ตอนที่ 53 ปฏิสัมพันธ์พ่อลูก

ด้วยเหตุนี้ สี่เป่าจึงปิดไมค์ให้เขาด้วยตัวเอง มือน้อยอวบอ้วนบีบปากของฮั่วเฉินเสี่ยวเอาไว้ ดวงตาดำขลับจ้องเขาเขม็ง "คูง อย่า พู่แย้ว"

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่กำลังหัวเราะร่าถึงกับ "..."

ปากที่ถูกบีบไว้ทำให้เขาส่งเสียงได้แค่อู้อี้ "อื้อๆๆ"

หลีจือเสียนสบตากับเซี่ยหมู่อิง ก่อนที่ทั้งคู่จะแย้มยิ้มออกมา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วไม่สนใจแล้วว่าเมื่อครู่ฮั่วเฉินเสี่ยวหมายความว่าอย่างไร จึงเอ่ยขึ้น "พ่อของสี่เป่า รีบอุ้มเด็กมาเร็วเข้า ให้เด็กได้กินข้าว" จากนั้นก็หันไปพูดกับฮั่วเฉินเสี่ยว "แกก็เลิกแกล้งได้แล้ว รีบกินข้าวเสีย ไม่ดูเลยว่ากี่โมงกี่ยาม กินเสร็จจะได้รีบไปทำงาน"

วันนี้เป็นวันเสาร์ เดิมทีฮั่วเฉินเสี่ยวสามารถพักผ่อนอยู่ที่บ้านได้ ทว่าเพราะสองสามวันก่อนเขาไปรับสี่เป่า งานจึงต้องเลื่อนออกไป อีกทั้งยังมีบางโครงการที่ต้องรีบจัดการ ไม่อย่างนั้นจะกระทบต่องานก่อสร้าง

ดังนั้น ฮั่วเฉินเสี่ยวจึงต้องไปทำงานล่วงเวลา

ฮั่วสือโจวยื่นมือไปรับสี่เป่ามาจากฮั่วเฉินเสี่ยว

สี่เป่าปล่อยมือจากปากของฮั่วเฉินเสี่ยว จมูกน้อยๆ ได้กลิ่นหอมลอยมา เจ้าตัวเล็กฟุดฟิดจมูกจนแน่ใจที่มาของกลิ่นหอม จึงเอียงคอมองไปที่โต๊ะ และเห็นซาลาเปาลูกน้อยน่ารักกะทัดรัด ผิวด้านนอกเป็นสีเหลืองนวลส่งควันกรุ่น

ดวงตาของสี่เป่าเป็นประกาย ยื่นมือน้อยอวบอ้วนออกไป พลางพูดเสียงใส "หนูกิ๊น เปาเปา!"

ฮั่วสือโจวอุ้มเธอเดินไปยังเก้าอี้เด็กข้างนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว แล้ววางเจ้าตัวเล็กลงไป

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถือจานใบเล็กของสี่เป่าไว้แล้ว ใช้ตะเกียบคีบซาลาเปาลูกน้อยใส่ให้สี่เป่าหนึ่งลูก ชายชรานำจานไปวางบนโต๊ะเล็กของสี่เป่า "กินเถอะลูก กินหมดแล้วยังมีอีกนะ"

"ขอบคุง ตู่ ทวด~" เด็กน้อยยิ้มหวานปานดอกไม้บาน ขอบคุณคุณปู่ทวดอย่างว่าง่าย จากนั้นก็หยิบซาลาเปาลูกน้อยที่ขนาดใหญ่กว่ามือน้อยของเธอไม่เท่าไรขึ้นมากิน

"อร่อยไหมลูก" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถามด้วยรอยยิ้ม

"อยอย อยอย~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก เจ้าตัวเล็กยังรู้จักชวนทุกคนกินด้วย "ตู่ ทวดกิ๊น พี่กิ๊น ป้ากิ๊น"

"แล้วฉันล่ะ" ฮั่วเฉินเสี่ยวไม่เห็นเด็กน้อยพูดถึงตัวเอง จึงถามอย่างไม่ยอมแพ้

ฮั่วสือโจวหันไปมองสี่เป่าเงียบๆ เม้มปากไม่พูดจา ทว่าในดวงตาดำขลับที่เคยด้านชาคู่นั้น เวลานี้กลับไหวระริกขึ้นมาเล็กน้อย...

