ตอนที่ 73 เจ้าหนูผู้ไม่สนใจคุณพ่อ

ยัยหนูตุ้ยนุ้ยผู้ชอบกินข้าวเอ่ยถามมาแต่ไกล "กิ๊นอะยายเหยอ?"

"ก็ต้องกินเนื้อเนื้อที่เด็กดีของเราชอบกินสิจ๊ะ!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตอบกลับด้วยรอยยิ้มตาหยี

"หนูช้อบ เนื้อเนื้อ" สี่เป่าวิ่งไปข้างกายนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว

ฮั่วสือโจวก้มตัวลง เตรียมจะอุ้มสี่เป่าขึ้นมานั่งบนเก้าอี้เด็ก

แต่ใครจะรู้ มือที่ยื่นออกไปยังไม่ทันได้แตะตัวสี่เป่า เจ้าตัวเล็กก็เหมือนจะรับรู้ได้ หันขวับกลับมามองทันที

เมื่อเห็นว่าเป็นฮั่วสือโจว รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าตัวเล็กก็หุบลงในพริบตา เธอค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไม่มองเขาอีก

พลางขยับก้าวถอยห่างจากเขา ความหมายชัดเจนมากว่าไม่อยากให้เขาอุ้ม

ฮั่วสือโจว "..."

รู้อย่างนี้น่าจะให้น้องรองพาเธอไปฉีดยาแท้ ๆ...

"ฮัดเช้ย!" ภายในห้องทำงาน ฮั่วเฉินเสี่ยวที่กำลังกินอาหารกลางวันที่หลิวฟ่างยกมาให้อยู่นั้น จู่ ๆ ก็จามออกมาเสียงดังสนั่น

ฮั่วเฉินเสี่ยวยกมือขึ้นถูจมูกพลางมองอาหารบนโต๊ะ นึกโล่งอกในใจ โชคดีที่เขาหันหน้าหลบทัน ไม่อย่างนั้นอาหารกลางวันมื้อนี้คงต้องทิ้งไปแล้ว

การต้องกินน้ำลายตัวเองเนี่ย มันก็น่าขยะแขยงอยู่เหมือนกัน

ฮั่วเฉินเสี่ยวพึมพำอย่างไม่แน่ใจ "ใครคิดถึงฉันกันนะ..."

"ให้ปู่ทวดอุ้มสี่เป่าของเราขึ้นไป ดีไหมจ๊ะ?" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองฮั่วสือโจวแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามสี่เป่า

"โอเต๋~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก ทั้งยังเหลือบมองฮั่วสือโจว "ม่ายอาว ม่ายฟังหนูพูก ฮึ!"

ฮั่วสือโจว "..."

กลางอกราวกับโดนมีดกรีดแทงเข้าไปหนึ่งแผล...

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกลัวสี่เป่าจะโกรธ จึงไม่กล้าเอ่ยช่วยพูดอะไรแทนฮั่วสือโจว

ทุกคนในครอบครัวนั่งประจำที่และเริ่มรับประทานอาหาร

สี่เป่ายังคงกินอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนเคย และคนที่กินจุไม่แพ้เธอก็คือฮั่วซิงอวี้

สองพี่น้องต่างก็เป็นพวกกินเนื้อคำโต ๆ ด้วยกันทั้งคู่

ส่วนฮั่วซือหลี่กับฮั่วอวี้อันเป็นอีกแบบ ทั้งสองคนกินข้าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน ค่อย ๆ เคี้ยวค่อย ๆ กลืน

ก่อนหน้านี้เวลาทานข้าว สี่เป่ารู้สึกว่าฮั่วสือโจวผอมเกินไป เจ้าตัวเล็กมักจะคอยจ้องมองเขา และบอกให้เขากินเนื้อเยอะ ๆ

บอกว่าจะขุนให้เขาอ้วนท้วนขาวผ่องเหมือนเธอ ทว่าตอนนี้ยัยหนูตุ้ยนุ้ยที่กำลังงอนกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองฮั่วสือโจวเลยสักแวบ

ฮั่วสือโจวลองคีบเนื้อและแกะกุ้งให้เธออย่างหยั่งเชิง เจ้าตัวเล็กก็ไม่ปฏิเสธเลยสักนิด มีอะไรก็กินหมด

เพียงแต่ไม่ยอมสนใจฮั่วสือโจวเลยเท่านั้นเอง

ความคิดของสี่เป่านั้นเรียบง่ายมาก คุณพ่อนิสัยไม่ดี แต่เนื้อเนื้อไม่ได้นิสัยไม่ดีนี่นา!

