ตอนที่ 77 ของขวัญที่พี่ชายนำกลับมา

"เดี๋ยวก่อนครับ" ฮั่วซือหลี่ยกมือขึ้นพลางร้องบอก "ข้างในมีของขวัญที่ผมกับซิงอวี้ซื้อมาฝากทุกคนด้วยครับ"

"ใช่แล้วครับ" ฮั่วซิงอวี้พยักหน้า กลืนอาหารในปากลงคอ "มีของขวัญด้วยครับ"

"เหรอจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงได้ยินดังนั้นก็เข็นกระเป๋าเดินทางเข้ามาในห้องอาหารทันที แล้วถามด้วยความอยากรู้ "ซื้อของขวัญอะไรมาฝากทุกคนกันบ้างล่ะ"

"นั่นสิ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหยิบทิชชู่มาเช็ดปากให้สี่เป่า แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เช่นกัน

สี่เป่าแกว่งขาน้อย ๆ ทั้งสองข้าง มือป้อมคู่นั้นถือขนมปังสอดไส้ครีมไว้ชิ้นหนึ่ง กินไปพลางมองเซี่ยหมู่อิงด้วยความอยากรู้ไปพลาง ก่อนจะถามตามด้วยเสียงไม่ชัดว่า "อะไยเหยอ?"

"รอก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้" ฮั่วซิงอวี้ตบมือ ปาดปากอย่างไม่ระวังตัว แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งตรงไปยังกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

"ไปล้างมือให้สะอาดก่อนเลย ดูสิ มือมันแผล็บขนาดนี้ ไปล้างมือเดี๋ยวนี้!" เซี่ยหมู่อิงตาไวและมือเร็ว คว้าตัวลูกชายคนเล็กที่มือเปื้อนคราบมันไว้ได้ทัน ไม่ยอมให้เขาแตะต้องกระเป๋าเดินทาง แล้วดันตัวเขาไปทางห้องน้ำ "ล้างปากด้วยนะ"

ฮั่วซิงอวี้ไม่กล้าขัดขืน จึงยอมไปล้างมือแต่โดยดี

สี่เป่ามองเซี่ยหมู่อิงที มองฮั่วซิงอวี้ที เจ้าตัวเล็กกระพริบตาปริบ ๆ นึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่ยังอยู่สถานสงเคราะห์ เวลาที่เธอทำมือเลอะ พวกคุณน้ากับคุณแม่ผอ. ก็ให้เธอไปล้างมือแบบนี้เหมือนกัน

"คิกคิก..." สี่เป่าหัวเราะอย่างมีความสุข และพอหัวเราะแบบนี้ อาหารในปากก็เลยร่วงผล็อยออกมา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ฮั่วซือหลี่ และเซี่ยหมู่อิงได้ยินเสียงหัวเราะใสแจ๋วของสี่เป่า ต่างก็หันขวับมามองสี่เป่าพร้อมกัน

จากนั้นก็พลอยยิ้มและหัวเราะตามไปด้วยราวกับต้องมนตร์สะกด

"อารมณ์ดีขนาดนี้เลยเหรอจ๊ะเจ้าตัวเล็ก" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหยิบเศษอาหารตรงคอเสื้อของสี่เป่าออกแล้วถามยิ้ม ๆ

"หนูติ๊ดถึง น้าน้า ม๊าม้า~" สี่เป่าพูดอย่างร่าเริง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วได้ยินเช่นนั้นก็ทั้งสงสารทั้งดีใจ

สงสารที่สี่เป่าต้องเติบโตมาในสถานสงเคราะห์ แต่ก็ดีใจที่สี่เป่าได้พบเจอแต่คนจิตใจดีที่นั่น จนทำให้เด็กน้อยยังคงคิดถึงและผูกพันอยู่เสมอ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วนึกถึงข้อมูลของพวกเด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ที่ตนเคยอ่านผ่านตา เขาจำได้ว่ามีเด็กวัยสี่เดือนกว่าคนหนึ่งป่วยเป็นโรคหัวใจและจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัด

การผ่าตัดนั้นค่อนข้างซับซ้อน โรงพยาบาลประจำเมืองแอลคงทำไม่ได้ จำเป็นต้องไปทำที่โรงพยาบาลใหญ่

ถ้าอย่างนั้นจะย้ายมารักษาที่เมืองหลวงได้หรือไม่นะ ทางนี้จะได้ช่วยดูแลอีกแรง และสี่เป่าก็จะได้เจอคนที่คุ้นเคยด้วย

แม้จางย่าที่เป็นผู้อำนวยการจะไม่จำเป็นต้องเดินทางมาด้วยตัวเอง แต่ได้เจอคนอื่นจากสถานสงเคราะห์ก่อนก็ยังดี!

