ตอนที่ 56 เจ้าตัวเล็กตีกัน

ผู้คนที่มุงดูอยู่โทรแจ้งตำรวจ อาจเพราะอยู่ใกล้สถานีตำรวจ หรือไม่ก็มีตำรวจสายตรวจอยู่ในละแวกนั้นพอดี สรุปคือตำรวจมาถึงเร็วมาก

ตำรวจพาตัวหลี่หงกับหญิงสาวสองคนที่ลงไม้ลงมือไป วิดีโอก็จบลงตรงนี้

หลินไป๋ใช้เครื่องตรวจจับตรวจสอบแล้ว หลี่หงมีกล้องจิ๋วขนาดเท่านิ้วทารก เวลาเขาไปแอบถ่าย กล้องตัวนี้จะซ่อนอยู่ในรองเท้าของเขา

และวันนี้เป็นวันเสาร์ บนตัวเขาพกกล้องมาด้วย พอไปถึงสถานีตำรวจก็คงถูกตรวจพบได้ง่ายมาก

อีกทั้งหญิงสาวสองคนนั้นก็เป็นคนของหลินไป๋ ก่อนที่ตำรวจจะมา ทั้งสองคนคุมตัวหลี่หงไว้ตลอด เขาจึงไม่มีโอกาสกำจัดของที่อยู่บนตัวเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้ตำรวจตรวจไม่พบก็ไม่เป็นไร ยังไงก็มีคนคอยช่วยชี้เบาะแสให้อยู่แล้ว หลังจากนั้นก็สาวไส้สืบต่อได้ยาวๆ...

ฮั่วเฉินเสี่ยวกดออกจากวิดีโอ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ เขาส่งข้อความตอบกลับหลินไป๋

ประธานฮั่ว: [จับตาดูความคืบหน้าต่อไป ระวังเรื่องข้อมูลส่วนตัวของหญิงสาวสองคนนั้นด้วย ควบคุมกระแสในอินเทอร์เน็ต อย่าให้กระทบคนบริสุทธิ์...]

ภายในบ่อบอลในร่ม

สี่เป่าใช้สองมือน้อยๆ คุ้ยลูกบอลทะเล เจ้าตัวเล็กหยิบลูกบอลขึ้นมาเขย่าดูทีละลูกไม่หยุด เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ข้างในหรือเปล่า

พี่ชายบอกว่าต้องหาลูกบอลที่มีของอยู่ข้างใน นั่นคือลูกบอลสมบัติ ถ้าเจอสมบัติก็จะเอาไปแลกของขวัญได้

ลูกบอลสมบัตินั้น สี่เป่ายังหาไม่เจอ ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับไปเจอขนมปังกรอบชิ้นเล็กๆ ครึ่งชิ้นเข้าแทน

สี่เป่าจ้องขนมปังกรอบครึ่งชิ้นในมือแล้วกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยื่นไปจ่อใต้จมูกแล้วสูดดมฟุดฟิด ห้อมหอม

เจ้าตัวเล็กอ้าปากเตรียมจะกัดสักคำ...

"ในมือสี่เป่าถืออะไรอยู่น่ะ" ที่ขอบลาน เซี่ยหมู่อิงชะเง้อคอ พยายามเพ่งมองว่าสิ่งที่สี่เป่าถืออยู่คืออะไร

"เหมือนจะเป็นขนมปังกรอบหรือเปล่าคะ" หลีจือเสียนยกโทรศัพท์มือถือส่องไปที่สี่เป่าแล้วซูมดู

ลานตรงนี้เป็นพื้นที่เล่นของเด็กวัยสองสามขวบถึงสี่ห้าขวบ การที่เด็กๆ จะพกขนมขบเคี้ยวติดตัวจึงเป็นเรื่องปกติ

"อ๊ะ!" เซี่ยหมู่อิงหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของหลีจือเสียนแวบหนึ่ง ก่อนจะตะโกนบอกสี่เป่าที่กำลังจะเอาขนมเข้าปากว่า "สี่เป่า กินไม่ได้นะลูก!"

"หนูม่ายด้าย..." สี่เป่ารีบซ่อนขนมปังกรอบไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความมีพิรุธ

พอกวาดสายตามอง สี่เป่าก็พลันได้สติ ที่แท้ไม่ใช่คุณแม่ผอ. แล้วก็ไม่ใช่น้าๆ ป้าๆ นี่นา...

