ตอนที่ 65 ป๊ะป๋าผอมกะหร่องเยย ต้องกิ๊นข้าวข้าวนะ

สายตาของเซี่ยหมู่อิง หลีจือเสียน และฮั่วเฉินเสี่ยวเหลือบมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วสลับกับสี่เป่าไปมา พากันเกาะขอบจอดูเรื่องสนุกเงียบ ๆ

ด้วยเหตุนี้ ตะเกียบของฮั่วเฉินเสี่ยวจึงเกือบจะทิ่มเข้ารูจมูกตัวเองอยู่รอมร่อ...

ปากเล็ก ๆ ของสี่เป่าเคี้ยวหยับ ๆ เจ้าตัวน้อยจ้องมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่วอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพบว่าเขากินแต่ข้าวสวย ไม่ยอมคีบผักและไม่ยอมกินเนื้อสัตว์เลย

มือน้อยป้อม ๆ ของสี่เป่ายันโต๊ะกินข้าวเด็กเอาไว้ ชะโงกศีรษะมองเข้าไปในชามของนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว...

เมื่อนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเห็นดังนั้น ก็รีบเอียงชามไปทางสี่เป่าทันที เพื่อให้เด็กน้อยมองเห็นข้างในชามได้ชัด ๆ

"ปู่ทวดกิ๊น เนื้อเนื้อฉิ" เมื่อสี่เป่าเห็นว่าในชามของนายท่านผู้เฒ่าฮั่วมีแต่ข้าวสวย เจ้าตัวน้อยก็ลืมเรื่องโกรธไม่โกรธไปจนหมดสิ้น รบเร้าให้นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกินเนื้อ

แม้ปู่ทวดจะยึดขนมของสี่เป่าไปจนสี่เป่าโมโหมาก แต่สี่เป่าไม่ได้คิดว่าปู่ทวดไม่รักเธอแล้วถึงได้ยึดขนมไป

ความจริงแล้ว เจ้าตัวน้อยรู้แก่ใจดีว่ากินขนมเยอะเกินไปมันไม่ดี ม๊าม้าผู้อำนวยการกับพวกคุณน้าเคยบอกไว้ สี่เป่ายังจำได้

แต่ขนมมันอร่อยมากจริง ๆ นี่นา สี่เป่าชอบกินนี่! พอกินแล้วก็ไม่อยากหยุดเลย...

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วซาบซึ้งจนขอบตาร้อนผ่าว ดูสิว่าเด็กน้อยบ้านเขาช่างดีเหลือเกิน! ขนาดโกรธอยู่ก็ยังไม่ลืมที่จะเป็นห่วงเขา "ปู่ทวดจะกินเนื้อเดี๋ยวนี้แหละ เด็กดีของพวกเราน่ารักจริง ๆ ขาหมูอร่อยไหมลูก"

"อยอย!" สี่เป่าผงกศีรษะหงึกหงักไม่หยุด เมื่อเห็นว่าปู่ทวดเริ่มกินเนื้อกินผักแล้ว สี่เป่าก็วางใจ ทว่าเด็กน้อยชักจะไม่ค่อยพอใจที่ฮั่วสือโจวคอยป้อนเธอทีละคำ ๆ เสียแล้ว

"หนูจาเอา เนื้อเนื้อ จิ้นหย่าย ๆ" ยัยหนูตัวป้อมชี้ไปที่ขาหมู พลางใช้มือน้อย ๆ ทำท่าทำทาง เธออยากได้เนื้อชิ้นใหญ่ ๆ สักชิ้นมาถือแทะเอง

ฮั่วสือโจวมองมือน้อย ๆ ของเธอ แล้วมองไปที่ขาหมู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะลองต่อรองกับเด็ก "ฉีกเป็นเส้น ๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบกินดีไหม"

ใช้มือจับกินเนี่ย มันจะเลอะเทอะมอมแมมไปหน่อยนะ!

"ม่ายอาว" สี่เป่าส่ายหน้า ย่นหน้าเล็ก ๆ มองฮั่วสือโจว "ป๊ะป๋า ป๊ะป๋าต้อง เชื่องฟังสิ!"

ฮั่วสือโจว "..."

ถ้าเขาไม่อยากฟังคำนี้ขึ้นมา จะทำยังไงดีล่ะ

"พรืด!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวแทบจะพ่นข้าวออกมาคำหนึ่ง มันน่าขำเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ...

เจ้าสามฮั่ว แกก็มีวันนี้กับเขาเหมือนกันนะ!

