ตอนที่ 55 เจ้าตัวเล็ก หนูช้อบข้าวข้าว

สี่เป่าลูบสตรอว์เบอร์รีลูกน้อยบนใบหน้า แล้วก้มมองรูปในโทรศัพท์มือถือของอาสะใภ้ ในดวงตาของเด็กน้อยมีทั้งความชอบ ทั้งความลังเลและเสียดาย แต่สุดท้ายก็ผงกหัวกลมดิกน้อยๆ

เซี่ยหมู่อิงหันไปมองฮั่วสือโจวทันที "เสี่ยวโจว พาสี่เป่าไปล้างหน้านะคะ" จากนั้นก็มองเห็นฮั่วอวี้อันที่เดินเข้ามา พบว่ามุมปากของเขามีคราบมันจางๆ อยู่ จึงพูดขึ้นว่า "อันอันก็ไปล้างหน้าด้วยนะลูก"

ฮั่วสือโจวไม่ได้พูดอะไร เขาลุกขึ้นเดินมา อุ้มสี่เป่าขึ้น แล้วก้มหน้าพูดกับฮั่วอวี้อันประโยคหนึ่ง "ไปล้างหน้า"

"ครับ!" ฮั่วอวี้อันขานรับอย่างว่าง่าย

สี่เป่าที่ถูกฮั่วสือโจวอุ้มเดินไป จู่ๆ ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของฮั่วสือโจว สองมือน้อยอวบอ้วนประคองแก้มเขาไว้ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต "เธอ... ชื้อ... ข้าวข้าวหยอ!"

คำเรียกที่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วและฮั่วเฉินเสี่ยวใช้เรียกฮั่วสือโจวนั้น สี่เป่าฟังไม่เข้าใจเลย และไม่รู้ด้วยว่าหมายความว่าอย่างไร

เจ้าตัวเล็กไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ทว่าคำว่า "เสี่ยวโจว" ที่เซี่ยหมู่อิงเรียก กลับทำให้เจ้าตัวน้อยผู้ไม่ประสีประสาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคำว่า "โจ๊ก" ที่หมายถึงข้าวต้ม

คำว่า "โจ๊ก" นี้ สี่เป่ายังพูดไม่ค่อยเป็น เจ้าตัวเล็กจึงเปลี่ยนเป็นคำว่า "ข้าวข้าว" แทน

ฝีเท้าของฮั่วสือโจวชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสบกับแววตาดำขลับกระจ่างใสของเด็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาสองคำ "ไม่ใช่"

"ช่ายแย้ว ช่ายแย้ว" อุ้งมือน้อยอวบอ้วนของสี่เป่าตบแปะๆ บนแก้มของฮั่วสือโจว พลางผงกหัวน้อยๆ เองเสร็จสรรพ ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว น้ำเสียงใสกังวาน "หนู... ช้อบ... ข้าวข้าว หนูช้อบ... ข้าวข้าว~"

สี่เป่าชอบกินพวกข้าวต้มขาวกับข้าวต้มข้าวฟ่างที่เคี่ยวจนข้นเหนียวและมีน้ำมันข้าวออกมามาก ตอนที่พวกจางย่าเริ่มป้อนอาหารเสริมให้เธอ สี่เป่าก็เป็นเด็กที่ป้อนง่ายที่สุด กินเอร็ดอร่อยที่สุด...

ฮั่วสือโจว "..."

คำพูดพวกนี้ก็ฟังรื่นหูด้านดี ข้าวข้าวก็ข้าวข้าวแล้วกัน!

อย่างไรก็หมายถึงเขาทั้งนั้น

เซี่ยหมู่อิงกลั้นขำ หันไปมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ก็พบว่าเขากำลังยิ้มจนซ่อนไม่อยู่เช่นกัน เธอจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ชายชรา

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วมองเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "จู่ๆ ก็จะให้เด็กสองคนไปล้างหน้า ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?"

เซี่ยหมู่อิง "ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาของคุณปู่ไปได้จริงๆ ค่ะ!" เธอเอ่ยอุทานออกมา ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นลองเชิงและสงสัย "คุณปู่ไม่รู้จริงๆ หรือคะว่าเจ้าสองซ่อนของไว้ใต้เตียงของคุณปู่?"

