ตอนที่ 59 หนูน้อยยอมรับผิด

สี่เป่าเห็นพี่ชายตื่นแล้ว ก็ปล่อยมือออกจากจมูกและปากของพี่ชาย ตอนแรกเจ้าตัวเล็กยิ้มแย้มอย่างมีความสุขมาก แต่ไม่นานเธอก็สังเกตเห็นว่าพี่ชายดูเหมือนกำลังหวาดกลัว

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของยัยหนูแก้มป่องค่อย ๆ จางหายไป สองมือน้อย ๆ อ้วนป้อมบิดพันกันไปมาด้วยความกระวนกระวาย พลางมองพี่ชายตาละห้อย

ฮั่วอวี้อันได้รับอิสระในการหายใจกลับคืนมา เด็กชายนอนหอบหายใจเข้าลึก ๆ บนเตียงอยู่หลายครั้ง หัวใจดวงน้อยที่เต้นตึกตักรัวแรงถึงค่อย ๆ สงบลง...

"ปี้จ๋า ม่ายโกดน้า!" สี่เป่าตระหนักได้ว่าตัวเองทำผิด จึงยอมเอ่ยขอโทษพี่ชายแต่โดยดี เจ้าตัวเล็กยังรู้ด้วยว่าการขอโทษต้องแสดงความจริงใจ

ยัยหนูแก้มป่องล้วงเอาลูกอมผลไม้สองเม็ดที่ตัวเองตัดใจกินไม่ลงมาตลอดออกจากกระเป๋าเสื้อตัวจิ๋ว เธอมองมันด้วยความเสียดายอยู่ครู่หนึ่ง เม้มปากน้อย ๆ ก่อนจะใช้สองมือประคองยื่นไปให้พี่ชาย "นูกอม ห้ายกิ๊น"

ตอนนี้ฮั่วอวี้อันเพิ่งจะเข้าใจว่าความรู้สึกเหมือนใกล้จะขาดใจตายเมื่อครู่นี้เกิดจากอะไร เขายันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปทางน้องสาว เด็กชายไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวถึงไม่ยอมให้เขาหายใจ?

เด็กชายไม่ได้คิดอะไรให้วุ่นวาย จึงถามออกไปตรง ๆ "น้องสาว ทำไมถึงเอามือมาปิดปากกับจมูกของพี่ล่ะ?"

สี่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ ตอบตามตรงว่า "เล่น กะปี้"

"เล่นกับพี่เหรอ?" ฮั่วอวี้อันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะบอกสี่เป่าอย่างจริงจัง "น้องสาว พี่ใหญ่บอกว่า ห้ามปิดจมูกกับปากนะ ถ้าปิดแล้วจะหายใจไม่ได้ พอไม่หายใจก็จะตาย"

แม้ว่าจริง ๆ แล้วฮั่วอวี้อันจะไม่ได้มีความเข้าใจเรื่องความตายอย่างชัดเจนนัก แต่คำพูดที่พี่ใหญ่บอกไว้ เขาจำได้ขึ้นใจทั้งหมด และเขาก็เป็นเด็กเชื่อฟัง

สี่เป่านึกถึงเมื่อคืนตอนที่เธอเอาถุงมาคลุมหน้าแล้วรู้สึกอึดอัดทรมาน รวมถึงตอนที่ผู้หญิงคนนั้นให้เธอปิดปากและจมูกของตัวเองก็ทรมานเหมือนกัน

เจ้าตัวเล็กถึงเพิ่งเข้าใจอย่างแท้จริงว่า เมื่อกี้ไม่ได้น่าสนุกเลยสักนิด พี่ชายจะทรมาน

"ม่ายโกดน้า ปี้จ๋า หนูผิดแย้ว" ยัยหนูแก้มป่องเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรน้องสาว พี่ไม่ได้โกรธหรอก" ฮั่วอวี้อันบอก

"ปี้จ๋า กิ๊น ลูกอมอม" สี่เป่ายื่นลูกอมไปตรงหน้าพี่ชายอีกนิด พอเจ้าตัวเล็กได้ยินพี่ชายบอกว่าไม่ได้โกรธ ใบหน้าอ้วนป้อมก็กลับมาผลิบานด้วยรอยยิ้มสดใสอีกครั้ง

"ได้สิ..." ฮั่วอวี้อันก้มมองลูกอมในมือน้องสาว เม็ดหนึ่งรสสตรอว์เบอร์รี อีกเม็ดรสส้ม

ฮั่วอวี้อันหยิบรสส้มขึ้นมา แกะกระดาษห่อลูกอมออกแล้วส่งเข้าปาก จากนั้นก็หยิบรสสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาแกะกระดาษห่อต่อ...

