ตอนที่ 60 สี่เป่า หนูอยากกิ๊นเท้าเท้าของหนู

"ขอบคุณครับป้าใหญ่!" ฮั่วอวี้อันรับน้ำส้มมาแล้วเริ่มดื่ม

"เพ่จ๋า~" สี่เป่าวิ่งออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นพี่ชายกำลังดื่มอะไรบางอย่าง เจ้าตัวเล็กก็รีบมุดหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที "เพ่จ๋า เพ่กิ๊นอายายหยอ?"

"พี่เขากำลังดื่มน้ำส้มจ้ะ สี่เป่าอยากดื่มไหม" เซี่ยหมู่อิงหยิบน้ำส้มอีกขวดออกมาจากถุงพลางแกว่งไปมาตรงหน้าสี่เป่าแล้วถามยิ้ม ๆ

"หนูอาว~" สี่เป่ายกมือน้อย ๆ ขึ้นทันที

"จ้ะ" เซี่ยหมู่อิงเสียบหลอดแล้วยื่นให้สี่เป่า จากนั้นก็ชี้ไปที่ม้านั่งยาวตรงมุมห้องบอกเด็กทั้งสอง "สี่เป่า อวิ้อัน พวกหนูไปนั่งดื่มน้ำส้มตรงโน้นนะจ๊ะ รอพวกป้าจัดการเสร็จแล้วเราค่อยกลับบ้านกัน"

"ครับ~" ฮั่วอวี้อันว่าง่าย เขาจูงสี่เป่าไปนั่งบนม้านั่ง

หลีจือเสียนกับเซี่ยหมู่อิงช่วยกันถอดชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นบนเตียงของฉู่เสวี่ยมานออก จากนั้นเซี่ยหมู่อิงก็นำชุดเครื่องนอนใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเปลี่ยนใส่เข้าไปแล้วจัดระเบียบให้เรียบร้อย

เมื่อพับชุดเครื่องนอนที่ถอดเปลี่ยนเสร็จเรียบร้อย ก็เก็บใส่ถุงแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

ทั้งสองคนก็อุ้มเด็กทั้งสองออกจากห้องพักผ่อน

เวลานี้ ในร้านมีลูกค้าค่อนข้างเยอะ ฉู่เสวี่ยมานในฐานะเจ้าของร้านก็ต้องคอยต้อนรับลูกค้า หลีจือเสียนจึงไม่ได้เดินเข้าไปหา ทำเพียงเอ่ยบอกจากระยะไกลว่า "ฉันกลับก่อนนะ"

ฉู่เสวี่ยมานส่งสัญญาณมือ "โอเค" ตอบกลับมา

เซี่ยหมู่อิงถือเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากในร้าน ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสองคนก็ออกจากห้างสรรพสินค้าไป...

ระหว่างทางกลับบ้าน

หลีจือเสียนเป็นคนขับรถ ตอนที่กำลังติดไฟแดงอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

หลีจือเสียนจับพวงมาลัยไว้ทั้งสองมือ เธอก้มลงมองโทรศัพท์ เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมงานจากสถาบันวิจิตรศิลป์โทรมา "พี่สะใภ้ ช่วยรับสายให้หน่อยค่ะ เปิดลำโพงด้วยนะคะ"

"ได้จ้ะ" เซี่ยหมู่อิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที

"อาจารย์หลีหรือเปล่าคะ"

เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังมาจากโทรศัพท์

สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว หลีจือเสียนขับรถไปด้วยตอบไปด้วย "ฉันเองค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะอาจารย์หยาง"

อาจารย์หยาง "อ๋อ คืออย่างนี้ค่ะ อาจารย์ในคณะเราสองสามคนนัดกันว่าจะไปวาดภาพนอกสถานที่แล้วก็เที่ยวที่เมืองจีโจว อาจารย์หลีสนใจจะไปด้วยกันไหมคะ"

หลีจือเสียนเม้มริมฝีปาก "ฉันขอคิดดูก่อนนะคะ"

"งั้นก็ได้ค่ะ ลองคิดดูนะ..."

เมื่อวางสาย เซี่ยหมู่อิงก็วางโทรศัพท์ลง พลางมองสีหน้าลังเลใจของหลีจือเสียนแล้วยิ้มพูดว่า "ถ้าอยากไปก็ไปสิคะ!"

