ตอนที่ 52 เจ้าหนูตัวแสบ

แบบนี้เธอก็มองเห็นได้แค่คนเดียว มองไม่เห็นอีกคน

ทำยังไงถึงจะมองเห็นทั้งสองคนพร้อมกันได้นะ

สี่เป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ฮั่วสือโจวกับฮั่วเฉินเสี่ยวสังเกตเห็นสี่เป่าแล้วแน่นอน เพียงแต่ทั้งคู่ไม่ได้ส่งเสียง อยากจะรอดูว่าเธอจะทำอะไร

ฮั่วอวี้อันอยากจะพูดขึ้นมา แต่กลับถูกคุณพ่อทำท่าจุ๊ปากบอกให้เงียบไว้

แม้เด็กน้อยจะไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงไม่ให้พูด แต่ก็ยอมเงียบปากแต่โดยดี

ท่ามกลางสายตาที่เฝ้ามองอย่างเงียบเชียบของทุกคน เห็นเพียงสี่เป่ากลอกตากวาดมองไปทั่วห้อง เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ในที่สุด สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่เตียง แววตาของเด็กน้อยเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว สองมือน้อยตบเข้าหากันแล้วแย้มยิ้มอย่างดีใจ

เด็กน้อยสับขาสั้นป้อมวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่ข้างเตียง ก่อนจะหันกลับมากวักมือเรียกฮั่วสือโจวกับฮั่วเฉินเสี่ยว แล้วเอ่ยเสียงใส "ลู้ง...ยอง... อ๊าดอกหวาน ม๊านี่ม๊านี่~"

ท่าทางและสีหน้าแบบนั้น แทบไม่ต่างอะไรกับการกวักมือเรียกลูกหมาสองตัวเลยสักนิด

แน่นอนว่าคำพูดทำนองนี้ ไม่ว่าฮั่วสือโจวหรือฮั่วเฉินเสี่ยวก็ไม่มีทางเอ่ยปากออกมาเด็ดขาด...

ฮั่วเฉินเสี่ยวเริ่มดูออกแล้วว่า เจ้าตัวเปี๊ยกนี่จะยอมเรียกเขาว่าลุงรองก็เฉพาะตอนที่มีเรื่องจะใช้เขาเท่านั้น

ช่างเป็นพวกยามมีศึกเรียกหาจงอู๋เยี่ยน ยามสงบสุขเสวยสุขกับเซี่ยหยิงชุนเสียจริง!

เพียงแต่ทั้งจงอู๋เยี่ยนและเซี่ยหยิงชุนล้วนเป็นเขาทั้งสิ้น

คิดแล้วก็อดสงสารตัวเองไม่ได้ เขาเองก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ...

ทว่า ดอกไม้หวานนี่มันคืออะไรกันเนี่ย

ฮั่วเฉินเสี่ยวหันไปถามฮั่วสือโจว "ดอกไม้หวานหมายความว่ายังไง คุณอาก็คุณอาสิ ทำไมต้องมีคำว่าดอกไม้หวานนำหน้าด้วย นายเอาดอกไม้หวานให้เธอกินหรือไง"

ฮั่วสือโจวไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปหาสี่เป่า

ฮั่วเฉินเสี่ยวไม่ถือสาหาความ จึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเขา เดินตามไปหาสี่เป่าแล้วแกล้งถามเสียงห้วน "จะทำอะไรเนี่ย"

สี่เป่าขยับไปข้างหน้า มือข้างซ้ายและขวาคว้ามือของทั้งคู่เอาไว้แล้วออกแรงดึงลง "นั๋งลง~"

ฮั่วสือโจวกับฮั่วเฉินเสี่ยวต่างให้ความร่วมมือยอมนั่งลงแต่โดยดี

สี่เป่ายืนอยู่ตรงกลางแล้วมองดูช่องว่างระหว่างทั้งคู่ เจ้าตัวน้อยรู้สึกไม่พอใจ จึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งของฮั่วเฉินเสี่ยวแล้วออกแรงดันไหล่เขา ให้เขาขยับเข้าไปใกล้ฮั่วสือโจวอีกหน่อย

"จะทำอะไรของเธอน่ะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่ายัยหนูแก้มกลมคนนี้คิดจะทำอะไร

ทว่าฮั่วสือโจวกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ เขานึกถึงเมื่อคืนที่เธอไม่ยอมนอน แล้วจัดประชุมตุ๊กตาสัตว์เพื่อช่วยไกล่เกลี่ยความขัดแย้งให้พวกมัน

หรือว่าเธออยากจะช่วยพวกเขาไกล่เกลี่ยความขัดแย้งกันนะ

เมื่อระหว่างฮั่วเฉินเสี่ยวกับฮั่วสือโจวไม่มีช่องว่างเหลือแล้ว สี่เป่าก็เผยสีหน้าพึงพอใจ เจ้าตัวน้อยปีนขึ้นไปบนเตียง นั่งลงตรงกลางวงล้อมของเหล่าตุ๊กตา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่ชายเข้าพอดี

สี่เป่าชะงักไป เกาศีรษะเล็กๆ พลางรู้สึกผิดอยู่ในใจ ทำไมเธอถึงลืมพี่ชายไปได้ล่ะเนี่ย!