ดวงตากลมโตดำขลับของสี่เป่าจ้องลูกอมสตรอว์เบอร์รีในมือของฮั่วอวี้อันเขม็ง เผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก ตาซ้ายเขียนไว้ว่า "ของอยอย" ตาขวาเขียนไว้ว่า "อยากกิ๊น"

แต่เจ้าตัวเล็กอย่างสี่เป่าบางทีก็ยึดมั่นในหลักการอยู่เหมือนกัน เธอรู้ว่าตัวเองทำผิด นั่นเป็นของที่ให้พี่ชายแล้ว เธอจะเอาคืนไม่ได้

ดังนั้น ต่อให้อยากกินมากแค่ไหน สี่เป่าก็ไม่ได้เอ่ยปากขอ

ลูกอมเริ่มละลายเล็กน้อยจนเหนียวเหนอะ ฮั่วอวี้อันต้องใช้เวลางัดแงะอยู่นานกว่าจะแกะกระดาษห่อออกได้ เขาจับปลายกระดาษห่อแล้วส่งลูกอมที่อยู่ด้านบนไปจ่อที่ริมฝีปากของสี่เป่า "น้องสาวกินสิ"

สี่เป่าไม่อิดออดเลยสักนิด งับเอาลูกอมเข้าปากไปในคำเดียว...

นิ้วมือของฮั่วอวี้อันเปื้อนคราบลูกอมที่ละลายจนเหนียวเหนอะหนะ เขายกสองมือขึ้นพลางลุกยืน แล้วพูดกับสี่เป่าว่า "น้องสาวรอเดี๋ยวนะ พี่ไปล้างมือก่อน"

ฮั่วอวี้อันไม่ได้เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี จึงรู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน

"ปี้จ๋า~" เสียงเล็ก ๆ ใสกังวานของสี่เป่าดังขึ้น

ฮั่วอวี้อันหันกลับมาด้วยความสงสัย ก็เห็นน้องสาวทำมือเป็นรูปหัวใจสองดวงส่งให้เขา พลางเอ่ยออกมาอย่างอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า "ยัก ปี้~"

เด็กชายเผยรอยยิ้มดีใจจนดูเด๋อด๋าเล็กน้อย ก่อนจะเดินตัวลอยไปล้างมือ

ส่วนสี่เป่าก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอย่างมีความสุข เธอรู้สึกว่าพี่ชายช่างดีจริง ๆ เลย!

ยัยหนูแก้มป่องที่มีผมเผ้ากระเซิงยุ่งเหยิงคลานลุกขึ้นมา แล้วเริ่มกวาดสายตามองสำรวจสถานที่แปลกตานี้

ห้องไม่ใหญ่นัก ทั้งไม่มีอะไรพิเศษ ตรงมุมห้องมีราวแขวนผ้าตั้งอยู่หลังหนึ่ง บนนั้นมีเสื้อผ้าแขวนอยู่ประปราย

สี่เป่าไม่สนใจของพวกนี้ สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเจ้าตัวเล็กคือดอกไม้สดในแจกันบนโต๊ะข้างเตียง ทั้งสีแดง สีขาว สีชมพู ล้วนสวยงามไปหมด

สี่เป่าไม่รู้ว่านั่นคือดอกอะไร แต่เจ้าตัวเล็กรู้สึกว่ามันสวยมากจริง ๆ

ยัยหนูตัวอ้วนกลมคลานเข้าไป ยืดคอสั้นป้อม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดอกไม้สด จมูกน้อย ๆ สูดดมเบา ๆ ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นหอมชื่นใจของดอกไม้...