ไว้มีโอกาสเมื่อไหร่ ค่อยพาสี่เป่ากลับไปเยี่ยมที่นั่นสักครั้ง...

ความคิดมากมายแล่นผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เรื่องที่ยังไม่แน่นอนนี้นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมา

ไม่นานฮั่วซิงอวี้ก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำ เด็กชายวิ่งอย่างกระตือรือร้น ท่าทางลิงโลดเต้นแร้งเต้นกา ก่อนจะสไลด์เข่าลงตรงหน้ากระเป๋าเดินทาง

เซี่ยหมู่อิงระอาใจอย่างยิ่ง จึงพูดดุเสียงเขียว "เดินดี ๆ ไม่เป็นหรือไง วิ่งเร็วขนาดนี้ถ้าชนคนอื่นเข้าจะทำยังไง" พูดไปพูดมา เซี่ยหมู่อิงก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ น้ำเสียงจึงเข้มงวดขึ้นมาหลายส่วน กำชับฮั่วซิงอวี้ว่า "ต่อไปนี้เดินให้ดี ๆ ห้ามวิ่งเร็วแบบนี้อีกนะ ถ้าชนน้องสาวเข้าล่ะก็ แม่จะตีก้นให้เข็ด"

"รู้แล้วครับ รู้แล้วครับ..." ฮั่วซิงอวี้พยักหน้ารับอย่างส่ง ๆ พลางวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงกับพื้นแล้วกดรหัสปลดล็อก

"หนูจา ลงไป" สี่เป่ากินขนมปังชิ้นเล็กหมดแล้ว พอเห็นฮั่วซิงอวี้เปิดกระเป๋าเดินทาง เจ้าตัวเล็กก็แทบจะรอไปมุงดูไม่ไหว ชูสองมือป้อม ๆ ไปทางนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว เพื่อให้คุณปู่ทวดอุ้มเธอลงไป

ฮั่วซือหลี่ลุกขึ้นยืน "ผมช่วยอุ้มเองครับคุณปู่ทวด"

แม้เขาจะอายุเพียงสิบกว่าขวบ แต่ทั้งพ่อและแม่ต่างก็รูปร่างสูงใหญ่ เขาจึงได้รับพันธุกรรมชั้นดีมา กลายเป็นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างสูงโปร่ง อีกทั้งยังออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่เด็กและได้รับโภชนาการที่ดี

เด็กหนุ่มจึงมีเรี่ยวแรงไม่น้อย การอุ้มเจ้าก้อนแป้งกลมอวบอย่างสี่เป่าจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยสักนิด

เมื่อสี่เป่าถูกวางลงบนพื้น เจ้าตัวเล็กก็สาวขาสั้นเตาะแตะวิ่งตรงไปหาฮั่วซิงอวี้ทันที

ฮั่วอวี้อันก็วิ่งตามไปด้วย

ฮั่วซิงอวี้เปิดกระเป๋าเดินทางออกแล้ว ภายใต้สายตาอยากรู้อยากเห็นของน้องชายและน้องสาว เขาชักกระบี่วิเศษเรืองแสงยาวราวสามสิบเซนติเมตร สีแดง สีเขียว และสีน้ำเงินสามเล่มออกมาจากกระเป๋าดังควับ

"ฮ่าๆ!" ฮั่วซิงอวี้ควงกระบี่วิเศษสีแดงต่อหน้าสี่เป่าและฮั่วอวี้อันอย่างองอาจทรงพลังจนตาลาย เด็กชายเอ่ยอวดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม "พี่เท่ใช่ไหมล่ะ!"

กระบี่วิเศษสีแดงส่องแสงวิบวับสุดเท่ ยามที่กวัดแกว่งยังมีเสียงเอฟเฟกต์ดังขึ้นมาเองอีกด้วย

ทั้งสี่เป่าและฮั่วอวี้อันต่างมองตาค้าง

เซี่ยหมู่อิงเอามือกุมขมับอย่างพูดไม่ออกพลางส่ายหน้า นี่เธอคาดหวังอะไรอยู่กันแน่นะ

"ชวยจังเยย~" ดวงตากลมโตของสี่เป่าเป็นประกายวาววับ ตกหลุมรักกระบี่วิเศษเข้าอย่างจังทันที

"เท่สุดๆ ไปเลยครับ!" ฮั่วอวี้อันพยักหน้ารัวๆ

"ฮ่าๆๆๆๆ..." ฮั่วซิงอวี้ยิ่งได้ใจ แหงนหน้าหัวเราะร่า "กะไว้แล้วว่าพวกนายสองคนต้องชอบ มาๆๆ เอาไปคนละเล่ม"

