ตอนที่ 75 สั่งสอนคุณพ่อสักบทเรียน

เสียงร้องไห้ของฮั่วซิงอวี้ชะงักกึก ลูกตากลิ้งกลอกไปมา ปิดปากแน่นสนิทไม่ยอมพูด

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก้มมองเขา พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความคลางแคลงใจ เจ้าเด็กคนนี้คงไม่ได้ไปรังแกเพื่อนคนอื่นที่โรงเรียนหรอกนะ!

แต่พอคิดดูอีกที ชายชราก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ ซิงอวี้บ้านเขาแม้จะซนไปบ้าง เรียนไม่เก่งไปหน่อย ในห้องเรียนอาจจะไม่ค่อยตั้งใจฟังครู

แต่เนื้อแท้ของเด็กคนนี้เป็นคนดี คงไม่น่าทำเรื่องอย่างการกลั่นแกล้งรังแกเพื่อนนักเรียนออกมาได้

เขาแค่ไม่รักเรียน ไม่ได้แปลว่านิสัยใจคอจะมีปัญหา

ทว่านายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็ยังคงปั้นหน้าดุถามฮั่วซิงอวี้ "ทำไมไม่พูดล่ะ ไปแย่งของเพื่อนคนอื่นที่โรงเรียนมาใช่ไหม"

"ปู่ทวดครับ!" ฮั่วซิงอวี้แผดเสียงร้องโฮออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจและเคียดแค้น ตีขานายท่านผู้เฒ่าฮั่วเบาๆ ปนหนัก พลางถือโอกาสเช็ดน้ำมูกน้ำตาลงบนขากางเกงของอีกฝ่าย "ผมจะไปแย่งของคนอื่นที่โรงเรียนได้ยังไงกันครับ! ปู่ทวดใจร้ายเกินไปแล้ว คิดกับผมแบบนี้ได้ยังไง! โฮฮฮฮฮฮฮ... ขนมล่าเถียว มันฝรั่งทอด อมยิ้มของผมมมมมมม..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วยกมือขึ้นถูหู เจ้าเด็กนี่เสียงดังจริงๆ

"งั้นแกลองบอกมาซิ ขนมเยอะแยะพวกนั้นได้มาจากไหน"

ฮั่วซิงอวี้ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ปาดน้ำตาแล้วลองหยั่งเชิงดู "ถ้างั้นถ้าผมบอกแล้ว ปู่ทวดจะไม่เอาเรื่องได้ไหมครับ เป็นความคิดของผมคนเดียว ผม กล้าทำก็กล้ารับ จะไม่ดึงคนอื่นมาเดือดร้อนด้วย"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วใจอ่อนยวบ ที่แท้ก็กังวลเรื่องนี้นี่เอง เขาจึงพยักหน้า "ไม่เอาเรื่อง พูดมาเถอะ!"

ฮั่วซิงอวี้สูดน้ำมูก น้ำเสียงยังคงสะอึกสะอื้น "ของพวกนั้นผมเอาขนมที่บ้านเตรียมให้ไปแลกกับเพื่อนที่โรงเรียนมาทั้งนั้นครับ ของกินที่บ้านทำน่ะ ถึงผมจะไม่ชอบกิน แต่ที่โรงเรียนมีคนชอบนี่ครับ! ผมก็เลยเอาไปแลกเป็นของที่ผมอยากกิน"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้าอยู่ในใจ ตรงกับที่พวกเขาคาดเดาไว้ไม่ผิด

ขนมที่ทำเองในบ้านล้วนเป็นอาหารเพื่อสุขภาพ ในแง่ของรสชาติจึงไม่ได้จัดจ้านหลากหลายเท่ากับของข้างนอก

เขาถามฮั่วซิงอวี้ "รู้ไหมว่าทำไมที่บ้านถึงไม่ให้แกกินขนมข้างนอก"

"รู้ครับ..." ฮั่วซิงอวี้พยักหน้าอย่างหงอยๆ "สารปรุงแต่งมันเยอะ กินแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ ฟันผมไม่ดี ที่ไม่ให้ผมกินก็เพราะหวังดีกับผม"

"แกก็รู้ตัวนี่!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วทั้งโกรธทั้งขำ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ พลางยกมือลูบหน้าฮั่วซิงอวี้ด้วยแรงที่ค่อนข้างหนักมือ

"รู้ครับ... แต่ผมชอบกินนี่นา!" เจ้าตัวเล็กเบะปากแก้ตัวให้ตัวเอง "พอกินเสร็จ ผมก็แปรงฟันอย่างดีตลอดเลยนะ"

"ฮึ!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วปรายตามองเขาอย่างระอา

ฮั่วซิงอวี้หดหู่ใจเป็นที่สุด เขารู้ดีว่าของอร่อยของตัวเองถูกกวาดเรียบไปหมดแล้ว ไม่มีทางได้คืนมาแน่

รู้อย่างนี้ไม่เอาไปซ่อนไว้ที่เดียวกันทั้งหมดหรอก ตอนนี้ดีละ ไม่เหลือให้เขาสักชิ้นเดียวเลย

เขาจับขากางเกงนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างน่าสงสาร "อย่างน้อยก็เหลือไว้ให้ผมสักชิ้นเถอะครับ! ใจร้ายเกินไปแล้ว! ปู่ทวดไม่รักผมแล้วใช่ไหมครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถอนหายใจเงียบๆ ชี้นิ้วไปยังตู้ที่ไม่ไกลนัก พลางบอกฮั่วซิงอวี้ "ไปเปิดตู้นั้นดูสิ"

ฮั่วซิงอวี้มองตามนิ้วของปู่ทวดไป บนใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความฉงน ไม่เข้าใจว่าทำไมปู่ทวดถึงให้เขาไปเปิดตู้

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยอมเดินไปแต่โดยดี

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก้มมองขากางเกงพลางดึงเบาๆ มองรอยเปียกเป็นปื้น เฮ้อ เดี๋ยวคงต้องเปลี่ยนกางเกงอีกตัวแล้วสินะ เจ้าเด็กแสบนี่...

ทางด้านนี้ ฮั่วซิงอวี้เปิดตู้แล้วมองดูกล่องขนมด้านในด้วยความตะลึงงัน

แววตาพลันเปล่งประกายความยินดีอย่างล้นพ้น ยิ้มร่าเริงขึ้นมาทันที เจ้าตัวเล็กหันขวับกลับมา "ปู่ทวดครับ! ผมรู้อยู่แล้วว่าปู่ทวดยังรักผมอยู่"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพูดว่า "วันหนึ่งกินได้มากสุดอย่างเดียว แล้วอย่างละห่อเท่านั้นนะ ห้ามกินเยอะเด็ดขาด"

"ครับๆๆ..." ฮั่วซิงอวี้พยักหน้ารัวๆ อดรนทนไม่ไหวรีบยกกล่องออกมา ของล้ำค่าพวกนี้ได้คืนมาเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว ปู่ทวดจะพูดอะไร เขาก็ยอมตกลงทั้งนั้น

ทว่า ฮั่วซิงอวี้ก็สังเกตเห็นความผิดปกติในไม่ช้า เขาหยิบขนมขึ้นมาดูทีละห่อ พลางดูวันที่บนซอง ล้วนเป็นของที่เพิ่งผลิตเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้ทั้งนั้น

นี่ไม่ใช่พวกที่เขาซ่อนไว้นี่นา เขาหันไปมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วด้วยความสงสัย "ปู่ทวดครับ นี่ไม่ใช่พวกที่ผมซ่อนไว้นี่ครับ!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไม่ได้ปิดบังเขา พูดความจริงตามตรง "พวกที่แกซ่อนไว้ น้องสาวแกเจอตอนเล่นซ่อนแอบน่ะ น้องสาวกับน้องชายไม่รู้ว่าแกเป็นคนซ่อนไว้ก็เลยหยิบไปหมด นี่ปู่ให้คนไปซื้อกลับมาคืนให้แก..."

ที่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วทำเช่นนี้ ข้อแรกก็เพราะสงสารฮั่วซิงอวี้ กลัวเขาจะเสียใจ

ข้อสองก็เพราะกลัวว่าพอฮั่วซิงอวี้รู้ว่าสี่เป่ากับอันอันเอาขนมของเขาไปแล้วจะโกรธ จนกระทบความสัมพันธ์ระหว่างเด็กๆ

ขอแค่ควบคุมให้ดี ไม่ปล่อยให้เด็กกินเยอะเกินไป ก็ไม่ส่งผลเสียต่อสุขภาพหรอก...

......