เจ้าตัวเล็กเบะปากน้อยๆ คอตกด้วยความหงอยเหงา รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมานิดๆ เธอต้องแยกจากม๊าม้าผอ.มาตั้งนานแล้วนี่นา...

"อันอัน ไปดูน้องสี่เป่าหน่อยลูก" หลีจือเสียนตะโกนบอกฮั่วอวี้อัน

"ครับผม!" ฮั่วอวี้อันอยู่ไม่ไกลจากสี่เป่า เขาเดินลุยฝ่าดงลูกบอลทะเลไปข้างกายสี่เป่าอย่างรวดเร็ว "น้องสาว เป็นอะไรไปเหรอ"

สี่เป่าเงยหน้าดวงน้อยมองพี่ชาย มุมปากคว่ำลงอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า "หนูคิ้ดถึ่ง ม๊าม้า ผอ."

"น้องสาว..." ฮั่วอวี้อันยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาจากด้านหลังแล้วผลักเขาเข้าอย่างแรง

ร่างกายของฮั่วอวี้อันเสียหลักพุ่งไปทางสี่เป่าอย่างควบคุมไม่ได้ เขาตกใจจนตาเบิกกว้าง ทว่าคิดจะหลบเลี่ยงไม่ให้ชนน้องสาวก็ไม่ทันการเสียแล้ว

สองพี่น้องล้มคว่ำคะมำหงายลงไปในบ่อบอลด้วยกันทั้งคู่

"ฮ่าๆๆๆๆ สนุกจังเลย!" ตัวการปรบมือหัวเราะร่าด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

"สี่เป่า!"

"อันอัน!"

เซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนเห็นเด็กๆ บ้านตัวเองถูกผลักล้มลงต่อหน้าต่อตา ทั้งสองต่างก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก ทว่าจุดที่พวกเธอยืนอยู่มีรั้วกั้นสูงกว่าหนึ่งเมตรขวางไว้

"พี่สะใภ้ช่วยดันฉันขึ้นหน่อยค่ะ" หลีจือเสียนเกาะขอบรั้วกั้นแล้วบอกกับเซี่ยหมู่อิง ในใจแอบโล่งอกที่วันนี้ไม่ได้ใส่กระโปรงแต่สวมกางเกงขายาวมา

เมื่อเซี่ยหมู่อิงเห็นดังนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มตัวลงโอบขาทั้งสองข้างของหลีจือเสียนแล้วช่วยดันส่งขึ้นไป

หลีจือเสียนจึงขึ้นไปนั่งอยู่บนรั้วกั้นได้ เธอตวัดขาทั้งสองข้างเข้าไปด้านใน กระโดดลงจากรั้ว แล้วก้าวตรงไปยังฝั่งของพวกสี่เป่า

ระยะทางค่อนข้างไกล อีกทั้งยังมีลูกบอลทะเลเต็มไปหมด หลีจือเสียนจึงวิ่งไม่ได้เลย ได้แต่เดินลุยลูกบอลไป

"น้องสาว น้องเป็นอะไรไหม" ฮั่วอวี้อันรีบลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เข้าไปพยุงน้องสาวที่อยู่ข้างใต้

ใบหน้าดวงน้อยของสี่เป่าย่นยู่ สีหน้าดูเจ็บปวดอยู่บ้าง มือของเธอถูกทับจนเจ็บจ๋า แถมขนมปังกรอบครึ่งชิ้นนั้นก็แหลกละเอียดไปแล้วด้วย

"ฮ่าๆๆๆ... เจ้าคนบ๊องสองตัว แบร่ๆๆๆๆ..." เด็กตัวการหัวเราะร

สี่เป่าตาเบิกโตกลมดิ๊ก เจ้าตัวน้อยโมโหสุดขีด ไม่พูดพร่ำทำเพลง กางแขนกางขากระโจนเข้าใส่เด็กนิสัยไม่ดีที่รังแกเธอกับพี่ชายจนล้มคว่ำ แล้วกำหมัดน้อย ๆ รัวหมัดชุดใส่พุงของเด็กคนนั้นไม่ยั้ง

แม้เจ้าตัวเล็กจะไม่ค่อยได้มีเรื่องชกต่อยบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องก็ไม่เคยยอมเสียเปรียบ ต่อให้โดนตีจนเจ็บ ก็ต้องตีคืนก่อนแล้วค่อยร้องไห้ทีหลัง

จางย่าดูแลเด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ค่อนข้างเข้มงวด ไม่อนุญาตให้พวกเขาทะเลาะวิวาทหรือแย่งของกัน

ทว่า ลิ้นกับฟันยังกระทบกันได้ นับประสาอะไรกับเด็กเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง...