เจ้าตัวน้อยส่งยิ้มกว้างให้พี่ชาย กวักมือน้อยอ้วนป้อมพลางเรียก "พี่จ๋า ม๊านี่~"

"ได้เลย!" ฮั่วอวี้อันที่รู้สึกน้อยใจและคิดว่าน้องสาวคงลืมตนไปแล้ว พลันยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข รีบวิ่งเข้าไปหาแทบไม่ทัน

"เดี๋ยวก่อน" ฮั่วเฉินเสี่ยวยื่นมือไปรั้งฮั่วอวี้อันไว้แล้วถาม "ดอกไม้หวานหมายความว่ายังไง"

เขาขบคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก คนเราก็เป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่รู้คำตอบก็ยิ่งคันยุบยิบในใจจนทนไม่ไหว

เด็กน้อยสองคนนี้ดูเหมือนจะสื่อสารกันได้โดยไร้อุปสรรค ไม่ว่าจะพูดอะไรอีกฝ่ายก็เข้าใจไปเสียหมด

ฮั่วอวี้อันหันไปมองสี่เป่า "น้องสาว ดอกไม้หวานคืออะไรเหรอ"

สี่เป่ามองเขาด้วยสีหน้างุนงง ทำหน้าตาเหมือนฟังไม่เข้าใจ

บางที เด็กน้อยอาจไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองออกเสียงไม่ชัด ดังนั้นในความเข้าใจของเธอ สิ่งที่เธอพูดกับสิ่งที่ฮั่วอวี้อันพูดจึงไม่ใช่คำเดียวกัน

"เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวชี้ไปทางฮั่วสือโจวแล้วถามสี่เป่า

สี่เป่านั่งจับนิ้วเท้าตัวเอง เอียงคอมองฮั่วสือโจวแล้วเปล่งเสียงออกมาสองคำ "คูมอ๊า~"

"ยังมีอีกไหม" ฮั่วเฉินเสี่ยวถามอย่างไม่ยอมแพ้

"ม่ายมีแย้ว~" เจ้าตัวน้อยดึงเท้าน้อยๆ ของตัวเองจนเสียหลักล้มตึง

ฮั่วเฉินเสี่ยวเองก็จนปัญญา ได้แต่ถอนหายใจออกมา

"น้องสาว เดี๋ยวพี่ช่วยดึงขึ้นมานะ" ฮั่วอวี้อันถอดรองเท้าแตะแล้วปีนขึ้นเตียงไปช่วยประคองสี่เป่าที่ล้มลงให้ลุกขึ้นมา

เมื่อถูกพี่ชายประคองให้ลุกขึ้นมา ดวงตาดำขลับเป็นประกายของเจ้าตัวน้อยก็จ้องมองฮั่วเฉินเสี่ยวกับฮั่วสือโจว พอเห็นว่าทั้งคู่ไม่ทะเลาะกันแล้ว แบบนี้จะใช้ได้ที่ไหนกัน!

เธอยังดูไม่จุใจเลยนะ

"ทะเยาะกันจิ... นายน่ะ... ลู้งยอง" สี่เป่าเอ่ยเร่งเร้า

ถึงตอนนี้ มีหรือที่คนทั้งสองจะไม่เข้าใจ!

ฮั่วเฉินเสี่ยวหัวเราะออกมาอย่างทั้งฉุนทั้งขำ

แววตาของฮั่วสือโจวฉายความตะลึงงันไปวูบหนึ่ง

"เจ้าตัวเล็กนี่ ทำไมถึงได้แสบขนาดนี้นะ หืม?" ฮั่วเฉินเสี่ยวลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเจ้าตัวจิ๋วตัวแสบที่ทำเอาคนแทบคลั่งขึ้นมา เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางบีบแก้มนุ่มนิ่มน่าหยิกของเธอเบา ๆ

"หนู มะดื้อ หนูดี..." สี่เป่าเถียงไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงคว้าหมับเข้าที่ใบหูของฮั่วเฉินเสี่ยวแล้วพูดเสียงดุว่า "อย่า มาจับ ตอเบอยี่ ของหนูนะ!"