หลีจือเสียนเป็นรองศาสตราจารย์ของสถาบันวิจิตรศิลป์ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเดิมทีก็มีไว้สำหรับสร้างสรรค์ผลงานอยู่แล้ว

เซี่ยหมู่อิงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอมีแผนจะออกไปข้างนอกบ้างไหม

แต่การที่เมื่อครู่เธอไม่ได้ปฏิเสธไปตรง ๆ นั่นก็แสดงว่าเธอยังมีความคิดอยากจะไปอยู่บ้าง

อีกทั้งเธอยังเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังลังเลหรือกังวลเรื่องอะไรอยู่

"พรุ่งนี้ซือหลี่ก็กลับมาแล้ว ที่บ้านยังมีคนอยู่อีกตั้งเยอะแยะ เธอไม่ต้องคิดมากหรอก อยากไปก็ไปเถอะ..."

ฮั่วอวี้อันที่เล่นอยู่กับน้องสาวข้างหลัง ขนตาไหวระริก ในแววตาของเด็กน้อยแฝงความอาลัยอาวรณ์และความลังเลเอาไว้ ทว่าทั้งหมดนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ แม่ชอบวาดรูป ชอบออกไปวาดรูปข้างนอก เขารักแม่ เขาก็ต้องสนับสนุนแม่!

เหมือนกับเวลาที่เขาชอบอะไร แม่ก็จะคอยสนับสนุนเขาเสมอ...

คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเดินวนในสวนหนึ่งรอบ พอกลับมาใต้ร่มกันแดด ก็เอ่ยกับฮั่วสือโจวที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปทางประตูใหญ่ว่า "ดอกไม้ตรงนั้นถึงเวลารดน้ำแล้ว แกไปรดหน่อยสิ"

พูดจบ นายท่านผู้เฒ่าก็นั่งลงอย่างผ่อนคลาย ยกถ้วยชาขึ้นจิบชาบำรุงสุขภาพ

ผ่านไปครึ่งนาที ฮั่วสือโจวถึงคล้ายจะเพิ่งรับรู้ว่านายท่านผู้เฒ่าฮั่วพูดอะไร เขาเอียงศีรษะมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกไป

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วแอบเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองแผ่นหลังของฮั่วสือโจว เห็นเขาเปิดวาล์วน้ำแล้วลากสายยางไปรดน้ำดอกไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ

อันที่จริงเมื่อครู่นายท่านผู้เฒ่าก็แค่เอ่ยลองเชิงไปเรื่อยเปื่อย ไม่คิดเลยว่าเขาจะไปจริง ๆ

แต่นี่ก็ดีที่สุดแล้ว!

ยังดีกว่านั่งเหม่อลอยเป็นไหน ๆ แบบนี้ดอกไม้ก็ได้รด แถมได้ออกกำลังกาย ตอนเย็นจะได้กินข้าวได้เยอะขึ้น เผลอ ๆ อาจจะนอนหลับได้ดีขึ้นด้วย

ได้ประโยชน์หลายต่อจริง ๆ...

รถเก๋งคันเล็กแล่นเข้ามาในคฤหาสน์และจอดลงข้างสวนดอกไม้

เซี่ยหมู่อิงลงจากรถ เปิดประตูเบาะหลัง ปลดเข็มขัดนิรภัยของเด็กทั้งสองคน แล้วอุ้มพวกเขาลงจากรถ

"เป่าเปา อวิ้อันกลับมาแล้ว!" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเดินเข้ามาต้อนรับแล้ว

"ท่าย ยายยาย~"

"คุณปู่ทวดครับ!"

เด็กทั้งสองคนซ้ายคนขวาคนโผเข้ากอดคุณปู่ทวดฟอดใหญ่

"ออกไปเที่ยวสนุกไหมเอ่ย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วถามพลางยิ้มแป้น

"สนุกครับ!"

"หนุกหนุก~"

เด็กทั้งสองคนเจื้อยแจ้วล้อมหน้าล้อมหลังคุยกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอยู่พักใหญ่

สี่เป่าถึงเพิ่งสังเกตเห็นฮั่วสือโจวที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ยัยหนูตัวอ้วนกลมโบกอุ้งมือน้อยๆ ให้อย่างดีอกดีใจ "ฟ่านฟ่าน หนู กั๊บมาแย้ว! คูมคิ้ด ถึงหนูม้าย?"

