ตอนที่ 54 เด็กน้อยมีมารยาท

"ครับ" ฮั่วสือโจวตอบรับคำหนึ่ง

หลี่ฟางหาชุดอุปกรณ์ตัดเล็บสำหรับเด็กออกมาได้อย่างรวดเร็ว เธอหันกลับมายื่นให้ฮั่วสือโจว "ดิฉันจำได้ว่าอันนี้ซือหลี่เป็นคนเอามาเก็บไว้ค่ะ เมื่อก่อนเคยเอาไว้ตัดเล็บให้อาอวี้"

ฮั่วสือโจวยื่นมือไปรับกล่องมา เปิดดูข้างใน เป็นชุดอุปกรณ์ที่ครบครันทีเดียว เขาเงยหน้ามองหลี่ฟางแล้วถามว่า "มีทิชชู่เปียกฆ่าเชื้อไหมครับ"

แววตาของหลี่ฟางฉายรอยยิ้ม "เดี๋ยวดิฉันไปหยิบให้นะคะ"

ฮั่วสือโจวพยักหน้าเบา ๆ

หลี่ฟางหันหลังเดินไป มุมปากยกยิ้มขึ้น ช่างดียิ่งนัก! ในที่สุดเด็กคนนี้ก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว...

ฮั่วสือโจวหยิบกรรไกรตัดเล็บขึ้นมาส่องดูกับแสงแดดที่ส่องเข้ามา หัวกรรไกรทำจากสแตนเลส สะท้อนแสงวิบวับ ดูสะอาดสะอ้านดีทีเดียว...

ไม่นานหลี่ฟางก็นำทิชชู่เปียกฆ่าเชื้อมาหนึ่งห่อ เธอยื่นให้ฮั่วสือโจว "หลังจากนี้ถ้ายังต้องการอะไรอีก ส่งข้อความหรือโทรหาดิฉันได้เลยนะคะ"

"ครับ..."

ภายในห้องนั่งเล่น

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันถือเครื่องบินของเล่นกันคนละลำ วิ่งไปวิ่งมา โดยมีนายท่านผู้เฒ่าฮั่วนั่งมองเด็ก ๆ หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

หลีจือเสียนกับเซี่ยหมู่อิงขึ้นชั้นบนไปแล้ว

ฮั่วสือโจวถือของเดินตรงไปยังโซฟา สี่เป่าที่เดินวิ่งไม่ดูทางจึงชนเข้ากับขาของฮั่วสือโจวอย่างจัง

ฮั่วสือโจวที่กำลังเหม่อลอยอยู่เล็กน้อยไม่ได้สังเกตเห็นสี่เป่าที่วิ่งมาทางนี้ตั้งแต่แรก จนกระทั่งสี่เป่าชนขาเขาเข้า เขาถึงได้รู้ตัว

ส่วนเครื่องบินลำเล็กในมือของสี่เป่าก็หลุดมือ และตัวเธอก็ร้อง "อ๊ะ" ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไป

"น้องสาว!" ฮั่วอวี้อันที่วิ่งเลยไปแล้วได้ยินเสียงเข้า พอหันกลับมาดูก็ตกใจจนทิ้งของเล่น แล้วรีบวิ่งแจ้นกลับมาหาน้องสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่นั่งอยู่บนโซฟาก็รีบลุกขึ้นทันที ก้าวยาว ๆ เข้ามาหา "เป่าเปาไม่เป็นไรใช่ไหมลูก..."

ฮั่วสือโจวย่อตัวลงไปประคองสี่เป่าขึ้นมาแล้ว สีหน้าของเขาแฝงความตื่นตระหนกอยู่บ้าง...

"ม่ายเจ็บ ม่ายเจ็บน้า~" มือน้อยอ้วนป้อมของสี่เป่าลูบก้นนุ่มนิ่มจ้ำม่ำของตัวเองเบา ๆ ปลอบใจตัวเองเสร็จสรรพ

"ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วย่อตัวลงมองสี่เป่าด้วยความกังวลใจ

"น้องสาว น้องเจ็บไหม" ฮั่วอวี้อันจับมือน้อยข้างหนึ่งของสี่เป่าไว้แล้วสำรวจดู

"ม่ายเจ็บเยยย้า~" สี่เป่าโบกไม้โบกมือ เจ้าตัวเล็กไม่ประสีประสาอะไร ก้มลงเก็บเครื่องบินลำน้อยแล้ววิ่งเล่นต่อไป