เนื้อเนื้ออร่อยขนาดนี้ เธอก็ต้องกินอยู่แล้วสิ

เซี่ยหมู่อิงกระซิบกับหลีจือเสียนเสียงเบา "สี่เป่าแบบนี้น่ารักดีนะคะ ถึงจะโกรธแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองลำบาก เธอรักตัวเองมากจริง ๆ"

"อืม..." หลีจือเสียนพยักหน้า เธอรู้สึกว่านิสัยแบบสี่เป่านั้นดีมาก รักตัวเองน่ะดีแล้ว เพราะถ้าแม้แต่ตัวเองยังไม่รักตัวเอง จะไปหวังให้ใครมารักล่ะ!

"ซือหลี่เป็นอะไรไปหรือ กับข้าวพวกนี้ไม่ถูกปากหรือไง" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วสังเกตเห็นว่าฮั่วซือหลี่กินข้าวไปแค่ถ้วยเล็ก ๆ ถ้วยเดียวก็วางชามและตะเกียบไม่ยอมกินต่อแล้ว

ผู้เฒ่าเอ่ยถามด้วยความห่วงใย วัยกำลังโตแท้ ๆ ข้าวแค่นั้นจะไปพออิ่มอะไร

อีกอย่าง นั่นก็ไม่ใช่ปริมาณอาหารตามปกติที่ฮั่วซือหลี่กินด้วย

"ไม่ใช่ครับคุณปู่ทวด" ฮั่วซือหลี่หยิบทิชชู่มาเช็ดปาก แล้วหันไปพูดกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "ผมแค่ไม่ค่อยเจริญอาหาร เมื่อคืนพักผ่อนไม่ค่อยพอ วันนี้เลยเพลีย ๆ อยู่นิดหน่อยครับ"

เซี่ยหมู่อิงเอ่ยขึ้น "ขึ้นไปนอนพักข้างบนสักตื่นเถอะจ้ะ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้า "พักผ่อนไม่พอก็ไปนอนสักงีบ ตื่นแล้วอยากกินอะไรค่อยให้คนทำให้อีกที"

"ครับ" ฮั่วซือหลี่ผงกศีรษะรับ จากนั้นจึงหันไปบอกฮั่วอวี้อันกับสี่เป่า "สี่เป่า อันอัน พี่ใหญ่ไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวค่อยมาเล่นกับพวกเราทีหลัง" แล้วยังหันไปกำชับฮั่วซิงอวี้อีกประโยคหนึ่งว่า "นายก็ทำตัวดี ๆ หน่อยล่ะ"

จากนั้นจึงค่อยเดินขึ้นชั้นบนไป

ฮั่วสือโจวเห็นว่าสี่เป่ากินไปพอสมควรแล้ว จึงตักน้ำแกงให้เธอถ้วยหนึ่ง

สี่เป่าเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะใช้สองมือน้อย ๆ ประคองชาม แล้วซดน้ำแกงดังอึก ๆ

"เอิ๊ก~" ฮั่วซิงอวี้ที่สวาปามข้าวไปสองชามในที่สุดก็อิ่มเสียที เด็กชายเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ เรอออกมาอย่างพึงพอใจพลางลูบหน้าท้องที่ป่องกลมขึ้นมา

"เหล่าน้องชายและน้องสาวของพี่ อิ่มกันหรือยัง" ฮั่วซิงอวี้เหลือบมองฮั่วอวี้อัน แล้วหันไปมองสี่เป่า ก่อนจะยืดตัวตรงขึ้นถาม

"อิ่มแล้วครับ" ฮั่วอวี้อันตอบอย่างว่าง่าย

สี่เป่าวางชามลงเสียงดัง "ตึง" "เอิ๊ก~" เจ้าตัวเล็กเรอออกมา "อิ่มแย้ว!"

ฮั่วซิงอวี้กระโดดลงจากเก้าอี้แล้วโบกมือน้อย ๆ "พี่ชายจะพาไปเล่นเอง"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหยิบทิชชูมาเช็ดปากน้อย ๆ ของสี่เป่าจนสะอาด แล้วค่อยอุ้มเธอออกมาจากเก้าอี้เด็ก

ฮั่วซิงอวี้กับฮั่วอวี้อันเดินเข้ามา จูงมือน้อย ๆ ของเด็กหญิงไว้คนละข้าง แล้วพี่น้องทั้งสามคนก็พากันเดินไปยังห้องนั่งเล่นปีกตะวันออก

"เพิ่งกินอิ่มกัน อย่าเพิ่งวิ่งซนนะลูก นั่งดูการ์ตูนเฉย ๆ ก็พอจ้ะ" เซี่ยหมู่อิงเอ่ยกำชับไล่หลังเด็ก ๆ ทั้งสาม

