ตอนที่ 62 พ่อลูกจำกันได้แล้ว

ปินปินเบิกตากว้างมองฮั่วสือโจว ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมา "อ๋อ! พ่อของเธอซื้อให้สินะ!"

สี่เป่าได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปนิดหนึ่ง เธอส่ายหัวดุ๊กดิ๊กพลางอธิบาย "ม่ายช่าย ป้อปอ ช่ายคูมอาต่างหากน้า!"

"ไม่ใช่พ่อของเธอเหรอ" ปินปินเกาหัว พลางเพ่งมองฮั่วสือโจวอย่างละเอียดอีกรอบ "เขาหน้าเหมือนเธอจะตายไปสี่เป่า..." เด็กชายชะงักไปนิด คล้ายกับคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงถลึงตาจ้องฮั่วสือโจวแล้วซักไซ้เอาเรื่อง "นี่! คุณเห็นว่าสี่เป่ายังเด็ก หลอกง่าย เลยไม่ยอมรับเธอใช่ไหมล่ะ หน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ จะไม่ใช่พ่อของเธอได้ยังไง! ถ้าคุณไม่อยากได้เธอ ก็ส่งเธอกลับมาเลยนะ พวกเราคิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว"

พอเขาพูดแบบนั้น เด็กคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเออออตามกัน บอกว่าคิดถึงสี่เป่าเหมือนกัน

"ป้อปอ... ของหนูหยอ" สี่เป่าเอียงหน้ากลมป้อมหันไปมองฮั่วสือโจวอย่างงุนงง

ส่วนฮั่วสือโจวแข็งทื่อไปทั้งร่าง เมื่อสบเข้ากับสายตาที่สี่เป่ามองมา ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับขึ้นลงด้วยความประหม่า ในหัวส่งเสียงอื้ออึงจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเองก็คาดไม่ถึงว่าฐานะของฮั่วสือโจวจะถูกเปิดเผยออกมาในลักษณะนี้ เขามองไปยังฮั่วสือโจว แผ่นหลังผุดเหงื่อเย็นเยียบ ฝ่ามือเปียกชื้น กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมีอาการผิดปกติอะไรขึ้นมา...

แม้จางย่าจะไม่รู้ว่าทำไมคนตระกูลฮั่วถึงไม่ยอมบอกสี่เป่าว่าใครคือพ่อของเธอ

แต่สถานการณ์ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่สู้ดีนัก...

เมื่อได้ยินเด็ก ๆ ร้องเอะอะจะให้พาสี่เป่ากลับมา เธอจึงทำได้เพียงบอกให้เด็ก ๆ ออกไปเล่นข้างนอกก่อน แล้วปิดการฉายหน้าจอลง...

"คูมช่าย ป้อปอของหนูหยอ" สี่เป่าขยับเข้าไปใกล้ฮั่วสือโจว ดวงตาดำขลับกลอกมองทั่วใบหน้าเขา มือน้อยอวบอ้วนลูบแก้มตอบของเขา แล้ววกกลับมาลูบแก้มกลมยุ้ยของตัวเอง

"ม่าย... เหงียนเยย!" สี่เป่ารู้สึกว่าฟ่านฟ่านหน้าตาไม่เหมือนเธอสักนิด

"หนู..." ฮั่วสือโจวกำมือแน่น สายตาจับจ้องสี่เป่า เขาอยากจะยิ้มออกมา พยายามยกมุมปากขึ้น แต่แก้มกลับแข็งทื่อราวกับก้อนหิน สุดท้ายบนใบหน้าจึงยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก "หนู... อยากได้พ่อแบบไหนเหรอ"

ฮั่วสือโจวรู้สึกว่า ตัวเองไม่ค่อยเหมาะที่จะเป็นพ่อของเธอเลย...

