ตอนที่ 57 เจ้าหนูน้อยเทวดาฮั่วอวี้อัน

หลีจือเสียนหันไปมองพนักงาน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "รบกวนช่วยเปิดกล้องวงจรปิดหน่อยค่ะ"

บริเวณนี้มีกล้องวงจรปิดอยู่หลายตัว เรียกได้ว่าไม่มีมุมอับ และจุดที่พวกเธออยู่ก็ไม่ใช่มุมลับตา กล้องต้องบันทึกภาพไว้อย่างชัดเจนแน่นอน

"ดะ...ได้ครับ กรุณารอสักครู่นะครับ..." พนักงานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเริ่มดึงภาพจากกล้องวงจรปิด

"น้องสาว น้องสาว..." ฮั่วอวี้อันเงยหน้ามองน้องสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่ เขาเขย่งปลายเท้าดึงเสื้อของน้องเบา ๆ

สี่เป่าเงยหน้าขึ้นจากซอกคอของหลีจือเสียน มองพี่ชายข้างล่าง ดวงตาเป็นประกาย "พี่จ๋า มะม้า ห้อมหอม!"

ฮั่วอวี้อันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับสี่เป่าด้วยสีหน้าจริงจัง "น้องสาว แม่ของพี่ไม่ใช่ของกินนะ ถึงจะหอมก็กินไม่ได้ ห้ามกัดเด็ดขาดเลยนะ! เดี๋ยวมะม้าจะเจ็บ"

"หนูฮู้~ ม่ายเอา ม่ายเอา~" สี่เป่าโบกอุ้งมือน้อย ๆ ป้อม ๆ ไปมา

มุมปากของหลีจือเสียนยกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกเอ็นดูกับบทสนทนาอันแสนน่ารักของเด็กทั้งสองคน

"อันนี้ให้เธอกิน" ฮั่วอวี้อันล้วงอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แกะกระดาษห่อแล้วยื่นให้สี่เป่า

เป็นรสสตรอว์เบอร์รีที่สี่เป่าชอบ เจ้าตัวเล็กหน้าตายิ้มแย้มดีใจ รับอมยิ้มมา "ขอบคุง พี่จ๋า~"

เจ้าหนูจ้ำม่ำยัดอมยิ้มเข้าปาก พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "อมยิ้ม อาฉอง ของหนู"

ฮั่วอวี้อันก็นึกขึ้นได้เช่นกัน เขาปรบมือดังแปะ "จริงด้วย! ปะป๊ายังไม่ได้ให้อมยิ้มกับน้องสาวเลยนี่นา"

"อื้อ จาเอา จาเอา~"

"อื้ม เดี๋ยวพอเจอปะป๊า พี่จะช่วยน้องทวงด้วย..."

พนักงานเปิดคลิปจากกล้องวงจรปิดออกมาอย่างรวดเร็ว หลีจือเสียนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเองอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องดู เธอให้พนักงานเปิดภาพจากกล้องให้ผู้ปกครองของเด็กคนนั้นดูแทน

เด็กคนนั้นยังคงร้องไห้อยู่ เพียงแต่เสียงร้องไม่ได้ดังลั่นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

ผู้ปกครองของเด็กดูคลิปแล้วกลับไม่ได้รู้สึกว่าการกระทำของลูกตัวเองเป็นเรื่องร้ายแรง พูดปัดอย่างไม่ใส่ใจ "ก็แค่ผลักไปทีเดียวไม่ใช่เหรอ เด็กซนไปบ้างมันก็เรื่องปกติ ลูกบ้านคุณต่างหากที่ลงมือหนักเกินไป แถมยังรุมสองต่อหนึ่งอีก อายุแค่นี้แต่ใจคอโหดร้ายขนาดนี้ ต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียบ้าง..."

"ฉันไม่คิดว่าเด็กบ้านฉันทำผิดค่ะ" หลีจือเสียนพูดขัดผู้ปกครองของเด็กคนนั้น น้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "พอถูกรังแก แล้วมีกำลังพอที่จะทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง มันไม่มีอะไรผิดตรงไหน ลูกบ้านคุณจะซนหรือจะนิสัยแย่ นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เด็กบ้านฉันต้องยอมทนหรือปล่อยให้มารังแกตามใจชอบ"

ผู้ปกครองของเด็กอ้าปากค้าง ชั่วขณะนั้นกลับไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