สี่เป่าเคี้ยวซาลาเปาไปพลาง มองฮั่วเฉินเสี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปพลาง เมื่อเห็นเขาจ้องตนอยู่ สี่เป่าก็เอียงศีรษะน้อยๆ ใบหน้าเล็กฉายแววไร้เดียงสาอย่างยิ่ง

ฮั่วเฉินเสี่ยว "??!"

เขาสงสัยอย่างจริงจังว่า เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยที่ภายนอกดูขาวผ่องน่ารักคนนี้ ไม่เพียงแต่จะเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ แต่ยังเป็นบัวลอยไส้งาดำที่ข้างนอกขาวแต่ข้างในดำมืดชัดๆ

ท่าทางแบบนี้ ไม่ใช่ฟังไม่รู้เรื่องหรอก เธอจงใจชัดๆ!

ไม่พูดใช่ไหม งั้นเขาจะกินซาลาเปาให้เกลี้ยงเลย!

ฮั่วเฉินเสี่ยวยัดซาลาเปาเข้าปากทีละลูก กินจนแก้มป่อง

สี่เป่าชอบซาลาเปาลูกน้อยแสนอร่อยนี้มาก พอเห็นว่าซาลาเปาในจานกำลังจะถูกฮั่วเฉินเสี่ยวกินจนหมด เจ้าตัวเล็กก็ร้อนใจขึ้นมาทันที ทว่าในปากยังมีอาหารอยู่จึงพูดไม่ได้

เจ้าตัวเล็กหันไปมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างร้อนรน

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วรีบก้มหน้ากินข้าว แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ฮั่วอวี้อันขมวดคิ้วน้อยๆ มองฮั่วเฉินเสี่ยว ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ "คุณพ่อ อย่ากินอีกเลยครับ เหลือให้น้องสาวบ้างสิ!"

"อยากกินก็หยิบสิ ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย" ฮั่วเฉินเสี่ยวพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

ฮั่วอวี้อันมองโต๊ะตัวกว้าง แล้วมองน้องสาวตัวกระจิริด ก่อนจะพูดอย่างเคืองๆ "คุณพ่อรังแกเด็กนี่ครับ!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวไม่สะทกสะท้าน ยังคงก้มหน้าก้มตากินต่อไป

เซี่ยหมู่อิงหันไปมองหลีจือเสียนด้วยสายตาหยอกเย้า ราวกับถามแบบไร้เสียงว่า 'เธอไปถูกตาต้องใจเขาได้ยังไงกัน'

หลีจือเสียนพูดไม่ออก

ฮั่วสือโจวเห็นเด็กน้อยมีสีหน้าร้อนรน เคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ย เขากลัวว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปเด็กจะติดคอ จึงลุกขึ้นคีบซาลาเปาสองลูกไปวางในจานของสี่เป่า

สี่เป่าที่กำลังร้อนใจก้มมองซาลาเปาในจาน ก่อนจะเอียงคอมองฮั่วสือโจว เจ้าตัวเล็กยิ้มจนตาหยี ดวงตาสุกใสราวกับซ่อนดวงดาวเอาไว้ข้างใน

"คำหว๊าน" สี่เป่ากลืนอาหารในปากลงคอ แล้วรีบพูดกับฮั่วสือโจวอย่างอดใจไม่ไหว "ขอบคุง คุณอ๊า หนูย้ากคูงนะ!"

พูดพลาง เจ้าตัวเล็กยังทำท่ามินิฮาร์ตให้ฮั่วสือโจวด้วย

ฮั่วเฉินเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตาสว่างราวกับมีคนเปิดกะโหลก แล้วเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที "ที่แท้ 'คำหว๊าน' ก็คือคำว่า 'เชื่อฟัง' นี่เอง!" เขาหันไปมองฮั่วสือโจวแล้วยักคิ้ว "ใช่ไหมล่ะน้องสาม?"

ฮั่วสือโจวไม่สนใจเขา ไม่แม้แต่จะเหลือบหางตาแลด้วยซ้ำ

ฮั่วเฉินเสี่ยวว่า "ดูท่าจะใช่แฮะ" เขาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "คุณพ่อของเด็ก นายไปทำอะไรมาเนี่ย เด็กถึงได้ตั้งฉายาแบบนี้ให้!"

