ตอนที่ 74 ฮั่วซิงอวี้ ล่าเถียว มันฝรั่งทอด อมยิ้มของฉ้านนน อ๊ากกกกก

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอเงยหน้ามองไป เห็นฮั่วสือโจวกำลังอุ้มสี่เป่าอยู่ ใบหน้าน้อย ๆ ของสี่เป่าหันไปทางฮั่วสือโจว หลีจือเสียนจึงมองไม่เห็น

"หลับแล้วหรือคะ" หลีจือเสียนเอ่ยถามเสียงเบา

"ครับ" ฮั่วสือโจวส่งเสียงตอบรับในลำคอ

หลีจือเสียนถอยไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้ฮั่วสือโจว "งั้นพากลับไปนอนที่ห้องเถอะค่ะ ฉันจะลงไปดูอันอันกับซิงอวี้หน่อย"

ฮั่วสือโจวพยักหน้า อุ้มสี่เป่าเดินออกจากลิฟต์แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของสี่เป่า

หลีจือเสียนหันมองส่งฮั่วสือโจวที่อุ้มสี่เป่าเข้าห้องไปแล้ว ถึงค่อยก้าวเข้าไปในลิฟต์...

ภายในห้องของสี่เป่า

ฮั่วสือโจวค่อย ๆ วางสี่เป่าลงบนหมอนใบเล็กอย่างระมัดระวัง ถอดรองเท้าออกจากเท้าของเธอ แล้วสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของเธอมีรอยเปื้อนจาง ๆ อยู่จุดหนึ่ง

ฮั่วสือโจวเดินไปห้องน้ำ หยิบทิชชู่เปียกมา แล้วเช็ดใบหน้าเล็ก ๆ ให้เธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม จากนั้นก็เช็ดมือและเท้าน้อย ๆ ทั้งสองข้าง

จากนั้นจึงทอดตัวลงนอนข้างเธอ ไม่นานก็ผล็อยหลับไป...

"หาว~" ฮั่วอวี้อันหาวหวอดใหญ่ เด็กน้อยยกมือขึ้นขยี้ตาที่ง่วงงุน ส่ายหัวเล็ก ๆ ฝืนทนไม่ยอมให้ตัวเองหลับ

ฮั่วซิงอวี้ได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เห็นอีกฝ่ายง่วงจนหนังตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ "ง่วงก็นอนสิ! จะฝืนทำไมเนี่ย"

ฮั่วอวี้อันเบิ่งตาให้โตขึ้นแล้วมองเขา "ถ้าผมไปนอน ก็ไม่มีใครเล่นกับพี่น่ะสิ"

ฮั่วซิงอวี้ส่งเสียงขึ้นจมูก ชี้มือไปทางนายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่กำลังดูแท็บเล็ตอยู่ "ใครว่าไม่มีคน คุณปู่ทวดไม่ใช่คนหรือไง"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วได้ยินเข้าก็ถลึงตาใส่ฮั่วซิงอวี้ "เจ้าเด็กเวร พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย"

ฮั่วซิงอวี้ไม่สนใจ หันไปพูดกับหลีจือเสียน "คุณอาสะใภ้ พาอันอันไปนอนเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอก"

"ไปเถอะ ๆ..." นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกล่าวเสริม

ดังนั้นหลีจือเสียนจึงพาฮั่วอวี้อันไปนอน

ฮั่วซิงอวี้กดรีโมตเปลี่ยนเป็นช่องการ์ตูน ดูเจ้ากระต่ายที่ตัวเองชอบ

เด็กน้อยนั่งอยู่บนพรม หลังพิงโซฟา แขนทั้งสองข้างพาดไว้บนพนัก ขาข้างหนึ่งชันขึ้น อีกข้างพาดทับไว้ เท้ากระดิกดิก ๆ ไม่หยุด

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วขัดหูขัดตาท่าทางแบบนี้ที่สุด อายุกระเปี๊ยกเดียวทำตัวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

เพิ่งจะอ้าปากสั่งให้นั่งให้เรียบร้อย โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

ชายชราหันไปมอง พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

"คุณลุงครับ สะดวกเจอกันหน่อยไหมครับ"

เสียงทุ้มสุขุมของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ดังขึ้น ในน้ำเสียงนั้นไม่หลงเหลือความฮึกเหิมลำพองและความดื้อรั้นเย่อหยิ่งเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว...

แววตาชราภาพของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วฉายแววทอดถอนใจ "ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

"อยู่หน้าคฤหาสน์ครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วลุกขึ้นยืน "ไปรอฉันที่เรือนน้ำชา"

พูดจบ ชายชราก็ตัดสายไปทันที

"นั่งดี ๆ" ก่อนจะไป นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไม่ลืมที่จะดัดท่านั่งของฮั่วซิงอวี้ก่อน

เท้าที่กระดิกดิก ๆ ของฮั่วซิงอวี้ถูกคุณปู่ทวดตีเพียะเข้าให้อย่างไม่เบาไม่แรง เด็กน้อยรีบเอาขาลงทันที ทว่าไม่ได้หงุดหงิด กลับยิ้มแป้นถามคุณปู่ทวด "ใครเหรอครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก้าวเดินออกไปข้างนอก "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กเล็กอย่างแกอย่าสอดรู้สอดเห็น"

"ชิ~" ฮั่วซิงอวี้แอบกลอกตา เบะปาก ส่ายหัวแล้วพึมพำเสียงเบา "ผู้ใหญ่นี่เก่งแต่เก๊ก..."

ทางด้านนี้ พอนายท่านผู้เฒ่าฮั่วก้าวออกจากตึกใหญ่ ก็ขึ้นรถที่มารอรับทันที

ด้านนอกแสงแดดแผดจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

อุณหภูมิพุ่งสูงถึงสามสิบกว่าองศา

เรือนน้ำชาที่ชายชราพูดถึง เป็นอาคารหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ค่อนไปทางรอบนอกของคฤหาสน์ แม้ปกติแทบไม่ได้ใช้งาน แต่อุปกรณ์เครื่องใช้ภายในกลับครบครันทุกอย่าง

รถหยุดลงที่หน้าประตู ชายร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้ "คุณลุงครับ..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วลงจากรถแล้วบอกเขา "เข้าไปคุยข้างใน"

ทั้งสองเดินเข้าไปในเรือนน้ำชาและนั่งลงเผชิญหน้ากัน

บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีกาน้ำชาดินเผาจื่อซาขนาดกะทัดรัดเนื้อเนียนละเอียด พร้อมด้วยถ้วยชาอีกสองสามใบ

เวินฉือหลุบตาลง ยกกาน้ำชารินชาให้นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหนึ่งถ้วย

น้ำชาอุณหภูมิอุ่นค่อนไปทางเย็น สีน้ำชาใสกระจ่างชวนมอง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถือถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเวินฉือ "มาเพราะเรื่องลูกของเสี่ยวโจวล่ะสิ"

แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงของชายชรากลับหนักแน่นมั่นใจ

แม่ของฮั่วสือโจวชื่อเวินจิ่ว ส่วนเวินฉือคือน้องชายของเวินจิ่ว...

เวินฉือได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าสบตากับนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว แววตาเต็มไปด้วยความกังขาและเป็นห่วง "เด็กคนนั้น มีความเป็นมายังไงกันแน่ครับ"

เท่าที่เขารู้ เสี่ยวโจวแม้แต่แฟนสักคนยังไม่มีด้วยซ้ำ เมื่อก่อนก็เอาแต่วัน ๆ คลุกตัวอยู่ในห้องแล็บ ทำงานวิจัย ไฉนจู่ ๆ ถึงมีลูกตัวโตขนาดนี้โผล่มาได้

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "สี่เป่าเป็นลูกของเสี่ยวโจวจริง ๆ เรื่องจริงแท้แน่นอน..."

อีกด้านหนึ่ง ฮั่วซิงอวี้ดูไปดูมาก็รู้สึกปากคอจืดชืดไร้รสชาติ ลูกตากลอกไปมา พลันนึกถึงของอร่อยที่ตัวเองแอบซ่อนเอาไว้ขึ้นมาได้

พอดีถือโอกาสตอนปู่ทวดไม่อยู่ แอบไปหยิบออกมานิดหน่อยเอาไปซ่อนในห้องตัวเอง เก็บไว้แอบกินตอนกลางคืน

ฮั่วซิงอวี้เป็นเด็กที่มีความกระตือรือร้นในการลงมือทำสูงมาก และยังเป็นเด็กประเภทคิดจะทำอะไรก็ทำทันที

