ตอนที่ 63 สี่เป่าอึราดกางเกงแล้ว

"อ๋อๆ..." พอสี่เป่าได้ยินก็ดีใจ เจ้าก้อนอ้วนเอามือทาบอกแล้วก็ลูบพุงกะทิ ทำท่า "ยกใจมาเก็บไว้ในพุง" ได้อย่างน่าเอ็นดู

หลังจากนั้น สี่เป่าก็ให้ฮั่วสือโจวปล่อยเธอลง เจ้าตัวเล็กจับมือพี่ชาย เด็กทั้งสามคนสุมหัวอยู่ด้วยกันแล้วคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วสือโจวนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

เด็กทั้งสามคุยกันครู่หนึ่งก็สังเกตเห็นหุ่นยนต์ตัวจิ๋วที่ตามติดอยู่ข้างกาย เจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อยจึงดึงดูดความสนใจของพวกเด็ก ๆ ได้สำเร็จ

หุ่นยนต์ตัวน้อยผู้มีความสามารถรอบด้านเรียกเสียงร้องว้าวและเสียงปรบมือจากเด็กทั้งสามได้ไม่น้อย...

ฮั่วอวี้อันที่กำลังดูหุ่นยนต์ตัวน้อยเต้นท่ายากอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นเหม็นโชยเข้าจมูก ทีแรกเขาไม่ได้สนใจ ทว่ากลิ่นเหม็นนั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนฮั่วอวี้อันที่มีประสาทรับกลิ่นไวไม่อาจมองข้ามได้

เขาทำจมูกฟุดฟิดดมซ้ายดมขวาอย่างสงสัย อยากจะหาต้นตอของกลิ่นเหม็นนั้น

ในที่สุด สายตาของฮั่วอวี้อันก็มาหยุดอยู่ที่น้องสาวซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เด็กชายกะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล "น้องสาว น้องอยากเข้าห้องน้ำหรือเปล่า"

จริง ๆ แล้วเขาอยากถามมากกว่าว่า น้องสาวอึราดกางเกงหรือเปล่า

ฮั่วอวี้อันไม่ได้รู้สึกว่าการอึราดกางเกงเป็นเรื่องน่าอายที่ต้องโดนล้อ แต่ตอนที่เขาอยู่อนุบาล เด็ก ๆ ที่นั่นเวลาอึราดกางเกงก็จะร้องไห้เสียใจกันยกใหญ่

ฮั่วอวี้อันไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมต้องร้องไห้เสียใจขนาดนั้น รู้แค่ว่าพอมีใครทักว่าอึราดกางเกง เด็กพวกนั้นก็จะร้องไห้ทันที...

"ม่ายอยากอ่า" สี่เป่าใช้มือป้อม ๆ ทั้งสองข้างแคะนิ้วเท้าที่โผล่ออกมา สี่เป่าไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ แต่เธอรู้สึกว่าก้นมันอุ่น ๆ ร้อน ๆ

เจ้าก้อนอ้วนหัวเราะคิกคักบอกพี่ชาย "หนู ก้นก้น ร้อนร้อนเยย"

ฮั่วสือโจวก็ได้กลิ่นเช่นกัน เขาเพ่งสายตาไปที่สี่เป่า เลื่อนสายตาลงต่ำ วันนี้สี่เป่าใส่กางเกงเอี๊ยมขาสั้นสีเหลือง เจ้าตัวเล็กนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น มองจากด้านหลังแล้วเหมือนถังแก๊สจิ๋วไม่มีผิด...

เปลือกตาของฮั่วสือโจวกระตุกวูบ แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนนานัปการ แต่อารมณ์ทั้งดีและไม่ดีเหล่านั้น สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความตั้งใจอันแน่วแน่อย่างหนึ่ง—

นั่นลูกสาวเขาเอง

ฮั่วสือโจวลุกขึ้น ก้าวยาว ๆ ไปด้านหลังสี่เป่า โน้มตัวยื่นมือไปช้อนใต้ข้อพับขา อุ้มตัวเด็กน้อยขึ้นมาในท่านั่งยอง...

