ตอนที่ 51 องค์หญิงขอรับ พระองค์ขึ้นครองราชย์แล้วหรือนี่!

สติค่อย ๆ ฟื้นคืน ฮั่วสือโจวนึกขึ้นได้ว่าสี่เป่าอาจจะตื่นแล้ว จึงบังคับให้สมองเริ่มทำงาน

เด็กตื่นแล้ว แกยังจะนอนอะไรอยู่อีก

ฮั่วสือโจวยันตัวลุกขึ้นนั่ง นวดหว่างคิ้วที่ตึงเปรี๊ยะ ลืมตาขึ้น แล้วเขาก็เงียบไป

เขาถึงว่าทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่รอบตัว

อ๋อ! ที่แท้ก็โดนล้อมไว้นี่เอง

ฮั่วสือโจวกวาดสายตามองตุ๊กตาที่ล้อมรอบตัวเขาทีละตัว จะเห็นว่าตุ๊กตาเหล่านี้มีสัตว์สารพัดชนิด ทั้งวิ่งบนดิน บินบนฟ้า ครบครันอย่างยิ่ง

แต่ทั้งหมดล้วนล้อมเขาไว้ ล้อมตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่เหลือทางออกแม้แต่น้อย

ตัวที่คุกเข่าได้ก็คุกเข่า ตัวที่หมอบได้ก็หมอบ หัวหันมาทางเขาทุกตัว

นี่มัน... สรรพสัตว์กำลังเข้าเฝ้าเหรอเนี่ย

ดูเหมือนจะมาส่งเขาไปปรโลกเสียมากกว่า!

รีบอยากรับมรดกขนาดนั้นเลยเหรอ

ฮั่วสือโจวถึงกับหน้ามืดแล้วมืดอีก...

"ตั๋ว เด็กดีน้า ม่ายตี ตูดตูดตั๋ว~" สี่เป่าออกแรงทั้งหมดที่มีเพื่อจัดท่าทางให้ตุ๊กตาตัวใหญ่ตัวสุดท้าย

เจ้าตัวเล็กเหนื่อยจนเหงื่อซึมท่วมหัว

"ทำอะไรอยู่น่ะ"

เสียงเนือย ๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ

สี่เป่าชะงักไป จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เห็นฮั่วสือโจวยืนอยู่บนเตียง เด็กน้อยร้องอุทานเสียงดัง "ฉูงฉูง คูมอา!"

ฮั่วสือโจวมีสีหน้าซับซ้อน สายตากวาดมองลงไปใต้เตียง ตุ๊กตาขนาดเล็กต่างพากันล้อมเขาเอาไว้ ส่วนพวกตุ๊กตาขนาดใหญ่ก็ไม่ได้ว่างเว้น ถูกลากไปกองรวมกันอยู่ที่ปลายเตียงทุกตัว ถ้าไม่นอนคว่ำหน้า ก็คุกเข่าเอาสองแขนหนุนคางไว้

ช่างมีพลังงานเหลือล้นจริง ๆ เลยนะเนี่ย!

สี่เป่าปีนขึ้นมาบนเตียงแล้ว และยืนเลียนแบบท่าทางของฮั่วสือโจวอยู่บนเตียง เมื่อครู่นี้เจ้าตัวเล็กมองฮั่วสือโจวจากข้างล่าง แล้วรู้สึกว่าคุณอาคนนี้ช่างตัวสูงจริง ๆ เลย!

ทว่าตอนนี้ พอสี่เป่ายืนอยู่ข้างเขา เจ้าตัวเล็กก้มมองรูปร่างกลมป้อมแขนขาสั้นของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองคุณอาที่สูงตระหง่านราวกับต้นไม้

เจ้าตัวเล็กลู่ไหล่ลง ยู่ปากน้อย ๆ ก้มมองนิ้วเท้าของตัวเอง นิ้วเท้าขาวอมชมพูสะอาดสะอ้านและตัดเล็บเรียบร้อยขยับดุ๊กดิ๊กไปมา

สี่เป่าไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมทุกคนถึงตัวสูงใหญ่กันหมด แต่ตัวเธอกลับเตี้ยแค่นิดเดียวล่ะ?

คำถามนี้ สี่เป่าเคยถามผู้อำนวยการม๊าม้าและพวกคุณน้ามาแล้ว พวกเขาบอกว่า พอสี่เป่าโตขึ้น สี่เป่าก็จะเป็นผู้ใหญ่ที่ตัวสูงใหญ่เอง

แต่ว่า สี่เป่ารอมาตั้งนานแสนนานแล้ว สี่เป่ายังไม่โตสูงสูงเลยสักทีนะ!

"แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ พวกนายสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย"

ฮั่วเฉินเสี่ยวกับฮั่วอวี้อันได้รับคำสั่งจากนายท่านผู้เฒ่าให้ขึ้นมาเรียกสี่เป่าและฮั่วสือโจวลงไปกินข้าว แต่ผลลัพธ์คือพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นสองพ่อลูกยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง

ฮั่วเฉินเสี่ยวเลิกคิ้วขึ้น พลางเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม และไม่นานเขาก็สังเกตเห็นเหล่าตุ๊กตาทั้งบนเตียงและใต้เตียง

"นี่มันจัดฉากอะไรกันเนี่ย" ฮั่วเฉินเสี่ยวทำหน้าประหลาดใจเต็มประดา วางถุงที่ถือติดมือมาไว้บนตู้ แล้วเดินเข้าไปพินิจดูอย่างตั้งใจ พลางมองรูปทรงคนที่ถูกล้อมรอบอยู่บนเตียง ด้วยขนาดแบบนี้ ฮั่วเฉินเสี่ยวจึงหันไปมองฮั่วสือโจวด้วยความตกใจ "เจ้าหญิงพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แล้วหรือ"

เมื่อก่อน ฮั่วสือโจวขังตัวเองไว้ในห้องไม่ยอมออกมา ใครก็จนปัญญา ฮั่วเฉินเสี่ยวเพื่อจะกระตุ้นเขา จึงเคยล้อว่าเขาเป็นเจ้าหญิงในห้องใต้หลังคาของเทพนิยาย

สีหน้าไร้อารมณ์ของฮั่วสือโจวเริ่มปริแตกทีละน้อย เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ...

"น้องสาว ทั้งหมดนี้หนูเป็นคนทำเหรอ" ฮั่วอวี้อันมองรอบ ๆ แล้ววิ่งไปที่ข้างเตียงเพื่อถามสี่เป่า

"อื้อ~" สี่เป่ายืดคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทาง 'รีบชมหนูเยยสิ'

"น้องสาว หนูเก่งสุดยอดไปเลย!" ฮั่วอวี้อันไม่ทำให้ผู้เป็นน้องผิดหวัง เขายกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้น้องสาวพลางเอ่ยชมเสียงดัง

ฮั่วเฉินเสี่ยวเองก็ยกนิ้วโป้งให้สี่เป่าเช่นกัน "เด็กคนนี้มีความมุ่งมั่นขนาดนี้ อนาคตทำอะไรก็สำเร็จแน่นอน"

ตุ๊กตาขนาดเล็กใหญ่เหล่านี้มีตั้งห้าหกสิบตัว การจะจัดวางทีละตัวให้ออกมาเป็นสภาพนี้ได้ ไม่ใช่ความอดทนที่เด็กทั่ว ๆ ไปจะมีได้เลย ดูท่าว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้พอเป็นเรื่องที่ตัวเองสนใจแล้ว จะมีความพยายามและมุ่งมั่นมากทีเดียว!

"ฮิฮิ หนู... เก่งจังเยย หนูฉุดยอด..." สี่เป่าถูกชมจนตัวลอย เจ้าตัวเล็กเชิดหน้าปาดจมูกอย่างภาคภูมิใจ เท้าสะเอวน้อย ๆ แอ่นพุงกลม ๆ หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

ฮั่วเฉินเสี่ยวกลอกตาไปมา มุมปากผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือไปอุ้มสี่เป่าลงจากเตียงแล้วสวมรองเท้าให้เธอ "ยังไม่ได้แปรงฟันล้างหน้าใช่ไหม ให้พี่ชายพาไปแปรงฟันล้างหน้านะ ปู่ทวดพวกเขากำลังรอทานข้าวอยู่"

"หนู ช้อบ กิ๊นข้าว!" พอได้ยินว่าจะได้กินข้าว เจ้าตัวเล็กก็ก้าวขาสั้น ๆ วิ่งต้วมเตี้ยมไปทางห้องน้ำทันที

ฮั่วอวี้อันเดินตามไป

ฮั่วสือโจวมองดูสี่เป่าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เขาก็เตรียมจะลงจากเตียง ทว่ากลับถูกฮั่วเฉินเสี่ยวยื่นมือมาขวางไว้

"นายอย่าเพิ่งลงมา" ฮั่วเฉินเสี่ยวควักโทรศัพท์มือถือออกมาพลางพูดกับฮั่วสือโจว "เอาอย่างนี้ นายล้มตัวลงไปนอนเหมือนเดิม เดี๋ยวฉันถ่ายรูปให้"

ฮั่วสือโจวอดไม่ได้ที่จะปรายตามองบนใส่อย่างเอือมระอา และไม่คิดจะสนใจ ยังคงก้าวลงจากเตียงต่อไป

