ตอนที่ 64 ฮั่วคนรองจอมเล่นใหญ่

เพราะเขาเคยเห็นแล้วว่า ในถุงของสี่เป่ามีลูกอมอยู่ไม่น้อย ถ้าหากเขาซื้อมาให้อีก มันจะไปไหวได้ยังไงกันล่ะ!

ฮั่วเฉินเสี่ยวรู้สึกเหมือนตัวเองถูกวางหลุมพรางเข้าให้แล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองพวกนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว เลิกคิ้วขึ้น ถามแบบไร้เสียงว่า เกิดเรื่องอะไรขึ้น

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วจึงยกมือขึ้น ชูสี่นิ้ว

ความหมายคือ วันนี้สี่เป่ากินอมยิ้มไปสี่อันแล้ว ไหนจะลูกอมรสผลไม้ ขนมบิสกิตอะไรพวกนั้นอีก กินเพิ่มไม่ได้แล้วจริง ๆ

ฮั่วเฉินเสี่ยวเข้าใจความหมายของปู่ เขาชี้นิ้วกลับมาที่จมูกตัวเอง เอียงคอถามว่า สรุปคือพวกคุณรวมหัวกันหลอกผมใช่ไหม

นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว เซี่ยหมู่อิง และหลีจือเสียนต่างพากันหันหน้าหนีพร้อมเพรียง มองฟ้ามองดิน มองโซฟา มองโต๊ะ แต่ไม่มองเขาเลยสักคน

ฮั่วเฉินเสี่ยวหัวเราะด้วยความเคือง เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หันไปมองฮั่วสือโจว แล้วก็สบเข้ากับดวงตาปลาตายอันสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นคู่นั้น

ฮั่วเฉินเสี่ยว "..."

ดี ดี ดี ดีจริง ๆ! รวมหัวกันเล่นงานเขาใช่ไหม

ช่าง... ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

คนบ้านนี้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรก็เอามาลงที่เขากันหมด

ฮั่วเฉินเสี่ยวแอบยกสองนิ้วโป้งให้พวกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างไร้เสียง พอมาถึงฮั่วสือโจว เขาก็กดนิ้วโป้งคว่ำลง มองอีกฝ่ายด้วยสายตายั่วยวนกวนประสาท แล้วขยับปากพูดไร้เสียงว่า เจ้าสาม แกมันคนขี้ขลาด

ฮั่วสือโจวย่อมเห็นการยั่วยุของเขา แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย แม้แต่ขนตาก็ไม่กระดิกสักนิด

ส่วนสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันเริ่มล้วงกระเป๋ากางเกงของฮั่วเฉินเสี่ยวแล้ว เด็กสองคนเกือบจะดึงกางเกงของฮั่วเฉินเสี่ยวหลุดลงมา

ฮั่วเฉินเสี่ยวกระชากดึงกางเกงตัวเองไว้ ชะโงกหน้ามองดูรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนนอกอยู่ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก หลับตาแล้วลืมตาขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบร้อนควานหากระเป๋าตัวเองอย่างกระวนกระวายตามเด็กทั้งสองคน

พลางควานหา พลางพูดไม่หยุดว่า "อ้าว! เอ๊ะ? วางไว้ไหนนะ ผมเอาไปวางไว้ไหนเนี่ย!"

ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่า อมยิ้มที่ฮั่วเฉินเสี่ยวซื้อมาทำตกหายไปแล้ว

ไม่รอให้เด็กสองคนมีปฏิกิริยาอะไร ฮั่วเฉินเสี่ยวก็ชิงลงมือก่อน เขานั่งยอง ๆ ลงกับพื้น เอามือปิดหน้า แล้วแกล้งทำเป็นร้องไห้โฮออกมา!

"ฮือ ๆๆๆ ผมทำลูกอมที่ซื้อมาให้สี่เป่าหายไปแล้ว ฮือ ๆๆๆ แง ๆๆๆ..."

เซี่ยหมู่อิงเอามือกุมท้องข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งทุบเบาะโซฟา พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตไม่ให้ส่งเสียงออกมา เจ้าคนรองนี่ตลกเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนจริง ๆ!

เธอยังจำได้ว่าสมัยนั้น เจ้าคนรองกอดขาพี่ใหญ่ของเขากลางถนน ดิ้นพราด ๆ งอแงจะซื้อเครื่องเล่นเกม ส่วนเจ้าคนสามที่ตัวอ้วนกลมก็ถือถุงบิสกิต ยืนกินไปพลางมองดูพี่ชายทั้งสองคนไปพลาง...