สี่เป่าเอียงหัวกลมป้อม แววตาใสกระจ่างเป็นประกายทั้งไร้เดียงสาและแน่วแน่ เสียงใสแจ้วแหวว "ป้อปอ... ตี้ช้อบหนู"

สี่เป่าเป็นเด็กแบบนี้เอง เธอจะญาติดีกับคนที่ชอบเธอเท่านั้น คนที่ไม่ชอบเธอ เธอไม่มีทางสนใจ ต่อให้เป็นพ่อก็ไม่เอา

ฮั่วอวี้อันเห็นคุณอาสามเงียบไป ก็นึกว่าคุณอาสามฟังไม่ออกว่าน้องสาวพูดอะไร จึงช่วยอธิบายให้ด้วยความหวังดี "คุณอาสามครับ น้องอยากได้พ่อที่รักน้องครับ"

จากนั้นก็หันไปพูดกับสี่เป่า "น้องสาว พี่ว่าคุณอาสามชอบน้องนะ"

"คูม... ช้อบหนูม้าย" สี่เป่าเอามือน้อยอวบอ้วนแปะแก้มฮั่วสือโจว ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจ้องเขาตาไม่กะพริบ

ฮั่วสือโจว "...ชอบสิ"

"คูมจา... ตี... เด็กเด๊กม้าย" พอได้ยินเขาบอกว่าชอบตน ดวงหน้าเล็กของเจ้าตัวน้อยก็ผุดรอยยิ้มเบิกบาน แต่แล้วก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าอวบอิ่มจึงพลันปั้นนิ่ง ถามขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง

ที่สี่เป่านึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็มีเหตุผลอยู่ เพราะจางย่าเคยช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งที่พ่อแม่หย่าร้างกัน แล้วศาลตัดสินให้ไปอยู่กับพ่อ แต่กลับถูกผู้เป็นพ่อทารุณกรรมมาเป็นเวลานาน

เด็กคนนั้นเล่าอะไรให้สี่เป่ากับฉิงฉิงและคนอื่น ๆ ฟังมากมาย แต่สิ่งที่ทำให้สี่เป่าจำฝังใจที่สุดก็คือ พ่อมักจะชอบตีเด็ก

"ไม่ครับ พ่อไม่ตีเด็กหรอก" น้ำเสียงของฮั่วสือโจวหนักแน่นมั่นคง แม้เขาจะพอเข้าใจนิสัยของสี่เป่าอยู่บ้างแล้ว และแม้ว่าบางครั้งลูกสาวคนนี้จะชวนให้จนปัญญาอยู่บ่อย ๆ แต่ฮั่วสือโจวก็ไม่เคยคิดจะลงไม้ลงมือเพื่อสั่งสอนเด็กจริง ๆ

"ช้อบหนู... ม่ายตีหนู~" สี่เป่าวางโทรศัพท์มือถือลงบนตักของฮั่วสือโจว สองมือน้อยประคองหน้าเขาไว้ ยิ้มจนตาหยีโค้งเป็นสระอิ "ฮิฮิ~ คูม... ช่ายป้อปอของหนูหยอ"

"ใช่ครับ" ฮั่วสือโจวน้ำเสียงหนักแน่น

"เฮะเฮะ~ ป้อปอ..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วมองภาพพ่อลูกยอมรับกันตรงหน้า ขอบตาของผู้เฒ่าพลันแดงเรื่อขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ทว่าในแววตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้มใจ ช่างดียิ่งนัก...

หุ่นยนต์แปลงร่างเสี่ยวไป๋ฉิววิ่งวนเป็นวงกลมรอบตัวฮั่วสือโจวและสี่เป่า กวัดแกว่งแขนกลเรียวเล็กทั้งสองข้างอย่างร่าเริงยินดี แถมยังฉายภาพโฮโลแกรมสายฝนกลีบดอกไม้โปรยปรายออกมาอีกด้วย

กลีบดอกไม้ที่ร่วงพรูลงมารายล้อมคนทั้งหลายเอาไว้

หุ่นยนต์ตัวน้อยหมุนตัวเต้นระบำอยู่กับที่ พลางชูแขนกลสองข้างขึ้นสูงแล้วส่งเสียงไชโย "จบเรื่องสมบูรณ์! โปรยดอกไม้ โปรยดอกไม้ โปรยดอกไม้..."

