ตอนที่ 76 เจ้าตัวเล็กคืนดีกับคุณพ่อแล้ว

เธอไม่มัวมาแง่งอนทำเป็นโกรธอีกต่อไป แล้วพูดเสียงดังลั่น "หนูจา กิน ผนไม้!"

พอหยุดนิดหนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็ชูกำปั้นจิ๋วขึ้น "หนู...ย้างจะ กิ๊น ยูกอมด้วย"

ฮั่วสือโจว "..."

ฮั่วซือหลี่ที่เพิ่งตื่นนอนและพลังฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยมยืนอยู่หน้าห้องของสี่เป่า เขาฟังความเคลื่อนไหวข้างในอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

"ก๊อกๆๆๆ!"

สี่เป่ากับฮั่วสือโจวได้ยินเสียง สองพ่อลูกก็หันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกัน

เสียงใสแจ๋วแบบเด็กน้อยของสี่เป่าเอ่ยถาม "คัยอ่า?"

"พี่เอง สี่เป่า คุณอาสาม ผมเข้าไปได้ไหมครับ" ฮั่วซือหลี่ถาม

สี่เป่าจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร เป็นพี่ชายหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นนี่เอง

"ปี้จ๋า!"

ฮั่วสือโจวเหลือบมองสี่เป่า แล้วเอ่ยบอกคนหน้าประตู "เข้ามาสิ"

"ครับผม" ฮั่วซือหลี่ผลักประตูเดินเข้ามา

"มาหาหนู เล่งเหยอ?" สี่เป่าใช้ดวงตาดำขลับเป็นประกายจ้องมองเขา ใบหน้าน่ารักเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

"ใช่แล้ว มาเล่นกับหนูไง" หางตาของฮั่วซือหลี่โค้งลง เขาก้าวไปข้างเตียง ก้มมองน้องสาวตัวน้อยแสนน่ารัก เด็กหนุ่มยื่นมือทั้งสองข้างออกไปแล้วเอ่ยชวน "ออกไปเล่นข้างนอกกับพี่ไหม"

"ปายยย!" สี่เป่ายกมือสองข้างขึ้น อยากให้อุ้ม

ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าขึ้นมา แล้วมองไปทางฮั่วสือโจว "คุณอาสาม ผมพาน้องออกไปเล่นข้างนอกนะครับ"

ฮั่วสือโจว "อย่าไปตากแดดล่ะ"

"ทราบแล้วครับ" ฮั่วซือหลี่พยักหน้า

"บัยบาย~" สี่เป่าโบกอุ้งมือน้อยๆ อวบอ้วนให้ฮั่วสือโจว

"บ๊ายบาย..." ฮั่วสือโจวยกมือขึ้นโบกตอบ

ฮั่วซือหลี่มองน้องสาวที มองคุณอาสามที ในใจรู้สึกยินดีเหลือเกิน คุณอาสามเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจริง ๆ

เมื่อก่อนคุณอาสามก็ดีอยู่หรอก แต่ไม่รู้ว่าทำไม ฮั่วซือหลี่ถึงรู้สึกเสมอว่าระหว่างพวกเขากับคุณอาสามเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง

ไม่อาจก้าวเข้าไปในชีวิตของกันและกันได้อย่างแท้จริง

แต่ตอนนี้ กำแพงที่มองไม่เห็นชั้นนั้นคล้ายจะสลายหายไปแล้ว คุณอาสามของเขาราวกับเดินออกมาจากม่านหมอกอย่างไรอย่างนั้น...

ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าแล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก

ใบหน้าอวบอิ่มของสี่เป่าย่นยู่ เธอเกาะแขนฮั่วซือหลี่ไว้ "หนูจะ ปวดตี่"

ฮั่วซือหลี่ซึ่งมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กมาอย่างโชกโชนเข้าใจทันทีว่าสี่เป่าต้องการอะไร เขารีบเปลี่ยนทิศทางก้าวเดินแล้วตรงไปยังห้องน้ำ

"หนูทำเองได้ไหม" ฮั่วซือหลี่วางสี่เป่าลงตรงหน้าประตูห้องน้ำ

"ดั้ยค่า ดั้ยค่า" สี่เป่าผงกศีรษะเล็กๆ พลางกุมพุงน้อยแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

ฮั่วซือหลี่รออยู่ข้างนอก

ฮั่วสือโจวลงจากเตียง เตรียมจะไปจัดเตรียมผลไม้ให้พวกสี่เป่า ความสนใจของเจ้าตัวเล็กแค่ถูกเบี่ยงเบนไปชั่วคราวเท่านั้น ประเดี๋ยวคงจำได้แน่ว่าจะกินผลไม้

ทว่าเขายังไม่ทันได้ลุกขึ้นจากเตียง โทรศัพท์มือถือก็มีสายเรียกเข้าเสียก่อน

เป็นผู้จัดการบริษัทของเขาโทรเข้ามา ฮั่วสือโจวจึงกดรับสาย

"ประธานฮั่วครับ!"

