ตอนที่ 58 พ่อของสี่เป่า

หลี่ฟางเดินเข้ามาข้างนายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่กำลังดูแท็บเล็ตอยู่ แล้วเอ่ยเสียงเบา "นายท่านผู้เฒ่าคะ ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วค่ะ"

"อ้อ รู้แล้ว" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วโบกมือโดยไม่เงยหน้าขึ้น จนกระทั่งดูคลิปวิดีโอจบ เขาถึงออกจากหน้าต่างวิดีโอแล้วเปิดวีแชต ค้นหาฮั่วสือโจว ก่อนจะส่งข้อความเสียงไปหา "พ่อของสี่เป่า มากินข้าวได้แล้ว"

ส่งข้อความเสียงเสร็จ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาหาร

หลี่ฟางเดินตามอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "เมื่อเช้า พนักงานส่งพัสดุเอาพัสดุมาส่งหลายกล่องเลยค่ะ ทั้งหมดเป็นของเล่นเด็กค่ะ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วได้ยินดังนั้นก็เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วถาม "วางไว้ที่ไหนล่ะ"

"วางไว้ที่หน้าประตูชั่วคราวค่ะ"

"ตกลง" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วโบกมือ "พัสดุพวกนั้น พวกเธอไม่ต้องไปยุ่งหรอก..."

ฮั่วสือโจวถือกล่องใบหนึ่ง ขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าทรงตัวมาถึงหน้าประตูตึกใหญ่ ก่อนจะหยุดรถไว้ใต้บันได

ฮั่วสือโจวก้าวเท้าเดินเข้าไปในตึกใหญ่...

ห้องอาหาร

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันไปมอง พอเห็นว่าฮั่วสือโจวมาจริงๆ ร่างกายที่ดูเหมือนผ่อนคลายแต่แท้จริงแล้วเกร็งอยู่ของชายชราจึงค่อยคลายลง "ถืออะไรมาน่ะ"

สายตาของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วจับจ้องไปที่กล่องในมือของฮั่วสือโจว

ฮั่วสือโจวเดินไปที่หน้าตู้ วางกล่องลงไป "โคมไฟครับ"

แววตาของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วทอประกายขบขันเล็กน้อย ขยับตัวแล้วถาม "เห็นพัสดุตรงหน้าประตูหรือยัง"

"ครับ" ฮั่วสือโจวตอบรับเรียบๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ทางขวามือของนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา พลางคีบกับข้าวแล้วเอ่ยกับเขา "แกจำไว้ด้วยนะว่าต้องจัดการให้เรียบร้อย ทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยให้เด็กเล่น"

"ครับ..."

"ห้อมหอม หนูจาเอา เนื้อเนื้อ!" สี่เป่านั่งอยู่ในเก้าอี้เด็ก ตัวน้อยชะโงกตัวจนแทบจะยืนขึ้นมา ดวงตาทอประกายวิบวับจ้องมองหม้อซุปน้ำใสที่กำลังเดือดปุดๆ พ่นไอความร้อนออกมา

"นั่งดีๆ นั่งดีๆ มีเนื้อให้หนูแน่นอนจ้ะ" เซี่ยหมู่อิงถือกระบวยไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งคอยกดสี่เป่าให้นั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

"หนู หิวแย้ว~" สี่เป่าบิดตัวประท้วง

"เดี๋ยวก็ได้แล้วจ้ะ..."

หลีจือเสียนคีบเนื้อที่ลวกสุกแล้วสองสามชิ้นใส่ลงในกระบวยที่เซี่ยหมู่อิงถืออยู่

เซี่ยหมู่อิงเทเนื้อลงในชามตรงหน้าสี่เป่า "ตอนนี้ยังกินไม่ได้นะ ร้อนเกินไป รอเดี๋ยวเดียวนะจ๊ะ"

เซี่ยหมู่อิงใช้ตะเกียบคอยคีบเนื้อขึ้นมาทีละชิ้นไม่หยุด เพื่อให้ความร้อนระบายออกไปเร็วขึ้น

สี่เป่าเจ้าตัวแสบที่ใจร้อนอยากกินเนื้อ ยื่นปากจิ๋วๆ เป่าลมใส่บรรดาเนื้อชิ้นน้อยอย่างขะมักเขม้น

"หนูหิวแล้วเหรอจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงถามพลางยิ้ม