เรื่องสะดุดหกล้มชนโน่นชนนี่แบบนี้ ตอนที่สี่เป่าอยู่สถานสงเคราะห์เกิดขึ้นเป็นประจำ เจ้าตัวเล็กชินชาเสียแล้ว ล้มแล้วก็แค่ลุกขึ้นมาใหม่

ขอแค่ไม่เจ็บ เธอก็จะไม่ร้องไห้

ฮั่วอวี้อันเห็นน้องสาววิ่งไปแล้ว เขาก็รีบเก็บเครื่องบินของตัวเองแล้ววิ่งตามไป

ฮั่วสือโจวกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กไม่เป็นอะไรจริง ๆ ทั้งสองจึงเดินไปนั่งลงบนโซฟา

ฮั่วสือโจวเริ่มใช้ทิชชู่เปียกเช็ดอุปกรณ์ตัดเล็บทีละชิ้นอย่างประณีตบรรจง

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วชำเลืองมองแล้วเอ่ยถาม "จะตัดเล็บให้สี่เป่าเหรอ"

"ครับ" ฮั่วสือโจวตอบรับคำหนึ่ง พอเช็ดกรรไกรตัดเล็บเสร็จ สายตาเขาก็มองหาสี่เป่า แล้วพบว่าตอนนี้เด็กทั้งสองหันมาเล่นรถรถคันเล็กกันอีกแล้ว ทั้งคู่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น แข่งกันไถรถ ดูว่าใครจะไถรถรถคันน้อยไปได้ไกลกว่ากัน

พอยามที่รถรถคันน้อยหยุดนิ่ง พวกเขาก็จะวิ่งตามไป แล้วไถรถรถคันน้อยจากจุดนั้นกลับไปอีกทางหนึ่ง

"สี่... สี่เป่า!" นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่วสือโจวเรียกชื่อเล่นของสี่เป่า ก่อนจะเอ่ยปากในใจเขายังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง แต่พอเรียกออกไปจริง ๆ ความรู้สึกเคอะเขินพิลึกพิลั่นนั้นก็พลันมลายหายไป

"มีอะไยเหยอ?" สี่เป่าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา มือน้อยอ้วนป้อมกดรถรถคันเล็กไว้ แขนดึงถอยหลังไป แล้วออกแรงผลักไปข้างหน้าเต็มแรง

รถรถคันน้อยพุ่งทะยานออกไปดั่งลูกศรหลุดจากแล่ง รถรถของฮั่วอวี้อันก็พุ่งตามไปติด ๆ

เด็กทั้งสองคนปรบมือพลางส่งเสียงเชียร์รถรถของตัวเองยกใหญ่

ห้องนั่งเล่นห้องนี้เดิมทีก็จัดไว้ให้เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่แล้ว นอกจากชุดโซฟาแล้วก็ไม่ได้วางสิ่งของอื่นใดอีก จึงโล่งกว้างขวางมาก

รถบรรทุกคันเล็กขนาดเท่าฝ่ามือสีฟ้าและสีเขียววิ่งไปไกลลิบ ก่อนจะหยุดลงไล่เลี่ยกันในระยะที่ไม่ห่างกันนัก

คันสีเขียวอยู่ข้างหน้า คันสีฟ้าอยู่ข้างหลัง

"หนู ชะนะแย้ว!" สี่เป่ากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เท้าสะเอวแหงนหน้าหัวเราะร่า "เมียะฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ..."

"น้องสาวเก่งจังเลย!" ฮั่วอวี้อันไม่ได้ท้อแท้ และไม่ได้อิจฉาแม้แต่น้อย เขาเอ่ยชมน้องสาวจากใจจริง

เพราะเวลาที่เขาชนะ น้องสาวก็จะเอ่ยชมเขาเช่นกัน

เสียงหัวเราะชวนขันอันมีเสน่ห์ของเจ้าตัวเล็กพลอยทำให้คนรอบข้างอารมณ์ดีไปด้วย นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงหัวเราะร่าตามไปด้วยคน

กระทั่งในแววตาของฮั่วสือโจวก็ยังปรากฏประกายความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย

"ตัดเล็บไม่ต้องรีบร้อนหรอก รอให้เด็กๆ เล่นจนเหนื่อยก่อนแล้วค่อยตัดเถอะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเอ่ยบอกฮั่วสือโจวเสียงเบา

ฮั่วสือโจวไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองตามการเคลื่อนไหวของสี่เป่าไปเรื่อยๆ...