น้ำเสียงของฟางหลินแฝงความระมัดระวังและหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย

ฮั่วสือโจวเอ่ยกระชับได้ใจความ "พูดมา"

ฟางหลิน "โปรเจกต์ R2 กำลังอยู่ระหว่างการทดสอบ แล้วเกิดปัญหาขัดข้องขึ้นมาครับ พวกเสี่ยวโม่แก้กันไม่ได้..."

ฮั่วสือโจวเหลือบสายตามองสี่เป่าที่เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเอ่ยบอกฟางหลินที่อยู่อีกปลายสายว่า "รู้แล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง" จากนั้นก็วางสายไป

"ล้างมือหรือยังครับสี่เป่า" ฮั่วซือหลี่จูงมือน้อยอันนุ่มนิ่มของสี่เป่าพลางถาม

"ย้างแย้ว ห๊อมหอม!" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก ชูอุ้งมือน้อยๆ อวบอ้วนขึ้นมาให้พี่ชายดมว่าหอมไหม

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เหลวล้างมือลอยมาแตะจมูก ไม่ฉุนแสบจมูกเลยสักนิด

"อืม หอมจริงด้วย พี่อุ้มนะ" ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าขึ้นมาอีกครั้ง

สี่เป่ากอดคอฮั่วซือหลี่ไว้ พอเห็นฮั่วสือโจว เจ้าตัวเล็กก็โบกมือน้อย ๆ อีกรอบ ดวงตาโค้งหยี "บัยบาย ปะป๊า~"

ฮั่วสือโจวราวกับได้ตักน้ำผึ้งใส่น้ำแข็งกินเข้าไปสักช้อน ทั้งหวานซึ้งถึงใจทั้งปลอดโปร่งโล่งสบาย ในใจเปี่ยมด้วยความสุข บนใบหน้าจึงปรากฏรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย "บ๊ายบาย..." ลูกรัก พ่อจะไปหาเงินให้หนูนะ...

ฮั่วซือหลี่กับสี่เป่าเพิ่งจะเดินพ้นห้องออกมา ก็เจอกับฮั่วซิงอวี้

ฮั่วซิงอวี้เห็นสี่เป่ากับฮั่วซือหลี่ก็เดินตรงเข้ามาหาทั้งสองคน "ตื่นแล้วเหรอ" เขาเขย่งปลายเท้า ยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของสี่เป่าทีหนึ่ง "เหมือนซาลาเปาไส้เนื้อเลย"

ใบหน้าน้อย ๆ ของสี่เป่าถูกบีบจนบิดเบี้ยวไปบ้าง แม้จะไม่เจ็บ แต่เจ้าตัวเล็กกลับไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

สี่เป่ารู้สึกว่าพี่ชายคนนี้น่ารำคาญยิ่งกว่าเจ้าเอ้อร์เอ้อร์เสียอีก

สี่เป่าไม่ยอมถูกรังแกฝ่ายเดียวอยู่แล้ว เจ้าตัวเล็กตาโตขึ้นมาทันควัน ยื่นมือน้อยอ้วนป้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่เส้นผมของฮั่วซิงอวี้

"โอ๊ยยย!" ฮั่วซิงอวี้ร้องลั่น เอียงหัวตามแรงดึงทันที

ฮั่วซือหลี่กระตุกยิ้มมุมปาก "สมน้ำหน้า มืออยู่ไม่สุขเอง"

ฮั่วซิงอวี้อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แรงของน้องสาวเยอะจริง ๆ!

เขาเจ็บหนังศีรษะจนต้องร้องขอ "ปล่อยมือก่อนสิน้องสาว พี่ผิดไปแล้ว ยอมแพ้แล้วเนี่ย!"