"สี่เป่า เธออึราดกางเกงใช่ไหม" ฉิงฉิงได้ยินคำพูดของสี่เป่าก็คิดได้ทันที สี่เป่าอาจจะอึราดกางเกงอีกแล้วแน่ ๆ

สี่เป่าได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก้มหน้ามองข้างล่างอย่างช้าไปหนึ่งจังหวะ แต่กลับมองไม่เห็นอะไร "ม่ายฮู้" พูดพลางเจ้าตัวเล็กก็จะยื่นมือไปจับดู

ฮั่วสือโจวรีบเอ่ยห้ามทันที "อย่าจับครับ อยู่นิ่ง ๆ นะ"

ประตูลิฟต์เปิดออกโดยอัตโนมัติ ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าในท่านั่งยองแล้วเดินเข้าลิฟต์ไป...

ฮั่วอวี้อันเห็นคุณอาสามพาน้องสาวไปแล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของคุณปู่ทวด วิ่งไปหาคุณปู่ทวดแล้วยื่นมือถือคืนให้ จากนั้นก็พูดกับฉิงฉิงว่า "พี่ฉิงฉิง ผมไปดูน้องสาวก่อนนะครับ"

ฉิงฉิง "จ้ะ เธอไปเถอะ บ๊ายบาย..."

ฮั่วอวี้อันวิ่งเข้าไปในลิฟต์อีกตัวหนึ่งแล้วขึ้นชั้นบนไป

"คุยกับสี่เป่าเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ" จางย่ามองฉิงฉิงที่ถือโทรศัพท์มือถือเดินมาหาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ฉิงฉิง "สี่เป่าอึราดกางเกงค่ะ คุณพ่อของเธอเลยอุ้มไปแล้ว"

ต่อเรื่องนี้ จางย่าไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เด็กวัยสี่เป่าการอึราดกางเกงถือเป็นเรื่องปกติ กล้ามเนื้อควบคุมการขับถ่ายของพวกเขายังพัฒนาไม่เต็มที่ บางครั้งเล่นเพลินเกินไป หรือนั่งยอง ๆ นานเกินไป ก็อาจจะมีเล็ดออกมาได้

"ไปเล่นเถอะจ้ะ" จางย่ารับโทรศัพท์มือถือมาแล้วบอกฉิงฉิง เธอยังมีอีกเรื่องที่ต้องคุยกับคนตระกูลฮั่ว หากฉิงฉิงอยู่ตรงนี้เธอคงพูดไม่ค่อยสะดวกนัก

ฉิงฉิงออกไปเล่นอย่างว่าง่าย

จางย่ามองส่งเด็กหญิงออกไป ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์ "นายท่านผู้เฒ่าฮั่วคะ..."

"ผู้อำนวยการจาง" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกำลังรอลิฟต์ลงมา เขายกโทรศัพท์มือถือที่ยังอยู่ในสายขึ้นมาตรงหน้า

จางย่ามองเขา "มีเรื่องหนึ่งอยากจะเรียนแจ้งให้ทราบค่ะ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้า "ผู้อำนวยการจางว่ามาได้เลยครับ"

"คืออย่างนี้ค่ะ สี่เป่ามีวัคซีนเข็มที่สองตัวหนึ่งกับเข็มที่สามอีกตัวหนึ่งที่ถึงกำหนดต้องไปฉีดแล้ว เดี๋ยวฉันจะส่งข้อมูลให้คุณนะคะ สี่เป่ากลัวการฉีดยาที่สุด ถ้าให้เธอรู้ตัวล่วงหน้าละก็..."

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว วางใจเถอะครับ..."

ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นอย่างนุ่มนวล นายท่านผู้เฒ่าฮั่วที่อยู่ในลิฟต์แอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่...

ภายในห้องของสี่เป่า

ฮั่วอวี้อันกอดตัวต่อรูปกระต่ายไว้สองสามชิ้น ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ พอเขาเข้ามาในห้องก็เห็นตัวต่อรูปกระต่ายที่เพิ่มขึ้นมาบนเบาะรองคลาน เป็นของที่เขากับน้องสาวใช้โทรศัพท์มือถือของพ่อกดสั่งซื้อไว้เมื่อสองคืนก่อนนั่นเอง...

ด้านในห้องน้ำ ฮั่วสือโจวกับเซี่ยหมู่อิงกำลังช่วยกันอาบน้ำให้สี่เป่า

หากจะถามว่าทำไมเซี่ยหมู่อิงถึงอยู่ที่นี่ด้วย

นั่นก็เพราะตอนที่เซี่ยหมู่อิงกำลังจะลงไปชั้นล่าง เธอสังเกตเห็นว่าลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้นมา จึงยืนรออยู่ครู่หนึ่งเพื่อดูว่าใครขึ้นมา

แล้วก็เจอกับฮั่วสือโจวและสี่เป่า พอฮั่วสือโจวบอกว่าสี่เป่าอึราดกางเกง เซี่ยหมู่อิงก็เข้ามาช่วยโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงทันที...