สี่เป่าได้ยินเสียงจึงเอียงศีรษะมองฮั่วเฉินเสี่ยวแวบหนึ่ง เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ ก็หันกลับมาจ้องตากับฮั่วสือโจวต่อ ตาโตมองตาเล็กไม่ยอมละสายตา

สี่เป่าเบิกตาดำขลับกลมโต มือน้อยยันโต๊ะเด็กไว้ ทำหน้าตาจริงจังขึงขัง "ป๊ะป๋า ต้องเชื่องฟังหนูนะ"

ฮั่วสือโจว "..."

สุดท้ายฮั่วสือโจวก็เป็นฝ่ายยอมจำนน เขาฉีกเนื้อชิ้นค่อนข้างใหญ่ออกจากขาหมู แล้ววางลงในจานของสี่เป่า

สี่เป่าใช้มือคว้าเนื้อมากินอย่างเอร็ดอร่อยและพึงพอใจยิ่ง

แม้จะดูเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปบ้างจริง ๆ แต่ทุกคนก็ไม่ได้ถือสา

สี่เป่ากินเนื้อคำโตไปพลาง เอียงศีรษะน้อย ๆ ชำเลืองมองผู้เป็นพ่อไปพลาง ยิ่งมองเจ้าตัวเล็กก็ยิ่งไม่พอใจ พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก...

ฮั่วสือโจวรู้สึกเหมือนกำลังถูกลูกสาวตัวน้อยรังเกียจ เขาจึงรู้สึกอึดอัดแน่นในอกจนหมดความอยากอาหาร แต่ก็ไม่อยากทำให้ทุกคนต้องเสียบรรยากาศในการกินข้าวเพราะตน จึงทำได้เพียงเขี่ยข้าวกินไปทีละคำสองคำอย่างฝืนใจจนรสชาติจืดชืดไร้รสสัมผัส หรือว่าเขาไม่ควรให้เธอรู้ว่าเขาคือพ่อของเธอกันนะ...

"ป๊ะป๋า!" สี่เป่าตะโกนเรียกเสียงดัง ตีหน้าขึงขังมองฮั่วสือโจว เริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้ว

ฮั่วสือโจวสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันไปมองสี่เป่าด้วยความงุนงง

อุ้งมือน้อยป้อม ๆ ที่เปื้อนน้ำมันแผล็บของสี่เป่าตบโต๊ะเด็กเสียงดัง "แปะ แปะ" "ม่าย ล่าย ม่ายกิ๊นม่ายล่ายนะ ป๊ะป๋า ผอมกะหร่อง หน้าหน้า ม่ายมี เนื้อเยย" เจ้าตัวน้อยลูบแก้มยุ้ย ๆ อวบอ้วนของตัวเอง แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด "ม๊าม้า ผู้อำนวยกาน กะพวกน้า เลี้ยงหนู จนขาวขาว อ้วงๆ เยย"

ยัยหนูตัวป้อมยื่นแขนออกไปจับนิ้วของฮั่วสือโจวไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง "หนูจะ เลี้ยง ป๊ะป๋า ให้ขาวขาว อ้วงๆ เอง"

สี่เป่าจะไปมีเจตนาร้ายอะไรได้เล่า

เจ้าตัวน้อยก็แค่รู้สึกว่าพ่อผอมเกินไป อยากให้พ่อไม่เลือกกิน และอยากขุนพ่อให้ขาวผ่องอวบอ้วนเหมือนตัวเองก็เท่านั้นเอง...

"ติ๊งต่อง!" ฮั่วเฉินเสี่ยวเอ่ยกับฮั่วสือโจวด้วยรอยยิ้มแป้น "เครื่องตรวจตราการกินอาหารรุ่นเบบี๋ประจำตัวของคุณออนไลน์แล้ว นับจากนี้ไปห้ามเลือกกิน และต้องกินข้าวให้ดี ๆ นะครับคุณพ่อสี่เป่า"

ฮั่วสือโจว "..."

หลังมื้อเย็น ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าไปล้างมือ

"หนู ย้างเอง" สี่เป่ายืนอยู่บนเก้าอี้เหยียบ ยื่นมือป้อม ๆ ทั้งสองข้างไปใต้ก๊อกน้ำ เพื่อทำให้มือเปียก

ฮั่วสือโจวกดสบู่เหลวล้างมือใส่มือของเด็กน้อย

สี่เป่าถูจนเกิดฟองละเอียดนุ่ม ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฮั่วสือโจวก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นวิดีโอคอลจากหลิวเสวี่ยหลานผู้เป็นคุณย่า

ฮั่วสือโจวกดรับสาย

"เสี่ยวโจว..."