เด็กน้อยลงมือไม่รู้หนักเบา ทำเอาฮั่วเฉินเสี่ยวเจ็บจนต้องแยกเขี้ยวแสยะปาก "รีบปล่อยมือเร็วเข้า สตรอว์เบอร์รีของเธอยังอยู่ดี ไม่พังหรอก"

"จิงหยอ?" สี่เป่ายกมือแตะแก้มเบา ๆ อย่างระมัดระวัง เจ้าตัวน้อยไม่ค่อยเชื่อฮั่วเฉินเสี่ยวเท่าไร จึงหันไปมองพี่ชายแล้วถามว่า "พี่จ๋า ตอเบอยี่ ของหนูย่ะ?"

ฮั่วอวี้อันตั้งใจมองสตรอว์เบอร์รีบนแก้มของน้องสาว แล้วตอบยืนยันกับเธออย่างมั่นใจ "ไม่พังจริง ๆ"

สี่เป่าถึงยอมปล่อยมือจากใบหูของฮั่วเฉินเสี่ยว

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่โกรธก็ไม่ได้พูดก็ไม่ออกรู้สึกอัดอั้นตันใจไม่น้อย ได้แต่แอบถลึงตาใส่เจ้าตัวเล็กไปสองสามที พอสังเกตเห็นว่าฮั่วสือโจวยังนั่งอยู่บนพรม จึงยื่นเท้าไปสะกิดอีกฝ่ายเบา ๆ "ยังไม่ไปล้างหน้าแปรงฟันอีก?"

ฮั่วสือโจวละสายตาจากสี่เป่า ยันมือกับพื้นแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ฮั่วเฉินเสี่ยวมองข้อมือที่ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกซึ่งโผล่พ้นแขนเสื้อ แววตาฉายความปวดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง น้องสามบ้านพวกเขานั้น ตอนเด็ก ๆ เคยเป็นเด็กอ้วนจ้ำม่ำ และชอบกินเนื้อเหมือนกับสี่เป่าไม่มีผิด...

"พ่อครับ ผมอยากให้พ่อขี่หลัง" ฮั่วอวี้อันยืนอยู่ข้างเตียง ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นแล้วพูด

"ได้สิ" ฮั่วเฉินเสี่ยวหันหลังให้ฮั่วอวี้อันแล้วย่อเข่าลง

ฮั่วอวี้อันกระโดดขึ้นไปกอดคอฮั่วเฉินเสี่ยวเอาไว้

ฮั่วเฉินเสี่ยวโดนรัดคอจนแทบตาเหลือก รีบเอื้อมมือข้างหนึ่งไปช้อนประคองฮั่วอวี้อันจากด้านหลัง "เบาหน่อย ๆ แกมีพ่อแท้ ๆ แค่คนเดียวนะ อย่าลงมือหนักนักสิ!"

"ฮิ ๆ..." ฮั่วอวี้อันหัวเราะคิกคัก

สี่เป่าเองก็หัวเราะร่าตามไปด้วย

ฮั่วเฉินเสี่ยวจึงต้องอุ้มข้างหน้าคนหนึ่ง แบกข้างหลังอีกคนหนึ่ง แล้วหมุนตัวไปรอบ ๆ ห้องแบบนั้น...

ภายในห้องน้ำ

ฮั่วสือโจวจัดแก้วน้ำและแปรงสีฟันที่สี่เป่าวางไม่เรียบร้อยให้เข้าที่ แล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

เมื่อล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็หยิบขวดยาเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หมุนเปิดฝา เทเม็ดยาออกมาสองสามเม็ด กลืนลงคอไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นจึงหมุนปิดฝาแล้วเก็บกลับเข้ากระเป๋า...

ห้องอาหาร

"ทำไมถึงเพิ่งลงมากันป่านนี้ล่ะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่นั่งรออยู่นานเห็นสี่เป่ากับพวกเธอเดินมา จึงเอ่ยถามขึ้น

ฮั่วเฉินเสี่ยวแย้มยิ้มเต็มหน้า "องค์หญิงประจำบ้านเราขึ้นครองราชย์แล้วครับ! ชนะสบาย ๆ แบบนอนมาเลยด้วย ทายาทตัวน้อยสุดที่รักของเขาฟันฝ่าขวากหนาม พยุงเขาขึ้นไปประทับบนเตียงทองของราชันแห่งสรรพสัตว์ด้วยตัวเองเลยนะ!"

"อะไรนะ?" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก