าน้องสาวไม่เป็นอะไร เขาก็เดินไปช่วยเก็บกระบี่เล่มน้อยของน้องขึ้นมา

"ช่าย ม่ายมี หน้าหนู" สี่เป่าชี้ไปบนฟ้า แล้วก็ลูบแก้มยุ้ย ๆ ของตัวเอง

ฮั่วซิงอวี้ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "เธอหกล้มจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ บนฟ้าจะมีหน้าเธอได้ยังไงกัน"

เขาพูดพลางยื่นมือไปจะแตะหน้าผากสี่เป่า ดูว่ามีไข้หรือเปล่า

"อย่าแกล้งน้อง" ฮั่วซือหลี่ปัดมือเขาออก

ฮั่วอวี้อันมองสี่เป่า แล้วหันไปมองท้องฟ้า เด็กชายพลันเข้าใจในทันที "น้องสาวหมายถึง ไม่มีนกขี้ใส่แล้วต่างหาก"

"นกขี้ใส่มันทำไมเหรอ" ฮั่วซิงอวี้ยังคงงงงวย

"หน้าหนู เอง" สี่เป่าชี้นิ้วที่ใบหน้าน้อย ๆ ของตัวเอง

ฮั่วซิงอวี้เบิกตากว้าง "นกขี้ใส่หน้าน้องเหรอ!"

"อื้อ~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก

สีหน้าของฮั่วซือหลี่ฉายแววตะลึงงัน มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ! ทำไมเขาถึงไม่รู้ล่ะเนี่ย

......

ยามพลบค่ำ ฮั่วเฉินเสี่ยวที่ทำงานมาทั้งวันก็กลับถึงบ้านเสียที

ข่าวดี: เลิกงานกลับถึงบ้านแล้ว

ข่าวร้าย: พรุ่งนี้วันจันทร์

พรุ่งนี้ไม่อยากไปทำงานเลย อยากมุดเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของภรรยา ให้ภรรยาแพ็กตัวเขาติดไปด้วยจัง

ฮั่วเฉินเสี่ยวปลดล็อกสายนาฬิกาข้อมือไปพลางเดินไปพลาง รู้สึกสงสารตัวเองเหลือเกิน!

ไม่เพียงแต่วันหยุดสุดสัปดาห์จะหมดลง ภรรยาก็ยังต้องเดินทางไปอีก

แถมเจ้าลูกชายตัวดีที่ไม่เชื่อฟังยังมาทำลายเรื่องดี ๆ ของเขาอีก

ช่างเป็นผู้ชายที่น่าเวทนาจริง ๆ...

"ห้ามขยับ!"

"ห้ามขยับ!"

"ห้าม...ยับ~"

ฮั่วเฉินเสี่ยวเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในตึกใหญ่ เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเล็ก ๆ ไร้เดียงสาสามเสียง

เขาก้มลงมองแล้วก็อดขำไม่ได้

เมื่อเห็นเจ้าตัวแสบทั้งสามคนของบ้าน แต่ละคนเอาผ้าสีดำมาผูกปิดหน้า ในมือถือกระบี่หลากสี ยืนเรียงหน้ากระดานพร้อมกับเอากระบี่ชี้มาทางเขา

ฮั่วเฉินเสี่ยวถอดนาฬิกาข้อมือออก กอดอกแล้วเอียงคอมองเจ้าตัวเล็กทั้งสามคน พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม "จอมยุทธ์ทั้งสามท่าน มีธุระอันใดหรือ"

สี่เป่าน้อยผู้ไร้เดียงสาทำตาแป๋วมองอย่างงงงวย ไม่เข้าใจสักนิดว่าฮั่วเฉินเสี่ยวหมายถึงอะไร เจ้าตัวเล็กส่ายศีรษะกลมป้อมไปมา แม้จะไม่เข้าใจ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอจำได้ขึ้นใจเชียวล่ะ

เจ้าหนูแก้มยุ้ยเชิดคางขึ้น แล้วตะโกนเสียงใส "อม...ยิ้ม!"

ฮั่วซิงอวี้เอี้ยวหน้าไปมองสี่เป่าแล้วกระซิบเสียงเบา "สี่เป่าอย่าเพิ่งใจร้อนสิ! พวกเราต้องเล่นตามขั้นตอนก่อน"

สี่เป่าได้ยินดังนั้นก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง พลางเกาหัวกลมดิก แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าพี่ชายพูดอะไร แต่เจ้าตัวเล็กก็พอจะเข้าใจราง ๆ ว่าพี่ชายบอกไม่ให้เธอพูด

ดังนั้น สี่เป่าจึงยอมเงียบเสียงลงอย่างว่าง่าย

ฮั่วซิงอวี้หันไปมองฮั่วเฉินเสี่ยว เด็กชายกระแอมไอเคลียร์คอ แล้วแกล้งดัดเสียงให้ทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นว่า "ทางนี้ข้าเบิกไว้ ต้นไม้นี้ข้าปลูกไว้ หากคิดจะผ่านไป จงทิ้งค่าผ่านทางไว้เสีย!"