"รู้แล้วครับ!" ฮั่วซิงอวี้หันกลับมาโบกมือให้แม่ของเขา

ภายในห้องนั่งเล่นปีกตะวันออก

สี่เป่าที่เพิ่งกินอิ่มไม่ค่อยอยากขยับตัวจริง ๆ เจ้าตัวเล็กขี้เกียจแม้แต่จะปีนขึ้นโซฟา จึงนั่งแหมะอยู่บนพรม เอาหลังพิงโซฟา ทอดมือทอดเท้าอย่างเกียจคร้าน

ฮั่วอวี้อันนั่งลงทางขวาของสี่เป่า เขากินไม่อิ่มแน่นเท่าสี่เป่ากับฮั่วซิงอวี้ จึงยังนั่งเล่นตัวต่อจิ๊กซอว์ได้

ฮั่วซิงอวี้หยิบรีโมตแล้วกลับมานั่งแปะลงทางซ้ายของสี่เป่า พลางกดรีโมตแล้วถามสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันไปด้วย "พวกเธออยากดูการ์ตูนเรื่องอะไรกันน่ะ"

สี่เป่ายกมือขึ้นขยี้ตา ดูง่วงเหงาหาวนอนเล็กน้อย

อาจเพราะกินอิ่มเกินไปจนเริ่มเกิดอาการง่วงจากคาร์โบไฮเดรต

เจ้าตัวเล็กหาวหวอด โคลงศีรษะน้อย ๆ ไปมาโดยไม่ส่งเสียงตอบ

ฮั่วอวี้อันเงยหน้าขึ้นมองจอโทรทัศน์แวบหนึ่ง "ผมดูอะไรก็ได้ครับ"

จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาเล่นตัวต่อต่อไป

ฮั่วซิงอวี้กดรีโมตเลื่อนดูการ์ตูนทีละเรื่อง ช่วงครึ่งเดือนกว่าที่เขาไปอยู่บ้านคุณปู่คุณย่า เขาได้ดูกับเพื่อน ๆ ที่นั่น เป็นการ์ตูนประวัติศาสตร์ยุคใกล้ที่คุณปู่เปิดให้ดู

เรื่องเจ้ากระต่ายที่ชอบทำไร่ไถนา อดทนตรากตรำ เดินทัพทางไกลหมื่นลี้ กับนกอินทรีหัวขาวตัวป่วน

นั่นเป็นการ์ตูนที่ฮั่วซิงอวี้ชอบดูมาก เขายังเคยบอกว่าจะกลับมาพาสี่เป่ากับอันอันดูด้วยกัน แต่คุณย่าบอกว่า สี่เป่ากับอันอันยังเด็กเกินไป ไม่เหมาะจะดูการ์ตูนที่ความสัมพันธ์ซับซ้อนและมีฉากหลังหนักอึ้งขนาดนั้น

เด็ก ๆ ดูไม่รู้เรื่องหรอก

ฮั่วซิงอวี้ไม่ค่อยเข้าใจที่คุณย่าพูดเท่าไรนัก แต่เมื่อมองภาพกระต่ายกับเจ้าหมูที่เลื่อนเจอ เด็กชายก็มองไปยังน้อง ๆ แม้ตัวเองอยากจะดูเจ้ากระต่าย แต่ก็ยังเลือกเปิดเจ้าหมูสีชมพูหัวไดร์เป่าผมให้แทน

ตอนที่สี่เป่าอยู่สถานสงเคราะห์ก็มักจะได้ดูเปปป้าเป็นประจำ พลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เจ้าตัวเล็กก็เริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง ตาแป๋วขึ้นมาเพื่อดูการ์ตูน

ความน่าสนใจของเปปป้าสำหรับฮั่วซิงอวี้นั้นน้อยเกินไป เขาผ่านพ้นวัยที่จะชอบดูเปปป้ามาแล้ว

เขาจึงหาของเล่นมาเล่นไปพลาง และเงยหน้าขึ้นเหลือบมองโทรทัศน์เป็นพัก ๆ...

หลีจือเสียนและเซี่ยหมู่อิงเห็นว่าเด็กทั้งสามคนเล่นกันได้ดี จึงพากันขึ้นชั้นบนไปจัดการธุระของตัวเอง

ส่วนนายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วสือโจวนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยอยู่เป็นเพื่อนเด็กทั้งสามคนเงียบ ๆ

สี่เป่าดูไปได้ราวครึ่งชั่วโมง หนังตาก็เริ่มตีกัน ศีรษะเล็ก ๆ สัปหงกหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าวเปลือก

ในที่สุด ศีรษะน้อยก็เอนหงายไปด้านหลัง หลับสนิทไปทั้งอย่างนั้น ปากน้อย ๆ อ้าออก มีน้ำลายใส ๆ ไหลย้อยออกมาตรงมุมปาก

ฮั่วสือโจวเดินเข้ามา โน้มตัวลงแล้วอุ้มสี่เป่าขึ้นมาอย่างแผ่วเบา...