ฮั่วซิงอวี้ส่งกระบี่วิเศษสีเขียวให้สี่เป่า เพราะเขารู้ว่าสี่เป่าชอบสีเขียวมากกว่า ส่วนเล่มสีน้ำเงินก็ยื่นให้ฮั่วอวี้อัน

ฮั่วซิงอวี้ยืนตรงกลางระหว่างน้องชายกับน้องสาว ชี้ปลายกระบี่ไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ฮั่วอวี้อันทำตามอย่างเขาทันที เจ้าตัวน้อยปั้นหน้าขึงขังแล้วชี้กระบี่ไปข้างหน้าเช่นกัน

ฮั่วซิงอวี้เห็นดังนั้นจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันไปมองสี่เป่า แต่กลับเห็นเด็กหญิงตัวน้อยกอดกระบี่วิเศษมองตรงนั้นทีลูบตรงนี้ที ไม่ได้สนใจเลยว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ และแน่นอนว่าไม่ได้เข้าแถวตามเลยสักนิด

"สี่เป่า สี่เป่า!" ฮั่วซิงอวี้เรียกเธอ

"อื้อ" สี่เป่าเงยหน้าขึ้นมองเขา "มีอะยายเหยอ?"

ฮั่วซิงอวี้ยักคิ้วหลิ่วตา "มองพี่ มองพี่ มองพี่นี่"

ดวงตากลมโตดำขลับของสี่เป่าจ้องมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงทำท่ายักคิ้วหลิ่วตาเลียนแบบเขา

ฮั่วซิงอวี้ "ไม่ใช่แบบนี้สิ เธอดูนี่ พวกพี่สองคนทำแบบนี้เท่มากใช่ไหมล่ะ"

สี่เป่าฟังไม่เข้าใจ ได้แต่ทำหน้าตาเหลอหลาไร้เดียงสา

"เธอทำแบบนี้นะ แล้วก็แบบนี้!" ฮั่วซิงอวี้สาธิตให้ดูใหม่อีกรอบ

คราวนี้สี่เป่าเข้าใจแล้ว เจ้าตัวเล็กปั้นหน้ากลมป้อมให้ดูขึงขังทันที สองมือน้อยๆ กำกระบี่วิเศษชี้ตรงไปข้างหน้า ทั้งยังส่งเสียง "ฮะ!" ออกมาคำหนึ่ง

ฮั่วซิงอวี้พอใจอย่างยิ่ง เขาตะโกนก้อง "พี่น้องทั้งหลาย บุกไปกับข้า ฝ่าออกไปเลย! ลุย!"

สิ้นเสียงตะโกน เขาก็พุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันวิ่งตามติด กวัดแกว่งกระบี่วิเศษพร้อมกับส่งเสียง "ยุยวุย ฮะฮ่า" ฟันลมฟันอากาศพลางพุ่งตัวออกไป

ฮั่วซือหลี่รีบเปิดกระเป๋าเดินทางอย่างรวดเร็ว พลางสาวเท้าวิ่งตามพวกสี่เป่าไปพลางหันมาบอกเซี่ยหมู่อิงกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่วว่า "แม่ครับ ชากระปุกนั้นของแม่นะครับ คุณปู่ทวดครับ หมากล้อมขาวดำนั่นของปู่ทวดนะครับ ชุดพู่กันนั่นให้คุณอาสะใภ้รอง ตัวต่อไม้ให้สี่เป่า ลูกข่างให้อันอัน ส่วนกล่องสีน้ำเงินนั่นระวังแตกนะครับ ข้างในเป็นเครื่องเคลือบดินเผาตั้งโชว์ ของขวัญวันเกิดของลู่เส้าถิงครับ..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วทอดสายตามองหลานชายคนโตที่วิ่งวุ่นอย่างเร่งรีบจนหลุดขำออกมา "เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นคนคอยดูแลเรื่องของทุกคนจริงๆ"

"นั่นสิคะ!" เซี่ยหมู่อิงก็ยิ้มพลอยเห็นด้วย "แต่ดูเขาก็มีความสุขดีนะคะ" เธอหยิบกระปุกสองใบขึ้นมา เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นหมากล้อมชุดหนึ่ง ตัวหมากสีขาวทำจากหินอ่อนสีขาวฮั่นไป๋อวี้ ส่วนตัวหมากสีดำทำจากหินอ่อนสีดำ ฝีมือการทำค่อนข้างหยาบ ดูแล้วขนาดก็ไม่ค่อยเท่ากันเท่าไรนัก...