"กินข้าว" ฮั่วสือโจวมอบให้เขาสองคำ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองฮั่วเฉินเสี่ยวแวบหนึ่ง

ฮั่วเฉินเสี่ยวจึงยอมสงบปากสงบคำลง

สี่เป่าหยิบซาลาเปาลูกเล็กสองลูกขึ้นมาดู จากนั้นก็เอียงศีรษะ ยื่นมือป้อม ๆ ส่งซาลาเปาลูกหนึ่งไปให้ฮั่วสือโจว "คูง อังนึ้ง~"

คุณปู่ทวดกับพวกผู้ใหญ่กินกันหมดแล้ว มีแค่อาคนนี้ที่ยังไม่ได้กิน

ถ้างั้นสี่เป่าแบ่งให้เขาลูกหนึ่งแล้วกัน!

ฮั่วสือโจวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขามองซาลาเปาลูกเล็ก สลับกับมองใบหน้ากลมป้อม ก่อนจะยื่นมือไปรับซาลาเปานุ่มนิ่มอุ่นมือที่แสนพิเศษลูกนั้นมา "ขอบใจนะ..."

"ม่ายเปงราย ม่ายเปงราย~" สี่เป่าโบกอุ้งมือน้อย ๆ ไปมา แล้วก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาต่อ

ฮั่วสือโจวก้มมองซาลาเปาลูกน้อย มุมปากขยับเล็กน้อย แล้วเริ่มลงมือกิน

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วแอบสังเกตฮั่วสือโจวอยู่เงียบ ๆ ไม่เลวเลยจริง ๆ แม้สีหน้าจะยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง แต่รอยคล้ำใต้ตาก็จางลงไปนิดหน่อย ขอแค่กินข้าวได้ ร่างกายก็จะค่อย ๆ ดีขึ้น พอร่างกายดีขึ้น อาการป่วยก็ย่อมจะหายดีตามไปด้วย...

หลังมื้อเช้า เด็กทั้งสองคนก็ชวนกันไปเล่น

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่ต้องไปทำงานที่บริษัทกรุ๊ปหยิบเสื้อคลุมเดินไปยังหน้าประตูได้สองสามก้าว จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเดินถอยหลังกลับมา

เขาเดินมาข้าง ๆ ฮั่วสือโจว "คุณพ่อของเด็ก เล็บมือของสี่เป่ายาวแล้วนะ อย่าลืมตัดเล็บให้เด็กด้วยล่ะ!" พูดจบ เขาก็ตบไหล่ฮั่วสือโจวเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างมาดมั่น พลางยกมือขึ้นโบก "ฉันไปละ ไม่ต้องคิดถึงกันมากนะ"

ด้านหลังเงียบกริบ ไม่มีใครส่งเสียงตอบรับเขาสักคน

ภายในใจของฮั่วเฉินเสี่ยวเศร้าจนน้ำตาแทบท่วมเป็นสายน้ำ สถานะในบ้านของเขานี่มัน ช่างตกต่ำลงทุกวันจริง ๆ...

ฮั่วสือโจวมองไปทางห้องนั่งเล่น เห็นสี่เป่ากำลังเล่นอยู่กับคุณปู่และคนอื่น ๆ

เขาจึงเดินไปหาหลี่ฟาง...

ตึกใหญ่ของตระกูลฮั่วกว้างขวางมาก หลี่ฟางและบรรดาคนที่ทำงานในตึกใหญ่มีพื้นที่รับประทานอาหารของตนเอง

คนสิบกว่าคนนั่งล้อมโต๊ะกลมตัวใหญ่ มื้อเช้าที่พวกเธอกินแม้จะไม่ประณีตพิถีพิถันเท่าของบรรดาเจ้านาย แต่ก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

หลี่ฟางกินมื้อเช้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องอาหาร เธอจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย กระปรี้กระเปร่าเตรียมพร้อมจะเริ่มทำงาน ทว่าพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฮั่วสือโจวเข้าพอดี

เธอชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความยินดีออกมา "เสี่ยวโจว ทำไมถึงมาฝั่งนี้ได้ล่ะคะ?"

ฮั่วสือโจวเงยหน้ามอง "ป้าฟางครับ กรรไกรตัดเล็บเด็กในบ้านเก็บไว้ตรงไหนเหรอครับ"

หลี่ฟางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยกับฮั่วสือโจวว่า "คุณตามดิฉันมาเถอะค่ะ จำได้ว่าตรงนั้นมีอยู่ชุดหนึ่ง..."