"อย่า... ฮ้องไห้น้า..." การแสดงละครเล่นใหญ่ของฮั่วเฉินเสี่ยวทำให้สี่เป่าตั้งตัวไม่ทัน เจ้าตัวเล็กยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ไม่กล้าขออมยิ้มจากเขาอีก กลับต้องมาคอยปลอบใจเขาแทน อุ้งมือน้อยป้อม ๆ ลูบศีรษะโต ๆ ของฮั่วเฉินเสี่ยว

สี่เป่าส่งเสียงอ้อแอ้ "หนู... ไม่กิ๊นแย้ว... อย่า... ฮ้องไห้น้า... ม่ายเปนยาย... ม่ายเปนยาย..."

ฮั่วเฉินเสี่ยวก้มหน้าซบ เอามือปิดหน้า ทำท่าไม่ฟัง ๆ แล้วร้องไห้ต่อไป

สี่เป่าหลอกง่าย แต่ฮั่วอวี้อันไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น เด็กชายสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าพ่อของตนกำลังแกล้งร้องไห้ ด้วยเหตุนี้ เจ้าหนูจึงออกแรงสุดกำลังพยายามแงะมือพ่อที่ปิดหน้าอยู่ออก เพื่อจะดูว่าบนหน้าพ่อมีน้ำตาหรือเปล่า

แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไร จะกระโดดออกแรง หรือ

ฮั่วเฉินเสี่ยวกัดฟันกรอด ช่างเป็นลูกชายตัวดีจริง ๆ! ขยันฉีกหน้าพ่อแท้ ๆ แบบไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด...

หลีจือเสียนทนดูสองพ่อลูกงัดข้อกันต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยเรียกฮั่วอวี้อันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อันอัน อันอัน มานี่สิจ๊ะ มาหาแม่ตรงนี้ แม่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"

ฮั่วอวี้อันได้ยินเสียงแม่เรียกก็เลิกประชันกับพ่อทันที แล้ววิ่งไปหาแม่ เขานึกว่าแม่จะคุยกับเขาเรื่องออกไปวาดภาพข้างนอก

"คุณแม่ ออกไปวาดรูปเถอะครับ! ผมจะเชื่อฟังคุณพ่อกับคุณปู่ทวด จะเล่นกับน้องดี ๆ แล้วรอคุณแม่กลับมานะครับ" เด็กชายพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

หลีจือเสียนชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เธอก็ตัดสินใจดีแล้ว เธอเตรียมจะออกไปเก็บข้อมูลหาแรงบันดาลใจ เพราะแต่เดิมก็ตั้งใจว่าจะจัดนิทรรศการภาพวาดในช่วงครึ่งปีหลังอยู่แล้ว...

"จ้ะ แม่จะรีบกลับมานะ" หลีจือเสียนอุ้มฮั่วอวี้อันขึ้นมาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พรุ่งนี้พี่ใหญ่กับพี่รองของหนูก็กลับมาแล้ว ให้พวกเขาพาอันอันกับสี่เป่าไปเล่นนะ" เซี่ยหมู่อิงลูบแก้มเล็ก ๆ ของฮั่วอวี้อันเบา ๆ

"อื้อ..."

"คุม... ม่าย... ฮ้องไห้น้า" สี่เป่าพยายามปลอบฮั่วเฉินเสี่ยวอย่างอดทนอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย เจ้าตัวเล็กเริ่มจะหมดความอดทน มืออวบป้อมดึงผมเขาเป็นพัก ๆ "หนู... ม่ายมี... ขนมกิ๊น... หนูก็... ม่ายฮ้อง คุมโตฉะหนาดเน้... ย้างจะฮ้อง!"

เด็กเล็กไม่รู้ประสีประสาเรื่องการยั้งแรง เจ็บจนฮั่วเฉินเสี่ยวต้องแยกเขี้ยวซี๊ดปาก แทบจะแกล้งทำต่อไม่ไหวแล้ว...

