ตอนที่ 61 ลูกกลมสีขาวตัวน้อย

สี่เป่าที่ไม่เคยกินขาหมูมาก่อน ตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีแล้วถามว่า "คื๋อ เนื้อเนื้อเหยอ? อยอยมั้ยอ่า?"

ถึงเจ้าตัวน้อยจะไม่เคยกินขาหมูมาก่อน แต่พอได้ยินว่าเป็นของกิน ไม่ว่าจะเคยกินหรือไม่ รู้จักหรือไม่ ก็ดึงดูดความสนใจของเจ้าตัวเล็กได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะเนื้อสัตว์

"เป่าเปาเก่งจริง ๆ เป็นเนื้อ อร่อยมากด้วย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วบอก

สี่เป่าตื่นเต้นจนเต้นแร้งเต้นกา "หนู กิ๊น!"

ฮั่วสือโจวมองเท้าเล็ก ๆ ของเธอที่ดิ้นไปมา อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบเบา ๆ แววตามีรอยยิ้มพาดผ่าน...

"อันอันอยากกินอะไรล่ะ" เมื่อเห็นสี่เป่าอารมณ์ดีแล้ว นายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็หันไปลูบหัวฮั่วอวี้อันแล้วถามอย่างอ่อนโยน

ฮั่วอวี้อันยิ้มจนตาหยี "ผมอยากกินซี่โครงหมูทอดครับ"

"ได้สิ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตอบรับก่อน แล้วจึงบอกว่า "ซี่โครงหมูทอดแคลอรีสูง ย่อยยาก ตอนเย็นอันอันกินน้อยหน่อยนะ ไว้คราวหน้าอยากกินอีกค่อยทำให้อีก ดีไหม"

เด็ก ๆ มักจะชอบกินของทอดกันทั้งนั้น เด็กตระกูลฮั่วก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพียงแต่ไม่ได้กินบ่อยนัก

แต่ถ้าเด็กอยากกิน ก็ทำให้กินได้

โดยจะควบคุมปริมาณให้พอดี ไม่ปล่อยให้เด็กกินจนปวดท้อง

ฮั่วอวี้อันเป็นเด็กว่าง่ายอยู่เสมอ เจ้าตัวน้อยพยักหน้าตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล "ครับ!"

สี่เป่าคงรู้สึกว่าสนุก เจ้าตัวน้อยจึงจับนิ้วข้างหนึ่งของฮั่วสือโจวเอาไว้ ถือที่ตะไบเล็บแล้วลงมือตะไบเล็บให้เขา

ทว่าเล็บของฮั่วสือโจวสั้นอยู่แล้ว สี่เป่าตะไบอยู่นานสองนานก็ไม่ได้อะไรออกมาเลย...

"มองตรงนู้นสิ" ฮั่วสือโจวเห็นเธอจับมือเขาทั้งสองข้างพลิกดู แถมยังลองขูด ๆ เล็บของเขา คงจะรู้ตัวแล้วว่าเล็บเขาสั้นตะไบไม่ได้ เจ้าตัวน้อยจึงเลื่อนสายตาไปมองที่เท้าของเขาแทน!

ฮั่วสือโจวใจกระตุก รีบเบี่ยงเบนความสนใจของเธอทันที เขาชี้ไปที่มือของคุณปู่ซึ่งวางอยู่บนเข่าเพื่อให้สี่เป่ามอง

สี่เป่ามองตามไป พอเห็นขอบเล็บสีขาวของปู่ทวด เจ้าตัวน้อยก็ตาเป็นประกาย "ตั๊ด ปู่ปู่ หนูทำ..."

เมื่อเบี่ยงความสนใจของสี่เป่าได้แล้ว ฮั่วสือโจวจึงเรียกฮั่วอวี้อันเข้ามาเพื่อตัดเล็บให้เขาบ้าง...

ความอดทนของเด็กกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งย่อมมีจำกัด ไม่นานสี่เป่าก็ไม่อยากตะไบเล็บให้ใครอีกแล้ว

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองฮั่วสือโจวแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับสี่เป่าว่า "เป่าเปา พวกเราเข้าไปเล่นในตึกกันดีไหม มีของสนุก ๆ รอสี่เป่าอยู่นะ!"