ฮั่วอวี้อันยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กคนที่เพิ่งทำท่าลำพองใจเมื่อครู่ก็ถูกน้องสาวซัดจนร้องไห้โฮเสียงดังลั่นไปแล้ว

เด็กคนนั้นกวัดแกว่งสองมือไปมาสะเปะสะปะ ฮั่วอวี้อันกลัวว่าเขาจะตีโดนน้องสาว จึงรีบยื่นมือไปกดตัวเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับเขยื้อน

"ยั้งแกหนู ยั้งแกเพ่จาย ตีให้ตายแยย..." สี่เป่าแกว่งหมัดน้อย ๆ ไปด้วย พลางด่าทออย่างโมโหโกรธาไปด้วย

หลีจือเสียนเห็นดังนั้น ฝีเท้าก็คลายความร้อนรนลง

ส่วนผู้ปกครองของเด็กคนนั้นเมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ ก็รีบร้อนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

หลีจือเสียนอุ้มสี่เป่าขึ้นมาก่อนที่ผู้ปกครองของอีกฝ่ายจะมาถึง แล้วดึงฮั่วอวี้อันมาบังไว้ด้านหลัง

เสียงร้องไห้จ้าของเด็กดึงดูดสายตาของเด็กคนอื่น ๆ และผู้ปกครองให้หันมามอง ทั้งยังดึงเจ้าหน้าที่เข้ามาด้วย

ผู้ปกครองเด็กอุ้มลูกของตนขึ้นมาด้วยความสงสารระคนปวดใจ จากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังหลีจือเสียนด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอดูสิว่าลูกบ้านเธอตีลูกฉันจนเป็นสภาพไหนแล้ว! เธอต้องให้คำตอบฉันมา ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่"

ร่างเล็กของสี่เป่าสะดุ้งกระตุกเบา ๆ หลีจือเสียนคิดว่าเด็กน้อยตกใจกลัวคนตรงหน้า จึงรีบลูบศีรษะแล้วกดใบหน้าของเด็กหญิงแนบไว้กับซอกคอตน พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ อาจะปกป้องหนูเอง..."

"อะไรคือไม่เป็นไร!" ผู้ปกครองเด็กได้ยินหลีจือเสียนพูดแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาล "เธอต้องอธิบายเรื่องนี้มา ไม่อย่างนั้นไม่จบแน่ ดูสิว่าลูกฉันโดนตีจนเป็นยังไง ท้องแดงไปหมดแล้ว ไม่รู้ข้างในบอบช้ำหรือเปล่าด้วยซ้ำ! เธอต้องรับผิดชอบเรื่องนี้"

สายตาของผู้ปกครองเด็กคนนั้นกวาดมองสำรวจหลีจือเสียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้จะดูไม่ออกว่าเสื้อผ้าบนตัวเธอเป็นของแบรนด์เนมหรือไม่

แต่หน้าตาของเธองดงามมากจริง ๆ สวยสง่าจนไม่เหมือนความงามที่ครอบครัวธรรมดาทั่วไปจะฟูมฟักออกมาได้

หลีจือเสียนตบหลังสี่เป่าเบา ๆ สีหน้าเย็นชาลงยามหันไปมองผู้ปกครองของเด็กคนนั้น น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานพลอยแฝงความเย็นเยียบ "ฉันต้องให้คำตอบอะไรคุณ ลูกบ้านคุณต่างหากที่เป็นฝ่ายผลักลูกบ้านฉันล้มก่อน ถ้าจะถามหาคำตอบ ฝ่ายคุณสิที่ต้องให้คำตอบกับเด็ก ๆ บ้านเรา"

แววตาของผู้ปกครองเด็กคนนั้นไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะเชิดคอเถียง "เธอมีหลักฐานเหรอ ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาพูดจาซี้ซั้ว!"

……

ฝากทุกคนช่วยสนับสนุนกันเยอะ ๆ ด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่าน ขอบคุณที่ชื่นชอบ ขอให้ทุกคนมีความสุขทุกวัน ร่ำรวยเงินทองทุกวันนะคะ