คำพูดร่ายยาวของฮั่วซิงอวี้ประโยคนี้ สี่เป่าฟังเข้าใจแค่สองคำคือ "ปลูกต้นไม้"

ก็เพราะเธอเคยปลูกต้นไม้กับคุณแม่ผู้อำนวยการและพวกพี่ ๆ มาก่อนนี่นา ยัยหนูแก้มกลมจึงหมุนหัวน้อย ๆ เหลียวซ้ายแลขวาเพื่อดูว่าต้นไม้อยู่ตรงไหนกันนะ

ฮั่วซือหลี่ที่แอบอยู่ตรงหัวมุมกำแพงเอามือปิดปากกลั้นขำ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม น้องสาวทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ!

ไม่ไกลจากเขานัก สายตาของฮั่วสือโจวที่มองสี่เป่าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน...

"จอมยุทธ์ทั้งสาม ฮั่วผู้นี้ออกไปตรากตรำทำงานมาทั้งวัน แต่นายจ้างช่างใจดำอำมหิตนัก ไม่ยอมจ่ายค่าแรงให้ ตอนนี้ตัวข้าไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียวเลยจริง ๆ" ฮั่วเฉินเสี่ยวให้ความร่วมมือแสดงละครตามน้ำไปด้วย เขาแสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อยระทมทุกข์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจและกรำศึก

"คุณพ่อครับ..." ฮั่วอวี้อันผู้เป็นลูกชายแท้ ๆ รู้สึกสงสารขึ้นมาทันที เด็กชายมองคุณพ่อของตนด้วยสายตาเวทนาจับใจ

ที่แท้คุณพ่อทำงานลำบากขนาดนี้เลยเหรอ

ฮั่วซิงอวี้หันขวับไปมอง ถึงกับโมโหจนแทบจะเต้นผาง เขารู้สึกขัดใจที่อีกฝ่ายไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย "อันอัน นายจะโดนหลอกง่ายเกินไปแล้ว! ตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นเจ้านาย! เขาเป็นนายทุนตัวร้ายกาจเชียวนะ! มีแต่เขาที่ไปขูดรีดคนอื่น คนอื่นที่ไหนจะมาขูดรีดเขาได้!"

"ฮั่วซิงอวี้ แกคันไม้คันมืออยากโดนตีใช่ไหม" ฮั่วเฉินเสี่ยวกระตุกมุมปาก กัดฟันกรอด

เจ้าเด็กนี่พูดจาอะไรออกมา น่าโดนตีจริง ๆ

สี่เป่าไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ตอนนี้ในหัวของเจ้าตัวเล็กคิดถึงแต่อยากกินอมยิ้มเต็มไปหมด

ยัยหนูแก้มกลมกระตุกแขนเสื้อพี่ชาย พลางเอ่ยด้วยเสียงใสแจ๋ว "ของหนู... หนมหนม~"

ฮั่วซิงอวี้จึงชี้นิ้วดาบไปที่ฮั่วเฉินเสี่ยวทันที "ส่งของกินอร่อย ๆ บนตัวนายออกมาให้หมด"

ฮั่วเฉินเสี่ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบอมยิ้มออกมาสามอัน มีรสสตรอว์เบอร์รี รสสาลี่หิมะ และรสส้ม

เขาโน้มตัวลงส่งอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีให้สี่เป่า จากนั้นส่งรสสาลี่หิมะให้ฮั่วอวี้อัน และส่งรสส้มอันสุดท้ายไปทางฮั่วซิงอวี้

อาศัยจังหวะที่ฮั่วซิงอวี้ยื่นมือมารับอมยิ้ม ฮั่วเฉินเสี่ยวก็รวบตัวเขาขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วดีดหน้าผากไปทีหนึ่ง พลางถามอย่างหงุดหงิดว่า "ฉันเป็นนายทุนตัวร้าย แล้วแกเป็นตัวอะไร"

ฮั่วซิงอวี้เตะขาไปมาพลางดิ้นรน "คุณไม่เล่นตามกติกานี่ มีปัญญาปล่อยผมลงสิ มาประลองกันสักสามร้อยกระบวนท่า!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวแค่นหัวเราะ "แค่จะดิ้นให้หลุดแกยังทำไม่ได้เลย มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาโอหังว่าจะประลองกับฉันสามร้อยกระบวนท่า"

พูดจบก็หนีบตัวเขาเดินเข้าไปข้างใน

สี่เป่าวิ่งไปหาฮั่วสือโจวพลางหันกลับไปมองฮั่วเฉินเสี่ยวกับฮั่วซิงอวี้ไปด้วย

ยัยหนูแก้มกลมวิ่งมาหยุดตรงหน้าฮั่วสือโจว ชูอมยิ้มยื่นส่งให้เขา "แก๊ะ... ให้หนูหน่อยจ๋า"

……

ฉันคงไม่ได้แป้กไปแล้วใช่ไหมเนี่ย