"คัยอ่า" สี่เป่าได้ยินเสียงก็หันไปมองอย่างสงสัยใคร่รู้ทันที

ฮั่วสือโจวยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู สี่เป่ามองคุณย่าผมขาวโพลนในหน้าจอ เจ้าตัวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ แล้วก็นึกออกอย่างรวดเร็วว่าเป็นใคร

"ย่าทั้วจ๋า กิ๊นข้าวข้าวแยวยัง"

สี่เป่ากำลังถามว่าคุณย่าทวดกินข้าวหรือยัง

ฮั่วสือโจวฟังเข้าใจ หลิวเสวี่ยหลานก็ฟังเข้าใจเช่นกัน

หลิวเสวี่ยหลานมองเด็กน้อยที่หน้าตาถอดแบบฮั่วสือโจวตอนเด็ก ๆ มาราวกับพิมพ์เดียวกัน ด้วยความรักที่มีต่อหลานชาย เธอจึงยากที่จะไม่เอ็นดู แต่ด้วยความที่ติดนิสัยเคร่งขรึมมาโดยตลอด

"กินแล้วจ้ะ" เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ล้างมือให้สะอาดก่อน" ฮั่วสือโจวเปิดก๊อกน้ำ เพื่อให้สี่เป่าล้างฟองที่มือออกให้สะอาด

"หนู เย่นน้ำ" สี่เป่าประคองฟองสบู่ขึ้นมาเป่าเล่น เจ้าตัวน้อยหันไปมองพ่อ "ป๊ะป๋า เอา เคื่อง เป่าฟอง ให้หนู อันนึงได้ม้าย"

ฮั่วสือโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาจำได้ว่าที่บ้านมีอยู่ น่าจะเป็นของอันอันกับซิงอวี้หรือเปล่า

เขาเอ่ยว่า "ล้างมือให้สะอาดก่อน แล้วไปถามพี่สามดูว่ามีไหม"

"พี่ฉาม คัยอ่า" สี่เป่าสงสัย

ฮั่วสือโจว "อันอัน..."

"พี่จ๋า พี่มี เคื่อง เป่าฟอง ม้าย" สี่เป่าวิ่งไปตรงหน้าฮั่วอวี้อันแล้วจับมือเขาถาม

ฮั่วอวี้อันคิดนิดหน่อย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างมั่นใจ "มีสิ น้องอยากเล่นเหรอ เดี๋ยวพี่พาไปเอา"

"ยัก เย่น"

"ไปกัน พี่พาไปเอา..." ฮั่วอวี้อันจำได้ว่าเขาเก็บไว้ที่ห้องของเล่นชั้นหนึ่ง เมื่อสองสามวันก่อนตอนไปหยิบของเล่นให้น้อง เหมือนจะยังเห็นอยู่

ฮั่วเฉินเสี่ยวเหลือบมองฮั่วสือโจวแวบหนึ่ง แล้วเดินตามไปอย่างรู้หน้าที่

"เบบี๋! รอฉันด้วย..." หุ่นยนต์ทรงกลมตัวน้อยก้าวขาจักรกลเรียวเล็กสองข้าง โบกแขนกลไปมาวิ่งไล่ตามสี่เป่ากับฮั่วอวี้อัน

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันที่จูงมือกันวิ่งอยู่ได้ยินเสียงหุ่นยนต์ตัวน้อยก็หยุดเท้า แล้วหันกลับไปมองมัน

หุ่นยนต์ตัวน้อยวิ่งผ่านข้างตัวฮั่วเฉินเสี่ยวมาหยุดอยู่ข้าง ๆ สี่เป่า

"ฉิวฉิว เธอ กิ๊นข้าว แยวยัง" สี่เป่าลูบหัวมันเบา ๆ

หุ่นยนต์ตัวน้อยแสดงหน้ายิ้มอย่างมีความสุข แล้วหมุนตัวรอบตัวเองอย่างลื่นไหล "ขอบคุณเบบี๋ที่เป็นห่วงนะ แฮปปี้แฮปปี้! ฉันไม่ต้องกินข้าวหรอก ฉันสามารถดูดซับแสงอาทิตย์มาเปลี่ยนเป็นพลังงานที่ต้องการได้นะ!"

สี่เป่าฟังไม่เข้าใจ แต่เจ้าตัวน้อยก็ไม่ได้คิดมาก มือหนึ่งจูงพี่ชาย อีกมือหนึ่งจูงหุ่นยนต์ตัวน้อย เดินไปหาเครื่องเป่าฟองต่อ...