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่กำลังซาบซึ้งใจเต็มอกถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความระอาปนขบขันกับเจ้าหุ่นยนต์ปัญญาอ่อนตัวนี้ เขาเงื้อมือขึ้นเคาะหัวกลมดิกของมัน "จะโปรยดอกไม้ก็โปรยไปสิ จบเรื่องบ้าบออะไรกัน! เพิ่งโผล่มาก็คิดจะเลิกงานแล้วเรอะ เจ้าตัวขี้เกียจ"

หุ่นยนต์ทรงกลมตัวน้อยใช้แขนกลเรียวเล็กกุมศีรษะกลมมนของตัวเอง พลางเปลี่ยนเป็นสีหน้าร้องไห้กระซิก มีน้ำตาเส้นบะหมี่สองสายไหลพรากลงมา

"เอาเถอะ! ยังจะเล่นใหญ่แสดงละครเก่งอีก" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วอดใจไม่ไหวเคาะมะเหงกใส่เจ้าหุ่นยนต์ไปอีกที พร้อมพึมพำเสียงเบา "เจ้าสามนี่คงตั้งโปรแกรมเลียนแบบนิสัยเจ้าสองมาสินะ..."

"ม่ายมีเยย?" สี่เป่าถูกพ่ออุ้มอยู่ ยื่นมือน้อย ๆ ป้อม ๆ ทั้งสองข้างออกไปรองรับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น ทว่ากลับไม่สามารถจับอะไรได้เลย เจ้าตัวเล็กมองฮั่วสือโจวอย่างงุนงง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "อะไยหยอ? ป้อปอ~"

ฮั่วสือโจวระบายยิ้มตรงหางตา เขาก้มลงเหลือบมองเจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อยที่กำลังกอดขาเขาทำท่าทางน่าสงสาร ก่อนจะบอกความจริงกับสี่เป่า "เพราะมันเป็นของปลอมน่ะสิลูก"

"ไม่ช่ายน้า! ดอกไม้ ชวยจะตาย~" สี่เป่าไม่ยอมเชื่อ เจ้าตัวเล็กชี้นิ้วไปที่กลีบดอกไม้ มั่นใจอย่างยิ่งว่ามันคือของจริง

ขณะที่ฮั่วสือโจวกำลังเค้นสมองคิดว่าจะอธิบายเทคโนโลยีและหลักการภาพฉายโฮโลแกรมนี่ให้ลูกสาวตัวน้อยที่มีความเข้าใจจำกัดฟังอย่างไรดี เสียงของจางย่าก็ดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ

"สี่เป่าจ๊ะ สี่เป่า พี่ฉิงฉิงของหนูอยากคุยด้วยจ้ะ"

"เจ๊เจ๊~" พอได้ยินเสียง สี่เป่าก็รีบหันมองโทรศัพท์ทันที

โทรศัพท์อยู่ในมือของฮั่วสือโจว เขาจึงยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าสี่เป่า

"สี่เป่า" ฉิงฉิงประคองโทรศัพท์ของแม่ผู้อำนวยการ มองสี่เป่าด้วยความดีใจ

"เจ๊เจ๊~" สี่เป่ามองฉิงฉิงอย่างดีใจเช่นกัน "หนูคิดถุงแย้ว หนู มืดมืด ตะแต่ว่า ม่ายมี เจ๊เจ๊"

ฉิงฉิงขมวดคิ้วเล็ก ๆ มองสี่เป่าด้วยความเป็นห่วง "สี่เป่า เธอกลัวหรือเปล่า"

สี่เป่าตบอกน้อย ๆ ของตัวเองดังแปะ ๆ สีหน้าเปี่ยมด้วยความเข้มแข็ง "หนู เก่งมั่ก หนูเก่งก้า หนูม่ายกัว" พูดจบ เจ้าตัวเล็กยังรู้จักรักษาน้ำใจถามพี่สาวว่ากลัวไหม ใบหน้าอ้วนป้อมขยับเข้าไปใกล้มากจนแทบจะมุดเข้าไปในหน้าจอ "ม่ายมี หนู เจ๊เจ๊ กัวกัวม้าย?"

ฉิงฉิงพยักหน้าตามตรง "ฉันยังไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำคนเดียวเลย สี่เป่าไม่ต้องห่วงนะ แม่ผู้อำนวยการให้ฉันกับพี่ฮวนฮวนดูแลกัน ฉันไปเข้าห้องน้ำกับพี่ฮวนฮวนก็จะไม่กลัวแล้ว"

แต่สี่เป่ากลับดูไม่ค่อยมีความสุข เจ้าตัวเล็กขมวดคิ้วน้อย ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "หนู กั๊บไปแย้ว หนูม่ายมี เตียงเตียง หนูจา นอนนอนตงหนาย?"