"ฉันจะไม่ให้คำชี้แจงหรือขอโทษอะไรคุณทั้งนั้น ถ้าคุณยังจะตื๊อไม่เลิก ก็แจ้งความไปเลยค่ะ! ให้ตำรวจมาจัดการ" หลังพูดกับผู้ปกครองเด็กเสร็จ หลีจือเสียนก็ก้มมองฮั่วอวี้อัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง "อันอัน พวกเราไปเล่นที่อื่นกันเถอะ"

"ครับ" ฮั่วอวี้อันขานรับแล้วเดินตามแม่ไป

หลีจือเสียนอุ้มสี่เป่าไว้ ส่วนฮั่วอวี้อันก็จับชายเสื้อของแม่เอาไว้

ลูกบอลพลาสติกมีเยอะเกินไป หลีจือเสียนจึงไม่กล้าเดินเร็วนักเพราะกลัวจะสะดุดล้มจนสี่เป่าบาดเจ็บ มือข้างหนึ่งของเธอประคองท้ายทอยของสี่เป่าไว้ พลางก้าวเดินไปยังทางออกทีละก้าว พร้อมเอ่ยกำชับฮั่วอวี้อัน "อันอัน ค่อย ๆ เดินนะ ไม่ต้องรีบ"

"ทราบแล้วครับมะม้า..."

เซี่ยหมู่อิงยืนรออยู่ที่ทางออกอยู่ก่อนแล้ว เธอยื่นมือไปรับสี่เป่ามาอุ้ม พลางมองใบหน้าน้อย ๆ "ไม่เป็นอะไรใช่ไหมลูก?" พูดพลางสำรวจมองดูทั่วตัวเด็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผลหรือร่องรอยอะไรก็เบาใจ

"ยังแกหนู ตีกับเยย" สี่เป่ากำหมัดน้อย ๆ พูดด้วยท่าทางขึงขังแบบเด็ก ๆ อย่างน่าเอ็นดู

"ถูกแล้ว ใครมารังแกสี่เป่าก็ต้องตีกลับไปเลย แต่ว่านะคนเก่ง เราก็ต้องดูด้วยว่าสู้ไหวหรือเปล่า ถ้าสู้ไหว สี่เป่าก็จัดการเองได้เลย แต่ถ้าสู้ไม่ไหวต้องกลับบ้านมาบอกผู้ใหญ่ ให้ผู้ใหญ่ช่วยจัดการ เข้าใจไหมลูก?" เซี่ยหมู่อิงไม่ได้รู้สึกว่านิสัยแบบนี้ของสี่เป่าที่พอโดนแกล้งแล้วไม่ร้องไห้แต่ฮึดสู้กลับจะเป็นเรื่องไม่ดีตรงไหน

เด็กแบบนี้ถึงจะไม่ถูกใครรังแก ขอเพียงคอยชี้แนะไม่ให้เธอไปเป็นฝ่ายแกล้งคนอื่นก่อนก็พอแล้ว...

เซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนเตรียมพาสี่เป่าและฮั่วอวี้อันออกไป ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะให้สี่เป่าเล่นเท่าไร พวกเธอกลัวว่าถ้าเผลอคลาดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว สี่เป่าจะไปค้นพบสมบัติป่าอะไรเข้าให้อีก

สี่เป่าที่ถูกเซี่ยหมู่อิงอุ้มอยู่ กวาดดวงตากลมโตเป็นประกายมองไปรอบ ๆ ทางนี้ทีทางนั้นที เจ้าตัวเล็กเห็นหมีน้อยตัวหนึ่งกำลังแจกสติกเกอร์ให้พวกเด็ก ๆ อยู่ไม่ไกล

"หนู... จะยง" สี่เป่าถีบขาไปมา อยากจะลงข้างล่าง

เซี่ยหมู่อิงหันไปมองเธอ "เป็นอะไรไปจ๊ะคนเก่ง จะลงไปทำอะไรเอ่ย"

"หนูอาว~" สี่เป่าชี้นิ้วไปทางเจ้าหมี

เซี่ยหมู่อิงมองตามไป คนค่อนข้างเยอะ สี่เป่ายังเด็กเกินไป ผู้ใหญ่อาจจะเดินชนเธอได้ง่าย ๆ

เซี่ยหมู่อิงไม่ได้วางสี่เป่าลง แต่พูดขึ้นว่า "ได้จ้ะ ป้าอุ้มสี่เป่าไปนะ" พูดจบก็ส่งสัญญาณให้หลีจือเสียน แล้วอุ้มสี่เป่าเดินตรงไป