"เฮ้ย นี่ทายาทของนายอุตส่าห์ลงแรงจัดให้เลยนะ ในบ้านเรามีนายคนเดียวที่ได้แบบนี้ ไม่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อยเหรอ" ฮั่วเฉินเสี่ยวหว่านล้อมอย่างใจเย็น

แววตาของฮั่วสือโจวไหววูบเล็กน้อย เขาชะงักไปสองวินาทีก่อนจะหันหลังกลับอย่างไร้อารมณ์ เดินไปกลางดงตุ๊กตาแล้วทิ้งตัวลงนอน

ฮั่วเฉินเสี่ยวกลั้นขำ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นหามุมต่าง ๆ เพื่อถ่ายรูปฮั่วสือโจวกับเหล่าตุ๊กตา...

ในห้องน้ำ

สี่เป่าก้มหน้าบ้วนน้ำยาบ้วนปากทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองสตรอว์เบอร์รีลูกเล็กบนแก้มตัวเองในกระจก ความชื่นชอบในดวงตาไม่ได้ลดน้อยลงไปจากเมื่อวานเลยแม้แต่นิดเดียว

"น้องสาว แม่บอกว่าล้างออกก็ไม่เป็นไรนะ ถ้าอยากได้ แม่อะวาดให้อีก" ฮั่วอวี้อันพูด รอยบนหน้าเขาถูกฮั่วเฉินเสี่ยวล้างออกไปตั้งแต่ตอนอาบน้ำเมื่อคืนแล้ว

"ม่ายช่าย ม่ายช่าย" สี่เป่าโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน ยืนกรานไม่ยอมล้างหน้า เจ้าตัวเล็กยังรู้จักเปลี่ยนเรื่อง เดินเกาะราวจับก้าวลงจากบันไดเตี้ยพลางบอกพี่ชาย "พวกเยา ไป กิ๊นข้าว"

"อื้อ..."

"อ่ะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวโยนถุงบนตู้ไปให้ฮั่วสือโจวแล้วหัวเราะ "ของใช้ส่วนตัวสำหรับล้างหน้าแปรงฟันของนาย พี่ชายคนนี้ใส่ใจดีไหมล่ะ!"

ฮั่วสือโจวยกมือขึ้นรับไว้ และในตอนนั้นเอง สองเด็กน้อยก็จูงมือกันเดินออกมาจากห้องน้ำ

"ยังตัดใจล้างหน้าไม่ได้อีกเหรอเนี่ย!" ฮั่วเฉินเสี่ยวมองสี่เป่าพลางเลิกคิ้ว

"ม่ายช่าย ม่ายช่าย" สี่เป่ารีบเอามือป้องแก้มน้อย ๆ อ้วนกลมของตัวเองทันที สายตาจับจ้องฮั่วเฉินเสี่ยวด้วยความระแวดระวัง ขยับก้าวสั้น ๆ ถอยไปชิดกำแพงแล้วเดินเลียบผนังไป

เมื่อเห็นเด็กน้อยระแวงตัวเองราวกับระแวงโจร ฮั่วเฉินเสี่ยวก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือทน เขาแกล้งทำท่าแค้นใจปนปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ยกมือทาบอกแล้วเค้นถามเจ้าตัวเล็ก "นี่เธอทำหน้าทำตาอะไร สายตาแบบนี้หมายความว่าไง ในใจเธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันเนี่ย ลืมไปแล้วเหรอว่าใครซื้อเนื้อให้กิน ลืมไปแล้วเหรอว่าใครพาช้อปปิ้งออนไลน์ หรือว่าความจริงใจที่ฉันทุ่มเทไปทั้งหมดมันสูญเปล่ากันแน่!"

"ผมเป็นคนจ่ายเงิน" ฮั่วสือโจวหักหน้าอย่างไร้อารมณ์

ฮั่วเฉินเสี่ยวหันขวับไปถลึงตาใส่ ตบหน้าอกตัวเองแล้วโอดครวญ "นี่ความจริงใจของฉันมันไม่มีค่าเลยสักนิดใช่ไหม"

ฮั่วสือโจวมองท่าทางของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกบาดตาสิ้นดี เขาเอ่ยถามนิ่ง ๆ "ต้องการให้ผมหาผ้าเช็ดหน้าให้ไหม"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "..."

ปากของเจ้าสามนี่ไม่ควรเปิดพูดอะไรจริง ๆ...

ตอนแรกสี่เป่าก็ถูกฮั่วเฉินเสี่ยวซักไซ้จนยืนอึ้งตาปริบ ๆ จากนั้นพอมองผู้ใหญ่สองคนเถียงกัน ดวงตากลมโตก็เป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น...