เขาทำลับ ๆ ล่อ ๆ คอยหลบเลี่ยงผู้คนอย่างระแวดระวัง ถือถุงกระดาษย่องเข้าไปในห้องปู่ทวด พอมุดเข้าไปใต้เตียงดูก็พบว่า——

"หรือว่าท่าเข้าไปของเรามันไม่ถูก?" ฮั่วซิงอวี้ถอยออกมา คราวนี้เขาเลือกที่จะนอนหงาย หลับตาแล้วค่อยมุดเข้าไป

แต่ทว่า พอมุดไปถึงใต้เตียง พอลืมตาขึ้นมอง ใต้แผ่นกระดานเตียงยังคงว่างเปล่าสะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

ฮั่วซิงอวี้ไม่อยากจะเชื่อสายตา เบิกตาโตจนแทบจะถลนออกมา

รู้สึกราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ สายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ท้องฟ้า... ถล่มทลายลงมาแล้ว!

ฐานทัพของเขาถูกยกเค้าไปแล้ว!!!

"อ๊ากกกกกกกกกกก..."

ในห้องนอนมีเสียงกรีดร้องแทบขาดใจของเด็กชายระเบิดออกมา

ในห้องน้ำชา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วได้รับแจ้งข่าว จึงลุกขึ้นบอกกับเวินฉือประโยคหนึ่ง แล้วรีบกลับไปยังตึกใหญ่

หลี่ฟางยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องนอนของนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว พอเห็นท่านกลับมาก็ชี้นิ้วไปที่ประตูห้อง

อันที่จริงไม่ต้องให้เธอชี้ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็ได้ยินเสียงโหยหวนคร่ำครวญของฮั่วซิงอวี้แล้ว

ชายชราบกมือให้เธอ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องยุ่งแล้ว จากนั้นจึงก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้าห้องไป

ภายในห้อง ฮั่วซิงอวี้นั่งแหมะอยู่บนพื้น ร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลพราก ขี้มูกโป่ง

ถึงอย่างไร เขาก็เป็นแค่เด็กเจ็ดขวบคนหนึ่ง ตอนที่อาสองของเขาอายุเท่านี้ ยังลงไปนอนดิ้นพราก ๆ กลางถนนเพื่อจะเอาเครื่องเล่นเกมอยู่เลย!

ฮั่วเฉินเสี่ยว: จำเป็นต้องย้ำเรื่องนี้ด้วยเหรอ?

"พอแล้ว ลุกขึ้นเร็วเข้า" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วมองฮั่วซิงอวี้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย พูดอย่างระอาใจ เจ้าเด็กแสบคนนี้แอบซ่อนขนมไว้ตั้งเยอะแยะ ฟันผุดำจนไม่รู้จะดำยังไงแล้ว

"โฮฮฮฮฮฮ..." ฮั่วซิงอวี้ได้ยินเสียงปู่ทวด จึงเงยหน้าขึ้นมองทั้งม่านน้ำตา คลานเข้าไปกอดขาปู่ทวดไว้แล้วร้องไห้โฮต่อ "โฮฮฮฮฮฮ... ล่าเถียว มันฝรั่งทอด อมยิ้มของผมมมม โฮฮฮฮฮฮ..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยายามสะบัดขา แต่สะบัดไม่หลุด

ชายชราจนปัญญา ได้แต่ปล่อยให้ฮั่วซิงอวี้กอดขาตัวเองไว้อย่างนั้น แล้วลากเด็กน้อยเดินไปนั่งลงบนโซฟา

พอก้มมองเด็กที่ร้องไห้อย่างน่าเวทนา ชายชราก็ทั้งสงสารทั้งอ่อนใจ ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเขาอย่างเคือง ๆ "แกนี่นะแก! ที่บ้านไม่มีขนมให้กินหรือไง ต้องไปกินของข้างนอกให้ได้ใช่ไหม"

ฮั่วซิงอวี้ส่ายหัว "ของที่บ้านทำไม่อร่อยนี่ครับ โฮฮฮฮฮฮ... ล่าเถียว มันฝรั่งทอด อมยิ้มของผมมมม โฮฮฮฮฮ..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว: ของข้างนอกนั่นมีแต่วัตถุเจือปนกับสารเคมีทั้งนั้น...

...

ช่วยให้คะแนนรีวิวห้าดาวหน่อยได้ไหมครับ?