"เฮ้ย นังหนูนี่!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตาโต "มันกินขนมจนฟันดำหมดแล้ว แถมยังปวดฟันอีก ถ้าฉันรู้ว่ามันมีขนมเยอะขนาดนั้น ฉันจะไม่ห้ามมันได้ยังไงเล่า"

ผู้เฒ่าทำหน้าฟึดฟัด ทั้งยังรู้สึกน้อยใจอยู่นิดๆ "ฉันจะทำร้ายเหลนได้ลงคอเรอะ"

เซี่ยหมู่อิงรู้ว่าความโกรธที่ผู้เฒ่าแสดงออกมานั้นแกล้งทำทั้งเพ แต่ก็ยังเอ่ยขอโทษด้วยท่าทีจริงใจ "หนูผิดไปแล้วค่ะ คุณปู่อย่าโกรธเลยนะคะ!" จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อพูด "หนูกับจือเสียนอยากพาสี่เป่ากับอันอันออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก คุณปู่เห็นด้วยไหมคะ?"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วปรายตามองเธออย่างเคืองๆ "เรื่องแค่นี้มีอะไรไม่เห็นด้วยกัน..."

ในห้องน้ำ

สี่เป่าให้ฮั่วสือโจวอุ้มเธอเข้าไปใกล้กระจก เจ้าตัวเล็กทำปากจู๋เหมือนปากหมูน้อย อยากจะจุ๊บสตรอว์เบอร์รีลูกเล็กบนแก้มตัวเอง แต่กลับพบว่าทำอย่างไรก็จุ๊บไม่โดน

เจ้าหนูอ้วนหน้าตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เกาหัวแกรกๆ อย่างสับสน ก่อนจะหันไปมองฮั่วสือโจว "ทำไมง่ะ? ข้าวข้าว"

ฮั่วสือโจวอธิบายอย่างแห้งแล้ง "ปากของคนเราแตะหน้าตัวเองไม่ได้ ส่องกระจกก็ทำไม่ได้"

สี่เป่าฟังแล้วก็ยังงงๆ ไม่ค่อยเข้าใจ

ฮั่วสือโจว "ล้างหน้าเถอะ"

"ม่ายอาว ม่ายอาว..." สี่เป่าส่ายหัวรัวๆ เอาสองมือกุมแก้มยุ้ยของตัวเองไว้ แววตาเต็มไปด้วยการต่อต้าน

ฮั่วสือโจว "ไม่อยากได้อันใหม่แล้วเหรอ"

"อยาก" เจ้าตัวเล็กตอบโดยไม่ลังเลเลยสักนิด จากนั้นก็ประคองแก้มยุ้ยของตัวเองมองดูกระจก แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ "สตรอว์... ของหนูจ๋า!"

จู่ๆ สี่เป่าก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เธอหันซ้ายแลขวามองกระจก มือน้อยอวบอ้วนเลิกผมม้าตรงหน้าผากขึ้น เผยให้เห็นหน้าผากนูนกลมอิ่ม เจ้าตัวเล็กชี้ไปที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาพลางพูดอย่างตื่นเต้น "ท้อท้อ... ตงนี้หยอ?"

ฮั่วสือโจว "..."

ช่างคิดหาทางออกเก่งจริง

เขาส่ายหน้า "ไม่สวย"

"ชวย~" สี่เป่าไม่ฟังไม่ฟัง เธอบอกว่าสวยก็ต้องสวย เจ้าตัวเล็กเตะขาไปมา "ป่อย... หนู~"

"เด็กดีทั้งสองคน ล้างเสร็จหรือยังจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วเอ่ยถามยิ้ม ๆ

"ม่ายช่าย ม่ายช่าย~" สี่เป่าโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ทำไมล่ะจ๊ะคนเก่ง ดูสิ พี่ชายใกล้จะล้างเสร็จแล้วนะ แล้วหนูไม่อยากวาดเชอร์รี่ลูกเล็ก ๆ แล้วเหรอ" เซี่ยหมู่อิงถามอย่างไม่เข้าใจ

สี่เป่าชี้ไปที่หน้าผาก "ตงเน้ ม่ายมีน้า!"