"ม่ายเอา แน้มหนู!" สี่เป่าส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างดุดันปนน่าเอ็นดู

ฮั่วซิงอวี้พยักหน้ารัว ๆ "ครับ ๆ ๆ ต่อไปนี้พี่จะไม่บีบแก้มเธออีกแล้ว รีบปล่อยมือเถอะ ขืนดึงอีกนิดหัวพี่ได้ล้านแน่"

พอได้ยินเขาบอกว่าจะไม่บีบแก้มตัวเองแล้ว สี่เป่าถึงยอมปล่อยมือออกจากผมของเขา

เจ้าตัวเล็กเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กำหมัดน้อย ๆ ทั้งสองข้างแน่น จ้องฮั่วซิงอวี้ตาเขม็งอย่างข่มขู่

ฮั่วซิงอวี้ลูบหนังศีรษะตรงที่โดนดึงพลางถอยหลังกรูด บ่นพึมพำงึมงำ ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า "ผมไปดูดีกว่าว่าอันอันตื่นหรือยัง"

แล้วก็ผลุบหายเข้าไปในห้องของฮั่วอวี้อันอย่างรวดเร็ว

ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าเดินเข้าไปในลิฟต์

จู่ ๆ สี่เป่าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยกับฮั่วซือหลี่ว่า "อยากกิ๊น ผนไม้"

ฮั่วซือหลี่หัวเราะออกมา "สี่เป่าอยากกินผลไม้ใช่ไหมครับ"

"อื้อ" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงิก หักนิ้วมือน้อย ๆ นับ "ก้วย สตอ ผนไม้ ผนไม้"

ฮั่วซือหลี่ "ได้ครับ พี่ให้สี่เป่ากินหมดเลย"

"คิๆ~" สี่เป่ากอดคอฮั่วซือหลี่อย่างดีอกดีใจ ร่างน้อย ๆ อวบอ้วนโยกไปมา "ชอบบ ปี้จ๋า"

"ครับ พี่ก็ชอบสี่เป่าเหมือนกัน"

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเท่านั้นที่เฝ้าหวังให้ตระกูลฮั่วมีเด็กผู้หญิง ฮั่วซือหลี่เองก็อยากมีน้องสาวมาตลอดเหมือนกัน ตอนที่แม่ตั้งท้องฮั่วซิงอวี้ ฮั่วซือหลี่ในวัยเด็กถึงกับเรียนรู้วิธีมัดผมให้น้องสาวเอาไว้แล้วด้วยซ้ำ

แต่แม่กลับคลอดน้องชายออกมาให้เขา

ต่อมาพอคุณอาสะใภ้รองตั้งท้อง ก็ได้น้องชายอีก...

ตอนเที่ยงฮั่วซือหลี่กินไปแค่นิดเดียว พอตื่นนอนเขาก็หิวแล้ว จึงสั่งให้คนเตรียมชายามบ่ายไว้

ฮั่วซือหลี่พาสี่เป่าเดินเข้าไปในห้องอาหาร

"ว้าว!" สี่เป่าเห็นจานผลไม้รวม ขนมอบ และคุกกี้ชิ้นเล็กวางอยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวเล็กก็ส่งเสียงร้องดีใจ

ฮั่วซือหลี่อุ้มสี่เป่าไปนั่งบนเก้าอี้เด็ก "นั่งดี ๆ นะครับ เดี๋ยวพี่ตักของอร่อย ๆ ให้นะ"

"อื้อๆ~" สี่เป่าวางมือน้อยไว้บนถาดอาหารของเก้าอี้เด็ก พยักหน้าหงึกหงิกอย่างว่าง่าย ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

ฮั่วซือหลี่ยิ้มบาง ๆ ถือจานใบหนึ่งแล้วใช้ที่คีบตักของอร่อย ๆ มาให้สี่เป่า

สี่เป่าคอยยื่นมือน้อยชี้สั่งอยู่ข้าง ๆ บอกพี่ชายว่าอยากกินอันไหน...

"น้องสาว!"

สี่เป่ากำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่ พอได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย เจ้าตัวเล็กก็หันขวับไปมอง แล้วพบว่าเป็นฮั่วอวี้อันที่เดินมา

ยายหนูตัวอ้วนกลมรีบกวักมือเรียกพี่ชายมากินของอร่อยด้วยกันทันที "ปี้จ๋า อยอยน้า!"

จากสองคนก็กลายเป็นสี่คน

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเดินเข้ามา ก็เห็นภาพเด็กทั้งสี่คนนั่งเรียงแถวกินขนมกันอยู่ แววตาของชายชราพลันอ่อนโยนลงทันตา...

......

ขอบคุณสำหรับคะแนนรีวิวห้าดาวและแรงสนับสนุนจากทุกคนนะคะ!