"สี่เป่า" ฮั่วสือโจวเดินมาข้างหลังสี่เป่าแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา "กินข้าวแล้ว เราไปล้างมือกัน"

"อาอา..." สี่เป่าที่ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้างชี้นิ้วไปทางฮั่วเฉินเสี่ยว ราวกับกำลังถามฮั่วสือโจวว่า คนขี้แงคนนี้ จะทำยังไงกับเขาดีล่ะเนี่ย

ฮั่วเฉินเสี่ยวแอบหันหน้ามา เหลือบตามองฮั่วสือโจวกับสี่เป่า...

ฮั่วสือโจวสีหน้าไม่เปลี่ยน "เดี๋ยวปู่ทวดของลูกปลอบเขาเอง"

จากนั้นก็อุ้มสี่เป่าเดินออกไป

สี่เป่าที่ถูกอุ้มไปยังหันกลับมามองฮั่วเฉินเสี่ยว

รอจนสองพ่อลูกเข้าห้องน้ำไป ฮั่วเฉินเสี่ยวถึงหันไปมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "คุณปู่ หรือว่าคุณปู่จะช่วยปลอบผมหน่อยไหมครับ"

"ฝันไปเถอะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาหาร

ฮั่วอวี้อันเบิกตากว้างอยากจะดูว่าบนหน้าพ่อมีน้ำตาหรือเปล่า แต่กลับถูกเซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนช่วยกันอุ้มออกไปเสียก่อน

คนรับใช้เริ่มยกอาหารเข้าไปในห้องอาหารแล้ว ฮั่วเฉินเสี่ยวลุกขึ้นยืน เดินไปล้างมือที่ห้องน้ำอีกห้องหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สี่เป่าถูกพ่ออุ้มมาถึงห้องอาหาร พอเห็นฮั่วเฉินเสี่ยวนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนปกติ เจ้าตัวเล็กก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจเต็มเปี่ยม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "ปู่ตวด... ปอบคุม... ดีแย้ว!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวปรายตามองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอย่างแสนตัดพ้อ พลางพยักหน้า "อ่า ใช่ ๆ ๆ ๆ เลย"

ฮั่วสือโจววางสี่เป่าลงในเก้าอี้เด็ก

สี่เป่าเอียงหน้าไปก็สบเข้ากับใบหน้าชราของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วพอดี เจ้าตัวเล็กส่งยิ้มกว้างออกมาเป็นอย่างแรก แต่แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มหุบฉับลงในพริบตา ก่อนจะส่งเสียง "ฮึ" เย็นชาออกมาทางจมูก

เธอสะบัดหน้าหนี หันหลังศีรษะให้นายท่านผู้เฒ่าฮั่ว ยายหนูอ้วนยังจำเรื่องที่ปู่ทวดยึดขนมของเธอไปได้อยู่นะ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วสบเข้ากับรอยยิ้มของเจ้าตัวน้อย กำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นเจ้าตัวน้อยหุบรอยยิ้มฉับ แล้วหันหลังศีรษะให้เขาอย่างแง่งอน

ผู้เฒ่ารู้สึกช้ำใจนัก เขาก็ไม่อยากทำแบบนั้นเสียหน่อยนี่นา!

ที่เขาทำไปก็เพื่อพวกเด็ก ๆ ทั้งนั้น ตัวเขาเองก็ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย...

"กินอันนี้ไหม" ฮั่วสือโจวชี้ไปที่ขาหมูสีสันสวยงามน่าทานเป็นอย่างยิ่ง

"อื้ม ๆ ๆ..." พอสี่เป่าเห็นเข้าก็ถูมือน้อย ๆ พยักหน้าหงึก ๆ ตาเป็นประกายระยับ

ขาหมูชิ้นไม่ใหญ่นัก เนื้อนุ่มละเอียดเด้งดึ๋ง เพราะทำให้เด็กกินจึงเค็มน้อยน้ำมันน้อย ทั้งยังไม่ได้ใส่เครื่องปรุงรสมากเกินไป แต่ก็ยังคงเอร็ดอร่อยมาก

ฮั่วสือโจวคีบเนื้อให้สี่เป่าชิ้นหนึ่ง สี่เป่ากำลังเคี้ยวเนื้อแสนอร่อยตุ้ย ๆ พลันนึกขึ้นได้ว่าใครเป็นคนให้มา ปากเล็ก ๆ ที่กำลังเคี้ยวของเจ้าตัวน้อยจึงชะงักไปนิด แล้วแอบเอียงหน้ามองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเงียบ ๆ...

......

เยิ่นเย้อไปหน่อยไหมนะ