"ลูกอยากได้ไหมจ๊ะ" หลีจือเสียนก้มลงถามฮั่วอวี้อัน

ฮั่วอวี้อันพยักหน้า "อยากครับ"

เขาอยากได้แบบเดียวกับน้องสาว

"แม่จะอุ้มหนูไปนะ" หลีจือเสียนอุ้มฮั่วอวี้อันขึ้นมา เดินตามเซี่ยหมู่อิงไป แล้วเข้าแถวร่วมกับพวกเธอ

ดวงตาของฮั่วอวี้อันเป็นประกาย แต่สีหน้ากลับดูขัดเขินอยู่บ้าง พ่อเคยบอกว่าเขาเป็นเด็กโตแล้ว ไม่ควรให้แม่อุ้มบ่อย ๆ แม่จะเหนื่อย

"คุณแม่ครับ ผมตัวหนักไหมครับ" เด็กน้อยกอดคอแม่ไว้พลางถามด้วยความกังวล

"ไม่หนักเลยจ้ะ" สายตาของหลีจือเสียนอ่อนโยน "แม่อุ้มไหวอยู่แล้ว"

ฮั่วอวี้อันพูดว่า "รอผมโตขึ้นเมื่อไหร่ ผมจะอุ้มคุณแม่เองครับ..."

"..."

ข้างหน้าพวกสี่เป่ามีเด็กอยู่เยอะพอสมควร ยืนต่อแถวอยู่พักใหญ่ถึงจะเวียนมาถึงคิวของพวกเธอ

"ด้ายมั้ย... ให้หนู อันนึงมั้ยจ๋า" สี่เป่ามองเจ้าหมีตาแป๋ว เอ่ยถามด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

"ได้สิจ๊ะ! หนูน้อย หน้าน่ารักจังเลย อยากได้แผ่นไหนล่ะ" ทีมงานในชุดมาสคอตหยิบแผ่นสติกเกอร์ทั้งแผ่นยื่นให้สี่เป่าดู

"หนูอาว อันเน้" สี่เป่าชี้นิ้วไปที่ตัวการ์ตูนสวมเสื้อสีเขียวแล้วบอก

"ได้เลยจ้าหนูน้อย อยากแปะตรงไหนเอ่ย" เจ้าหมีถือสติกเกอร์พลางถามสี่เป่า

"ตงเน้~" สี่เป่ายื่นแขนกลมป้อมออกมาข้างหนึ่ง

ทีมงานในชุดมาสคอตจึงแปะให้เธอ

"ห้าย... ป้า... อันนึง ด้ายมั้ยจ๋า" สี่เป่าชี้ไปทางเซี่ยหมู่อิง แล้วถามเจ้าหมีอย่างคาดหวัง

เซี่ยหมู่อิงเหลือบมองทีมงานในชุดมาสคอต แล้วยิ้มบอกกับสี่เป่าว่า "คนเก่งจ๋า อันนี้เขาแจกให้เด็ก ๆ จ้ะ ป้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผู้ใหญ่ไม่มีสิทธิ์ได้หรอกนะ ดูสิ ผู้ใหญ่คนอื่นก็ไม่มีเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

แม้จะรู้สึกซาบซึ้งใจที่สี่เป่านึกถึงเธอ แต่สติกเกอร์นี้เขาแจกให้เด็กเท่านั้น ถ้าเธอจะเอาด้วยคงไม่เหมาะ

สี่เป่าได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองผู้ปกครองของเด็กคนอื่น ๆ รอบข้าง พอเห็นว่าไม่มีใครได้จริง ๆ เจ้าตัวเล็กก็ไม่งอแงเอาแต่ใจ ชี้ไปทางฮั่วอวี้อันแทน "พี่จ๋า อันนึง"

"หนูน้อย อยากได้อันไหนครับ" ทีมงานในชุดมาสคอตถือสติกเกอร์มาให้ฮั่วอวี้อันดู

ฮั่วอวี้อันตอบทันทีโดยไม่ลังเล "ผมอยากได้แบบเดียวกับน้องสาวครับ..."

สองพี่น้องได้สติกเกอร์ที่ต้องการก็มีความสุขกันทั้งคู่

หลีจือเสียนกับเซี่ยหมู่อิงพาสี่เป่าและฮั่วอวี้อันไปเล่นที่อื่นต่ออีกครู่หนึ่ง ก็ถึงเวลาต้องกินมื้อเที่ยงพอดี...