"น้องสาวกำลังทำอะไรเหรอ" ฮั่วอวี้อันเดินออกมาจากห้องน้ำ มองน้องสาวที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นให้ดอกไม้อย่างสงสัย

คฤหาสน์ตระกูลฮั่วมีสวนดอกไม้อยู่หลายแห่ง มีดอกไม้นานาพันธุ์สารพัดชนิด ฮั่วอวี้อันจึงเห็นจนชินตาแล้ว

ดวงตาของสี่เป่าเป็นประกายขณะมองพี่ชาย พลางชี้นิ้วไปที่ดอกไม้สด "หอมหอม~"

แม้ฮั่วอวี้อันจะไม่ตื่นเต้นกับดอกไม้พวกนี้ แต่เพราะรักน้องสาว พอน้องบอกว่าหอม เขาก็ยื่นหน้าเข้าไปดมบ้าง "หอมจริงด้วย"

"ข้มม้าย?" สี่เป่าเลียริมฝีปาก สายตาที่มองดอกไม้สดฉายแววคาดหวังเหมือนมองของกินขึ้นมาทันที

สี่เป่าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก พอได้กลิ่นอะไรหอม ๆ ความคิดแรกของเจ้าตัวเล็กก็คือสิ่งนี้กินได้หรือเปล่า

เห็นได้ชัดว่า เธอยังจำเรื่องที่คราวก่อนกินดอกไม้แล้วขมเต็มปากได้ และจำได้ด้วยว่าผอ. ม๊าม้าเคยบอกไว้ว่า ตอนอยู่ข้างนอกห้ามหยิบของคนอื่นซี้ซั้ว

ฮั่วอวี้อันมองดอกไม้ พลางนึกย้อนอย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ "ดอกไม้พวกนี้ไม่อร่อยเลย ที่บ้านเราก็มี พี่ชายรองเคยพาผมกินแล้ว ไม่อร่อยสักนิด"

"พี่... ชายฉอง?" สี่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ นึกไม่ออกว่าพี่ชายรองคือใครกันนะ?

"ตื่นกันแล้วเหรอจ๊ะ!"

ประตูห้องถูกผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอก หลีจือเสียนยืนอยู่ตรงธรณีประตู มองเด็กทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มละมุน

ฮั่วอวี้อันได้ยินเสียงก็หันไปมองแม่ ดวงตาหยีโค้งเป็นประกายแล้วเอ่ยเรียก "คุณแม่!"

"คุมป้า~" สี่เป่าโบกมือน้อย ๆ อ้วนป้อมไปมา

หลีจือเสียนเดินเข้ามา ลูบผมฮั่วอวี้อันก่อน แล้วจึงเอ่ยถามสี่เป่า "สี่เป่าอยากเข้าห้องน้ำไหมลูก?"

พอถูกถามแบบนี้ สี่เป่าที่ตอนแรกไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกขึ้นมาแล้ว เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึก ๆ เอามือกุมพุงน้อย ๆ ใบหน้าย่นยู่ "อยากไป๊~"

"ป้าจะพาสี่เป่าไปเข้าห้องน้ำนะ" หลีจือเสียนอุ้มสี่เป่าขึ้นมา หันไปบอกฮั่วอวี้อัน "อันอันลูกรอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ"

ด้านนอกมีแขกมา พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่อยู่ตรงนี้ หลีจือเสียนกลัวว่าหากฮั่วอวี้อันออกไปคนเดียวแล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"ครับ" ฮั่วอวี้อันพยักหน้าอย่างว่าง่าย

หลีจือเสียนอุ้มสี่เป่าเดินตรงไปยังห้องน้ำ สี่เป่ายังโบกมือน้อย ๆ ให้พี่ชายด้วย

ฮั่วอวี้อันโบกมือตอบน้องสาวเช่นกัน จากนั้นก็นั่งอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย พลางอมลูกอมและรอน้องสาวกับคุณแม่ออกมา

ประตูห้องถูกเปิดจากด้านนอกอีกครั้ง เซี่ยหมู่อิงถือถุงมาสองใบ เมื่อเห็นในห้องมีเพียงฮั่วอวี้อันอยู่คนเดียว เธอจึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ "อันอัน คุณแม่กับน้องสาวล่ะจ๊ะ?"

"คุณแม่พาน้องไปเข้าห้องน้ำครับ" ฮั่วอวี้อันชี้ไปทางห้องน้ำ

"อันอัน หิวน้ำไหมจ๊ะ? ป้าซื้อนมสดกับน้ำส้มมา จะดื่มสักหน่อยไหม?" เซี่ยหมู่อิงยกถุงขึ้นเล็กน้อยพลางถามฮั่วอวี้อัน

"ผมอยากดื่มน้ำส้มครับ" ฮั่วอวี้อันตอบ