"อื้อๆ~" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงักรัวๆ

"แล้วทำไมหนูถึงไม่กินหมั่นโถวนมสดอันนี้ก่อนล่ะจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงมองดูหมั่นโถวนมสดขนาดเล็กที่เตรียมไว้สำหรับเด็กโดยเฉพาะ

ตอนที่หมั่นโถวนี้ยกมาเสิร์ฟ เจ้าตัวเล็กชิมไปแค่คำเดียวก็วางไว้ข้างๆ ไม่ยอมกินอีก

สี่เป่ากลอกลูกตาดำขลับกลมโตไปมา ชำเลืองมองหมั่นโถวแวบหนึ่ง "ม่าย อยอย~"

"หนูอยากเก็บท้องไว้กินเนื้อเนื้อใช่ไหมล่ะ" เซี่ยหมู่อิงเอ่ยแซว เด็กน้อยคิดอะไรอยู่ในใจก็แสดงออกชัดเจนบนใบหน้ากลมอูมจนเดาได้ง่ายดายเหลือเกิน

พอถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ สี่เป่าก็ไม่โกรธ กลับยอมรับอย่างผ่าเผย เจ้าตัวน้อยพยักหน้าน้อยๆ เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ "หนู ช้อบ เนื้อเนื้อ!"

"จ้า ป้ารู้แล้วจ้ะ เอาล่ะ กินได้แล้ว!" เซี่ยหมู่อิงเลื่อนชามเนื้อที่คลายร้อนลงมากแล้วไปตรงหน้าสี่เป่า

สี่เป่าใช้ตะเกียบหัดคีบสำหรับเด็กคีบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทันทีจนแก้มตุ่ย

เวลาเจ้าตัวเล็กกินเนื้อ บอกได้เลยว่าจริงจังสุดๆ ไม่พูดไม่จา ปากเล็กๆ เคี้ยวหงุบหงับไม่หยุด ความเร็วไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ใหญ่อย่างหลีจือเสียนกับเซี่ยหมู่อิงเลยแม้แต่น้อย

ฮั่วอวี้อันเองก็กินเร็วไม่แพ้กัน

เด็กทั้งสองคนหิวจริงจัง เซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนแทบไม่มีเวลาได้กินเอง ทั้งสองคนคอยเอาเนื้อที่สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันอยากกินใส่ลงไปในหม้อซุปน้ำใส พอลวกสุกก็ตักขึ้นมา รอให้คลายร้อนพอประมาณแล้วค่อยป้อนให้เด็กๆ กิน...

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ป้อนเด็กทั้งสองจนอิ่มหนำ ส่วนเนื้อบนโต๊ะก็เกือบจะเกลี้ยงแล้ว

หลีจือเสียนสั่งเนื้อเพิ่มอีกสองสามอย่าง แล้วปล่อยให้เด็กทั้งสองเล่นกันเอง ส่วนพวกเธอก็เริ่มลงมือกินข้าว

เซี่ยหมู่อิงกลัวว่าสี่เป่าจะวิ่งซนไปทั่ว จึงไม่ได้อุ้มเธอออกจากเก้าอี้เด็ก

ฮั่วอวี้อันไม่ต้องนั่งเก้าอี้เด็กแล้ว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ธรรมดาแล้วเล่นกับน้องสาว...

หลังมื้อกลางวัน เซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนตั้งใจจะพาสองเด็กน้อยไปเที่ยวเล่นต่อ แต่ใครจะรู้ว่าสี่เป่ากลับผล็อยหลับไปเสียแล้ว

เจ้าตัวเล็กนอนอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยหมู่อิง หลับปุ๋ยอย่างสบายใจ ทั้งยังส่งเสียงกรนฟี้ ๆ เบา ๆ เพราะศีรษะเอียงเล็กน้อย เจ้าตัวน้อยจึงมีน้ำลายไหลย้อยออกมานิดหน่อย

"พี่สะใภ้คะ พวกเราไปร้านเสื้อผ้าของเพื่อนฉันกันเถอะค่ะ" หลีจือเสียนช่วยเช็ดมุมปากให้เจ้าตัวเล็กก่อน จากนั้นจึงลูบหน้าผากของสี่เป่าเบา ๆ แล้วเอ่ยกับเซี่ยหมู่อิงด้วยเสียงกระซิบ

เพื่อนที่หลีจือเสียนพูดถึงคือเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัย ชื่อฉู่เสวี่ยมาน ทั้งสองคนสนิทกันมาก

ฉู่เสวี่ยมานเปิดร้านขายเสื้อผ้าอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ขนาดร้านไม่เล็กเลย

ก่อนไป หลีจือเสียนได้ส่งข้อความไปหาเธอ ซึ่งประจวบเหมาะที่เธออยู่ที่ร้านพอดี

หลีจือเสียนจึงพาเด็ก ๆ ตรงไปที่นั่นทันที

"จือเสียน!" ฉู่เสวี่ยมานเห็นหลีจือเสียนก็เดินเข้ามาต้อนรับ

"สวัสดีครับคุณน้ามานมาน!" ฮั่วอวี้อันที่ง่วงจนหาวหวอด ๆ พยายามฝืนทักทาย

"จ้ะ อันอันคิดถึงน้าบ้างหรือเปล่าเนี่ย" ฉู่เสวี่ยมานยิ้มพลางลูบหัวฮั่วอวี้อัน แล้วพยักหน้าทักทายเซี่ยหมู่อิงอย่างสุภาพ ก่อนจะเหลือบมองเด็กที่เธออุ้มอยู่ในอ้อมแขน แล้วพูดกับหลีจือเสียนว่า "ไปที่ห้องพักก่อนเถอะ!"

"ได้สิ..."

หลังจากวางเด็กทั้งสองคนลงนอนบนเตียงในห้องพักของฉู่เสวี่ยมานแล้ว ทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องพักพร้อมกับปิดประตูลง

เวลานี้ในร้านไม่มีลูกค้าเท่าไหร่นัก พนักงานต่างก็กำลังพักผ่อนกันอยู่

ตอนที่เดินเข้ามาเมื่อครู่ เซี่ยหมู่อิงสังเกตเห็นเสื้อผ้าสองสามชุด ทั้งสีสันและทรงดูดีทีเดียว อีกทั้งเธอยังรู้ว่าเสื้อผ้าที่นี่ราคาค่อนข้างจับต้องได้ ไม่ใช่แบรนด์เนมหรูหราอะไร เหมาะกับเธอพอดี

"พวกเธอคุยกันไปเถอะนะ ฉันขอไปดูเสื้อผ้าทางนั้นหน่อย" เซี่ยหมู่อิงบอก

ฉู่เสวี่ยมานพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น "ได้เลยค่ะพี่สะใภ้ ดูตามสบายเลยนะคะ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกฉันได้เลยค่ะ"

"จ้ะ..."

พอเซี่ยหมู่อิงแยกตัวไปดูเสื้อผ้า ฉู่เสวี่ยมานก็เขยิบเข้าไปใกล้หลีจือเสียนแล้วถามเสียงเบา "เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนั้นเป็นลูกบ้านไหนเหรอ ญาติบ้านเธอเหรอ"

หลีจือเสียนเหลือบมองเธอ เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและพร้อมจะซุบซิบ เธอจึงไม่คิดจะปิดบังหรืออ้อมค้อม "นั่นลูกของน้องสามบ้านเราน่ะ"

ฉู่เสวี่ยมานประหลาดใจเล็กน้อย "ถ้าฉันจำไม่ผิด น้องสามบ้านเธอยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เหรอ!?"

"ยังไม่แต่งหรอก..."

สี่เป่าตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตา เจ้าตัวเล็กตื่นตระหนกนิดหน่อย รีบผุดลุกขึ้นมาทันใด แล้วก็มองเห็นพี่ชายนอนหลับอยู่ข้าง ๆ เจ้าตัวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ความตกใจคลายลงไปไม่น้อย ทว่าความคิดซุกซนในหัวก็เริ่มผุดขึ้นมาแทน

เธอคลานเข้าไปใกล้ ยื่นมือน้อย ๆ อ้วนป้อมตัวการร้ายออกไป บีบหมับเข้าที่จมูกของพี่ชาย ส่วนมือน้อยอีกข้างก็ยกขึ้นปิดปากตัวเอง หางตาหยีโค้งขึ้น นัยน์ตาดำขลับเป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาว

ฮั่วอวี้อันที่กำลังหลับฝันถูกบีบจมูกจนหายใจไม่ออก จึงอ้าปากเพื่อหายใจ

สี่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยื่นมือน้อยอ้วนป้อมอีกข้างออกไป...

...

ยังมีใครอยู่อีกไหม?