พอสี่เป่าได้ยินว่าในตึกมีของสนุก ๆ รออยู่ เจ้าตัวน้อยก็รีบจูงมือพี่ชายวิ่งตรงไปยังตึกใหญ่ทันที

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วสือโจวเดินตามไป

"ของแย่น อยู่หนาย?" สี่เป่าหันซ้ายแลขวาอยู่ในห้องนั่งเล่นฝั่งตะวันออก เดินหาจนทั่วรอบหนึ่งก็ยังไม่พบอะไรที่น่าสนุก เจ้าตัวน้อยเกาหัวแกรก ๆ แล้ววิ่งไปตรงหน้านายท่านผู้เฒ่าฮั่ว แหงนหน้ามองเขา "คุง หลอกหนูเหยอ?"

"เปล่าเลย ๆ ปู่ทวดจะหลอกสี่เป่าที่ทั้งน่ารักและฉลาดหลักแหลมของเราได้ยังไงกันล่ะ! มีของสนุกจริง ๆ ไม่ใช่แค่สนุกนะแต่ยังสวยมากด้วย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจับตัวสี่เป่าหันไปอีกทาง แล้วชี้ไปที่กล่องบนตู้

สี่เป่ามองกล่องใบนั้น เจ้าตัวน้อยกระพริบตาปริบ ๆ

ฮั่วอวี้อันวิ่งเข้าไป เขย่งปลายเท้าเอื้อมดู แต่ก็พบว่าเอื้อมไม่ถึง

ขนาดพี่ยังเอื้อมไม่ถึง สี่เป่าก็ยิ่งเอื้อมไม่ถึงแน่นอน!

ยัยหนูจอมฉลาดอย่างสี่เป่ากลอกตาไปมา เล็งเป้าไปที่คุณอาข้าวข้าวที่ตัวสูงราวกับต้นไม้ เจ้าตัวน้อยวิ่งไปข้างกายคุณอาข้าวข้าว จับขากางเกงของเขาเขย่าไปมาแล้วแหงนหน้ามอง "หนูอาว อันน้านนน อาข้าวข้าว ช้วยหนู มะ?"

ฮั่วสือโจว "..."

มีเรื่องให้ช่วยก็เรียกคุณอาข้าวข้าว พอไม่มีอะไรก็เรียกข้าวข้าวเฉย ๆ...

เขาไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปหยิบกล่องลงมาวางไว้บนพรม

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันนั่งลงบนพรมคนละฝั่ง เด็กทั้งสองช่วยกันเปิดกล่องออก ดวงตาคู่น้อยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ก็เปลี่ยนจากความสงสัย คาดหวัง ตื่นเต้น กลายเป็นความงุนงง

"บอลบอล~" สี่เป่ามองลูกบอลกลม ๆ สีขาวลูกหนึ่งในกล่อง เจ้าตัวน้อยยื่นมือหมายจะอุ้มมันออกมา เธอชอบเล่นลูกบอลอยู่ไม่น้อย

แต่ใครจะรู้ล่ะว่า มืออวบป้อมของสี่เป่ายังไม่ทันได้แตะถูกลูกบอลเลยด้วยซ้ำ!

บนผิวทรงกลมที่ดูไม่ออกว่าทำจากวัสดุอะไรนั้น จู่ ๆ ก็ปรากฏดวงตาคู่หนึ่งกับปากขึ้นมา!

สี่เป่าสะดุ้งตกใจจนตัวโยน หงายหลังผลึ่งลงไปนอนแผ่อยู่บนพรมหนานุ่ม

"น้องสาว!" ฮั่วอวี้อันก็ตกใจเหมือนกัน เด็กชายร้องอุทานออกมา รีบกระโดดผลุงแล้วดึงมือน้องสาวถอยกรูด ละล่ำละลักถาม "มะ...มันเป็น ปะ...ปีศาจเหรอครับ"

"ฉันไม่ใช่ปีศาจนะ!"

เสียงสังเคราะห์แบบเด็กไร้เดียงสาดังขึ้น

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันเบิกตากลมโต จ้องมองกล่องขนาดย่อมใบนั้นตาไม่กะพริบ

แขนกลอันเล็กจิ๋วเปล่งแสงสองข้างยื่นออกมาจากกล่อง แล้วทาบลงบนพรม ออกแรงค้ำยันตัวบอดี้ให้ลอยออกจากกล่อง

ฮั่วสือโจวไม่คิดว่าจะทำให้เด็กทั้งสองตกใจ เขาเดินมาด้านหลังเด็กน้อย ย่อตัวลงนั่ง อุ้มสี่เป่าขึ้นมาวางนั่งบนตัก พลางโอบไหล่ฮั่วอวี้อันไว้

"สี่เป่า อันอัน สวัสดีนะ!"