ฮั่วสือโจว "..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วแกล้งทำหน้าไม่พอใจ "ฟ่านฟ่าน นี่แกเป็นอะไรไปน่ะ ไม่ได้ยินที่เป่าเปาของเราถามแกหรือไง ทำไมไม่พูดไม่จา"

ฮั่วสือโจว "..."

ตาแก่นิสัยเสียนี่จะมาผสมโรงอะไรด้วยเนี่ย

"ปี้จ๋า" สี่เป่าขยับเข้าไปใกล้ฮั่วอวี้อัน ดวงตากลมโตดำขลับกลอกมองฮั่วสือโจวไปมา แล้วกระซิบกระซาบด้วยเสียงที่ไม่เบาเลย "ฟ่านฟ่าน เขิลงแย้วเหยอ?"

พูดพลาง เจ้าตัวน้อยก็ยกสองมือขึ้นมาปิดแก้มน้อยๆ ของตัวเอง

ฮั่วอวี้อันมองฮั่วสือโจวด้วยความประหลาดใจ "คุณอาสามไม่พูดเพราะกำลังเขินอยู่เหรอครับ"

"แค่ก..." นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกำหมัดยกขึ้นจ่อริมฝีปาก หันหน้าหนีไปอีกทาง ไหล่สั่นระริกไม่หยุด

ภายใต้สายตาสุกใสเป็นประกายทั้งสองคู่ ฮั่วสือโจวควักกล่องอุปกรณ์ตัดเล็บออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขานั่งลงบนเก้าอี้ มองเด็กทั้งสองคน "พวกเธอสองคนใครจะตัดก่อน"

"อันเน้ อายายเหยอ?" เด็กน้อยช่างสงสัยรีบยื่นหน้าเข้าไปดูทันที

"กรรไกรตัดเล็บ" ฮั่วสือโจวถือโอกาสอุ้มสี่เป่าขึ้นมานั่งบนตัก เปิดกล่องหยิบกรรไกรตัดเล็บออกมา

สี่เป่ามองกรรไกรตัดเล็บที่เขาหยิบ แล้วยื่นมือน้อยๆ ของตัวเองไปหยิบตะไบเล็บออกมาเล่น

ฮั่วสือโจวจับมือน้อยๆ ข้างหนึ่งของสี่เป่าไว้ แล้วใช้กรรไกรตัดเล็บตัดแต่งเล็บให้เธอเสียงดังแกร็บๆ ส่วนสี่เป่าก็ไม่ได้ดิ้นซนแต่อย่างใด

ฮั่วอวี้อันยืนมองอยู่ข้างๆ

ฮั่วสือโจวตัดอย่างประณีตและใจเย็นมาก เขาตะไบเล็บทุกนิ้วของสี่เป่าจนเรียบเนียนมนสวย

สี่เป่าก้มมองมือน้อยๆ อวบอ้วนของตัวเอง เจ้าตัวน้อยพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงดึงรองเท้าที่เท้าออก เผยให้เห็นเท้าน้อยๆ ขาวอวบ นิ้วเท้าทั้งห้าขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างคล่องแคล่วและร่าเริง

"อันเน้ ก้อเอาด้วย" สี่เป่ายกเท้าน้อยๆ ขึ้นมาจ่อตรงหน้าฮั่วสือโจว

นิ้วเท้าอวบอ้วนทั้งห้าราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง ต่างพากันเอียงซ้ายเอียงขวาแยกย้ายทักทายฮั่วสือโจว

ฮั่วสือโจว: (-_-)!!

เขาไม่ได้พูดอะไร เปลี่ยนกรรไกรตัดเล็บอันใหม่มาตัดเล็บเท้าให้เจ้าตัวน้อยเงียบๆ

พอตัดเล็บเท้าเสร็จ สี่เป่าก็กอดเท้าน้อยๆ ขาวเนียนอวบอ้วนของตัวเองขึ้นมาดู ทันใดนั้น เจ้าตัวน้อยก็ก้มลงไปจุ๊บดังจ๊วบหนึ่งที แล้วส่งเสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้วใสกังวาน

ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนฟังถึงกับยืนอึ้ง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"เท้าเท้า ของหนู อ้วงอ้วง เนื้อเนื้อ หมูหมู อยอยม้าย?"

มุมปากของฮั่วสือโจวกระตุก เส้นดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

ฮั่วอวี้อันตกใจหน้าตื่น "น้องสาว เท้าของน้องกินไม่ได้นะ!"

......

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเขียนไม่ค่อยดีเลย... วันนี้สมองไม่แล่นเอาเสียเลย...