ชั้นบน

เซี่ยหมู่อิงเดินมาเคาะประตูหน้าห้องของหลีจือเสียน "อยู่ไหมจือเสียน"

"อยู่ค่ะ เข้ามาได้เลยค่ะพี่สะใภ้"

น้ำเสียงอ่อนโยนของหลีจือเสียนดังออกมาจากในห้อง

เซี่ยหมู่อิงผลักประตูเดินเข้าไป

หลีจือเสียนถือโทรศัพท์มือถือพลางลุกขึ้นจากโซฟา

"ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าสักชุด พวกเราพาสองคนนั้นออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยดีไหม" เซี่ยหมู่อิงชวน

"ได้สิคะ" หลีจือเสียนตอบรับทันที พอนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ต้องล้างหน้าให้สี่เป่าก่อนนะคะ"

"หน้าของสี่เป่าควรล้างจริงๆ นั่นแหละ" เซี่ยหมู่อิงยิ้มตาม ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจอยู่บ้าง "เธอหวงเจ้าสตรอว์เบอร์รีน้อยบนหน้าเหลือเกิน เมื่อคืนไม่ยอมอาบน้ำ ท่าเดียวเลยว่าจะต้องเอาอะไรมาคลุมหน้าไว้ให้ได้"

"อ้าว!" หลีจือเสียนทำหน้าประหลาดใจ พลางถามด้วยความเป็นห่วง "แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ"

เซี่ยหมู่อิงกล่าว "ฉันเลยให้พี่อวิ๋นเอาถุงมาคลุมให้น่ะสิ! เด็กๆ น่ะ สอนด้วยคำพูดอาจจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าให้เจอด้วยตัวเองจะจำได้แม่นกว่า"

หลีจือเสียนพยักหน้าเห็นด้วย

เซี่ยหมู่อิงรู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย "คิดจะให้สี่เป่ายอมล้างหน้าคงไม่ง่ายเท่าไรนะ"

หลีจือเสียนหัวเราะเบาๆ "เรื่องนี้ไม่ยากหรอกค่ะพี่สะใภ้ เดี๋ยวฉันส่งรูปลายเพนต์แบบอื่นไปให้ พี่เอาให้สี่เป่าดูแล้วบอกเธอนะคะว่า พอล้างหน้าแล้ว ฉันจะวาดรูปใหม่ให้เธอ"

"ได้เลย..."

ทันทีที่เซี่ยหมู่อิงก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นฝั่งตะวันออก เท้าของเธอก็ถูกอะไรบางอย่างชนเข้าเบาๆ เธอก้มลงมอง จึงเห็นรถบรรทุกของเล่นคันเล็กสีเขียวจอดอยู่ข้างเท้า

"อ๊ะ!" สี่เป่ารีบวิ่งเตาะแตะเข้ามา เจ้าตัวเล็กก้มเก็บรถรถคันน้อยของตัวเองขึ้นมา แหงนหัวกลมๆ มองเซี่ยหมู่อิง แล้วเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจและใสซื่อสุดๆ "ป้าป้า ย่าโกรธน้า รถรถ ของหนู ไม่ด้าย ตังใจจ๋า! ป้า เจ็บมั้ยจ๋า?"

"ป้าไม่เจ็บจ้ะ" เซี่ยหมู่อิงโน้มตัวลงมองเจ้าตัวเล็กแสนน่ารัก "ป้ายกโทษให้สี่เป่านะคะ"

"ป้าป้า เล่งด้าย..." สี่เป่ายกรถรถคันน้อยของตัวเองขึ้น เอ่ยถามเซี่ยหมู่อิง "ป้าป้า เล่ง รถรถ ของหนู ด้ายมั้ยจ๋า?"

"ได้แน่นอนจ้ะ" เซี่ยหมู่อิงพยักหน้า จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้สี่เป่าดู "สี่เป่าดูสิคะว่าอันนี้สวยไหม"

สี่เป่าก้มลงมอง ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที "ชวย~"

เซี่ยหมู่อิงเอ่ยขึ้น "งั้นล้างสตรอว์เบอร์รีบนหน้าสี่เป่าออก แล้วให้ป้ารองวาดรูปนี้ให้สี่เป่า ดีไหมคะ"

มืออ้วนป้อมของสี่เป่ายกขึ้นลูบแก้มกลมยุ้ยของตัวเองทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย "หนู ช้อบ สตอเบอยี่น้า~"