ด้านข้างของลูกบอลขนาดเท่าลูกฟุตบอลมีแขนกลเรียวเล็กยื่นออกมาอีกสองข้าง บนพื้นผิวทรงกลมสีขาวปรากฏใบหน้ายิ้มแย้มแบบกราฟิกดิจิทัล

"คุง... ฮู้จักหนูเหยอ?" สี่เป่าทำหน้าตกใจสุดขีด นิ้วป้อม ๆ ชี้มาที่จมูกตัวเอง

"ไหนบอกว่าเป็นโคมไฟไง แกไปทำตัวอะไรพิลึกนี่ขึ้นมาล่ะเนี่ย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วขยับมาข้าง ๆ ฮั่วสือโจว หย่อนก้นนั่งลงบนพรม แล้วกวาดตามองเจ้าสิ่งประดิษฐ์ล้ำยุคชิ้นนั้น

"สวัสดีครับคุณท่าน!" แขนกลที่ยังเล็กไม่เท่านิ้วมือของสี่เป่าโบกไปมาทักทายนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว

"มารยาทดีเสียด้วย" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกุมมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนของสี่เป่า "เจ้าตัวเล็กไม่ต้องกลัวนะ นี่พ่อหนูทำขึ้นมา ไม่ใช่ปีศาจหรอก..."

ความกลัวอันน้อยนิดของสี่เป่ามลายหายไปในพริบตา เพราะเจ้าลูกบอลกลมนี้เล่นสนุกมาก มันไม่เพียงแต่พูดได้และเดินได้เท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนแสงไฟให้สว่างเหมือนโคมระย้าบนเพดานได้ด้วย สามารถถือหิ้วแล้ววิ่งเล่นไปรอบ ๆ ได้สบาย

เด็กทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง พากันพกเจ้าลูกบอลสีขาวตัวน้อยวิ่งซนไปทั่วทุกหนแห่ง

วิ่งเล่นได้ครู่เดียวเหงื่อก็ชุ่มโชกไปทั้งศีรษะ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วสั่งให้คนยกผ้าขนหนูกับน้ำอุ่นเข้ามา แล้วหันไปบอกฮั่วสือโจว "ไป ป้อนน้ำให้สี่เป่าหน่อย แล้วเช็ดเหงื่อด้วย"

ฮั่วสือโจวเดินเข้าไปช่วยเช็ดเหงื่อและป้อนน้ำให้สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันทีละคน

"หนูอยาก..." สี่เป่าจูงแขนกลข้างหนึ่งของเจ้าลูกบอลสีขาว วิ่งเตาะแตะมาหานายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับขณะมองเขา

"อยากได้อะไรจ๊ะ ค่อย ๆ บอกปู่ทวดนะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วยื่นมือไปอุ้มสี่เป่าขึ้นมานั่งบนตัก มือข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน

"แม่ผู้... ผู้อำนวยกาน โทหา โทหานะ... ให้แม่ผู้อำนวยกาน เจ๊เจ๊ ป้าป้าดู๊" สี่เป่าอยากเอาเจ้าลูกบอลสีขาวอวดให้พวกแม่ผู้อำนวยการดู

วันนี้ยังไม่ได้โทรวิดีโอคอลหาจางย่าเลยสักครั้ง แต่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วส่งข้อความไปบอกเธอแล้วว่าสี่เป่าออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก...

"ได้สิ ปู่ทวดจะช่วยโทรวิดีโอคอลหาแม่ผู้อำนวยการให้นะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดวิดีโอคอลหาจางย่า

สัญญาณวิดีโอคอลเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว จางย่ากำลังอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ เล่นกันในห้องอเนกประสงค์ของสถานสงเคราะห์พอดี เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์พอได้ยินว่าเป็นสายจากสี่เป่าก็พากันรบเร้าขอดูหน้าและอยากคุยกับสี่เป่ากันยกใหญ่

จางย่าจึงฉายภาพวิดีโอขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์โดยตรง

สี่เป่าอวดฟังก์ชันการทำงานของเจ้าลูกบอลสีขาวให้ดูหนึ่งรอบ ทำเอาเด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจไม่หยุด!

"สี่เป่า สี่เป่า ลูกบอลเจ๋งขนาดนี้ใครให้เธอมาเหรอ!" ปินปิน เด็กชายวัยห้าขวบกว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าจอพลางเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น...