บนเตียง สี่เป่าพลิกตัว ทั้งที่ตายังปิดอยู่ แต่ตัวกลับลุกขึ้นมาแล้ว

เจ้าตัวเล็กหาวหวอด ยกมือน้อยอ้วนป้อมขึ้นมาขยี้ตา จากนั้นจึงลืมตาขึ้น

พอมองเห็นฮั่วสือโจวที่หลับตาพริ้มอยู่ เจ้าตัวเล็กก็เผยรอยยิ้มดีใจออกมา แล้วคลานดุ๊กดิ๊กตรงไปหาเขา

คลานไปได้ครึ่งทาง สมองน้อยๆ ก็ตื่นเต็มตา นึกขึ้นได้ว่าคุณพ่อที่ไม่เชื่อฟังคนนี้ทำอะไรลงไปบ้าง

สี่เป่ายื่นปากจิ๋ว ขมวดคิ้วน้อยๆ ส่งสายตาดุร้ายจ้องเขม็งไปยังฮั่วสือโจว

แท้จริงแล้วหลังจากได้นอนไปตื่นหนึ่ง สี่เป่าก็หายโกรธไปมากแล้ว ทว่าเจ้าตัวเล็กยังไม่คิดจะยกโทษให้คุณพ่อ แต่ใจหนึ่งก็อยากคุยกับคุณพ่อด้วย

ลูกตาดำขลับกลอกไปมาอย่างคล่องแคล่ว เจ้าก้อนอ้วนตัดสินใจว่าจะต้องสั่งสอนคุณพ่อที่ไม่เชื่อฟังคนนี้สักบทเรียน!

เจ้าก้อนอ้วนคลานขึ้นไปบนตัวคุณพ่อ แล้วนั่งแหมะลงบนหน้าอกของเขา

ฮั่วสือโจวที่กำลังหลับอยู่รู้สึกราวกับมีภูเขาลูกใหญ่กดทับลงบนหน้าอก หนักจนเขาหายใจไม่ออก กระดูกแทบจะแหลก

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที แล้วก็เห็นใบหน้ากลมอ้วนยื่นเข้ามาใกล้มาก ตามมาด้วยลำคอที่ถูกมืออ้วนป้อมอุ่นๆ คู่หนึ่งบีบเอาไว้

ฮั่วสือโจว : ?!!!

ลูกสาว ลูกจะทำอะไรเนี่ย...

สี่เป่าเอามืออ้วนป้อมบีบคอคุณพ่อ เบิกตากว้าง เค้นถามเขาด้วยท่าทางดุร้ายแบบเด็กๆ "ยาง... ฉีดหนูอีกม้าย?"

ฮั่วสือโจวรู้สึกได้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่ได้ออกแรงอะไรเลยสักนิด แต่เจ้าก้อนกลมตัวแน่นเปรี๊ยะคนนี้ก็หนักพอจะทับเขาจนแบนได้จริง ๆ

เขาเอื้อมมือไปประคองเจ้าตัวเล็กไว้ให้ตัวเองพอได้หายใจหายคอ "ต่อไปพ่อจะไม่พาหนูไปฉีดยาอีกแล้ว พ่อรู้แล้วว่าพ่อผิด..."

เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะให้พี่รองพาเธอไปฉีดยาแทน ส่วนเขาจะไม่ไปเด็ดขาด

"ยกโทษให้พ่อได้ไหมครับ" ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าลุกขึ้นนั่ง

"ฮึ!" สี่เป่ากอดอกด้วยแขนป้อม ๆ พลางส่งเสียงฮึดฮัด แล้วสะบัดหน้าหนีไม่มองเขา "ม่ายเอา"

คางกลมป้อมเชิดขึ้นสูง ลอยหน้าลอยตาทรงแง่งอน ทว่าหางตากลับแอบชำเลืองมองฮั่วสือโจวเงียบ ๆ

ฮั่วสือโจวสังเกตเห็น สีหน้าเขาแม้ไม่เปลี่ยนไปเท่าไร แต่แววตากลับดูน่าสงสาร เขาค่อย ๆ ดึงแขนป้อมของสี่เป่าเบา ๆ "สี่เป่า ต้องทำยังไงถึงจะยอมยกโทษให้พ่อล่ะครับ"

"หนูจาเอา ลูกอมอม" สี่เป่าพูดเสียงดัง

ฮั่วสือโจวไม่อยากให้เธอกินลูกอมเท่าไร วันนี้เธอก็กินลูกอมไปแล้วด้วย

เขาจึงลองต่อรองดู "พวกเรากินผลไม้กันก่อนดีไหมครับ กล้วย สตรอว์เบอร์รี แก้วมังกร สาลี่ แตงโม..."