เซี่ยหมู่อิงเข้าใจได้ในทันที อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบศีรษะเจ้าตัวเล็ก "สี่เป่าของพวกเราฉลาดจริง ๆ เลย" เธอรับสี่เป่ามาอุ้มแล้ววางลงบนพื้น "สี่เป่าไปเล่นกับพี่ชายก่อนนะจ๊ะ ป้าขอคุยกับคุณพ่อของหนูสักคำ"

คราวนี้สี่เป่าดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าคุณป้ากำลังบอกว่าคนนี้คือ 'อาเหยีย' ของเธอ

เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองฮั่วสือโจว ผมของเขาดำขลับ จึงมั่นใจว่านี่คือคุณอา ไม่ใช่คุณปู่

คนที่ผมขาว ๆ ถึงจะเป็นคุณปู่สิ

ยัยหนูตัวกลมอ้วนชี้ไปที่ฮั่วสือโจวแล้วพูดกับเซี่ยหมู่อิง "ม่ายช่าย คุณปู่น้า ช่าย คุณอ๊าน้า!"

เซี่ยหมู่อิงเหลือบมองฮั่วสือโจว สังเกตเห็นเปลือกตาของเขากระตุกอย่างเฉียบไว เธอไม่ได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่ ได้แต่พูดกลบเกลื่อนให้สี่เป่าผ่าน ๆ ไป ก่อนจะเดินตามฮั่วสือโจวไปที่หน้าประตู

ฮั่วสือโจวยังจำเรื่องที่สี่เป่าเล่นน้ำคราวก่อนได้ สายตาของเขาจึงจับจ้องอยู่ที่สี่เป่าตลอดเวลา

"ฉันกับพี่สะใภ้รองของนายอยากพาสี่เป่ากับอันอันออกไปเที่ยวข้างนอกหน่อย คุณพ่อของสี่เป่าจะอนุญาตไหมจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงเอ่ยถามยิ้ม ๆ

มือที่ทอดอยู่ข้างลำตัวของฮั่วสือโจวกำแน่นขึ้นมาในทันใด เขาหลุบตาลง ขนตายาวบดบังอารมณ์ความรู้สึกในแววตาไว้ เงียบไปชั่วขณะโดยไม่ส่งเสียงใด

แววตาของเซี่ยหมู่อิงชะงักไปเล็กน้อย ในใจเริ่มรู้สึกกังวล...

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองพลันหยุดนิ่งไปบ้าง

เหตุผลที่เซี่ยหมู่อิงยังไม่ได้บอกเด็กทั้งสองคนจนถึงตอนนี้ ก็เพราะตั้งใจจะขอความเห็นจากนายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วสือโจวก่อน เมื่อพวกเขาเห็นพ้องแล้วค่อยบอกเด็ก ๆ

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คงจะไปไม่ได้เสียแล้ว...

"ได้ครับ..."

ในตอนที่เซี่ยหมู่อิงกำลังจะเอ่ยปากบอกว่าไม่ไปแล้วนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของฮั่วสือโจวดังขึ้นมาก่อน

หลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น เซี่ยหมู่อิงใช้ข้อเสนอเรื่องการออกไปเที่ยว จูงใจให้สี่เป่ายอมล้างหน้าได้สำเร็จ ทั้งยังเปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้าชุดใหม่ แล้วออกไปเที่ยวอย่างมีความสุข

ทั้งเซี่ยหมู่อิงและหลีจือเสียนต่างก็ขับรถเป็น ตอนออกเดินทางเซี่ยหมู่อิงเป็นคนขับ โดยขับรถยนต์คันเล็กธรรมดา ๆ คันหนึ่ง สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันนั่งอยู่บนคาร์ซีทสำหรับเด็กที่เบาะหลัง ส่วนหลีจือเสียนนั่งที่เบาะข้างคนขับ

ในปากของเด็กทั้งสองกำลังอมอมยิ้ม หัวน้อย ๆ และเท้าน้อย ๆ ขยับโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงเด็ก

น่ารักน่าเอ็นดูจนหลีจือเสียนอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดวิดีโอ แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มครอบครัว...

ฮั่วซื่อกรุ๊ป ห้องทำงานประธาน

ฮั่วเฉินเสี่ยวกำลังดูวิดีโอที่ภรรยาส่งมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จู่ ๆ ก็มีข้อความสองข้อความเด้งขึ้นมาจากด้านบนหน้าจอโทรศัพท์ ซึ่งเป็นข้อความที่หลินไป๋ส่งมา

รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย เขากดออกจากกลุ่มครอบครัวแล้วกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ของหลินไป๋ ข้อความล่าสุดบนหน้าต่างแชตคือข้อความหนึ่งประโยคและคลิปวิดีโอจากแพลตฟอร์มหนึ่ง

หลินไป๋: "ท่านประธานฮั่วครับ โปรดตรวจรับผลงาน!"

หลินไป๋: [วิดีโอ]