"คุณป้าจ๋า นี่ย์คือ คุณป้อ ข๋องหนูนะ!" สี่เป่ายืนอยู่บนเก้าอี้ มือเล็ก ๆ วางแตะบนไหล่ของฮั่วสือโจว ปล่อยให้เขาเช็ดเท้าคู่น้อยให้อย่างว่าง่าย

เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยยิ้มแป้น ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส พลางชี้นิ้วไปที่ฮั่วสือโจวเพื่อบอกเซี่ยหมู่อิงว่านี่คือพ่อของเธอ

แววตาของเซี่ยหมู่อิงฉายแววประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่สิบกว่านาทีสั้น ๆ พวกตนจะพลาดเรื่องราวไปมากขนาดนี้!

ทว่าก็ดูออกว่าสี่เป่าที่ยอมรับพ่อแล้วตอนนี้กำลังมีความสุขมาก เธอเหลือบมองฮั่วสือโจว แม้สีหน้าของเขาจะยังคงเรียบเฉย แต่เท่านี้ก็ดีมากแล้ว เธอจึงแกล้งเอ่ยถาม "สี่เป่าชอบคุณพ่อไหมคะ"

"ช้อบ ป้อป้อ ที่เชื่องฟาง" สี่เป่าตอบ

ฮั่วสือโจว "..."

เขาเงยหน้าขึ้นมองสี่เป่า ถ้าเขาไม่เชื่อฟัง ก็จะไม่ชอบเขาแล้วใช่ไหม

พอเช็ดเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของเด็กน้อยจนแห้ง ฮั่วสือโจวก็วางผ้าขนหนูไว้ด้านข้าง อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้วโน้มตัววางเท้าเธอลงบนรองเท้าแตะ

"ปี้ชาย หนู ม๋าแย้ว..."

......

ช่วงเวลาพลบค่ำ

ฮั่วเฉินเสี่ยวเลิกงานกลับถึงบ้าน เพิ่งจะก้าวเข้ามาในตึกใหญ่ ก็ได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นจากเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยสองคน ที่พุ่งเข้ามากอดขาทั้งสองข้างของเขาเอาไว้คนละฝั่ง

การต้อนรับอย่างกะทันหันนี้ทำให้ฮั่วเฉินเสี่ยวถึงกับมึนงงไปบ้าง ทั้งยังรู้สึกปลาบปลื้มจนตั้งตัวไม่ติดและรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

เขาเป็นที่นิยมชมชอบขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ฮั่วเฉินเสี่ยวไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไรนัก ในหัวของเขาผุดความคิดขึ้นมาว่า 'ทำดีเกินควรโดยไร้สาเหตุ ไม่หวังผลประโยชน์ก็คิดคดทรยศ!'

"คุม...อา...ยอง อม...ยิ้ม ข๋องหนู อยู่หนาย?" สี่เป่าแหงนหน้ากลมแป้นขึ้น มองฮั่วเฉินเสี่ยวด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง

"ใช่แล้วครับคุณพ่อ อมยิ้มของน้องสาวล่ะครับ คุณพ่อคงไม่ได้ลืมใช่ไหมครับ" ฮั่วอวี้อันเอ่ยถามตาม

สาเหตุที่สี่เป่าเฝ้ารออมยิ้มที่ฮั่วเฉินเสี่ยวติดค้างไว้ขนาดนี้ นั่นเป็นเพราะคุณปู่ทวดไม่ยอมให้เธอกินลูกอมอีกแล้ว

เดิมทีนายท่านผู้เฒ่าฮั่วตั้งใจจะให้ฮั่วสือโจวเป็นคนอบรมสั่งสอนสี่เป่า ทว่าพ่อลูกเพิ่งจะปรับความเข้าใจและยอมรับกัน หากเวลานี้ฮั่วสือโจวเกิดเข้าไปเข้มงวดจู้จี้เรื่องโน้นเรื่องนี้เข้า

สี่เป่าจะต้องไม่ชอบหน้าเขาแน่ แล้วถ้าจิตใจของเขาเกิดฟุ้งซ่านคิดมากขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร

ช่วยไม่ได้จริง ๆ นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงต้องรับบทเป็นคนร้ายไปพลาง ๆ ก่อน...