ตอนที่ 66 ปะป๊า ของ หนู เป๋น แบ๊บนี้

ของเล่นอย่างพวกทรานส์ฟอร์เมอร์ส ดาบเล่มเล็ก หรือรถแทรกเตอร์ สี่เป่าก็ชอบเหมือนกัน แต่พอเจ้าตัวเล็กเห็นของเล่นที่อยากเล่น เธอกลับไม่ได้พุ่งเข้าไปหยิบในทันที แต่ถามพี่ชายก่อนว่าหนูเล่นได้ไหม

พอได้รับอนุญาตแล้ว สี่เป่าถึงค่อยไปหยิบของเล่น

หุ่นยนต์ตัวน้อยคอยเดินตามอยู่ข้างกายสี่เป่า...

ฮั่วเฉินเสี่ยวยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองเด็กทั้งสองคน สายตาของเขาเหลือบมองหุ่นยนต์ตัวน้อยเป็นพัก ๆ และเขาก็ค้นพบว่า เจ้าสามทำเจ้าตัวเล็กนี่ขึ้นมาก็เพื่อปกป้องสี่เป่านั่นเอง

เจ้าสิ่งนี้ไม่ได้แค่เดินตามสี่เป่าเท่านั้น แต่มันยังช่วยกำจัดอันตรายที่อาจแอบแฝงอยู่รอบตัวเธออีกด้วย

อย่างเช่นของเล่นชิ้นเล็กที่สี่เป่าวางไว้ข้างหลังส่งเดช หากเธอเผลอนั่งทับเข้า ของเล่นชิ้นนั้นก็จะทิ่มก้นเธอได้ แต่หุ่นยนต์ตัวน้อยจะหยิบของเล่นชิ้นนั้นออกไปวางไว้ในที่ที่ปลอดภัย...

ระบบนี้ไม่ได้สร้างเสร็จได้ภายในวันสองวัน ดูท่าช่วงครึ่งเดือนที่เจ้าสามย้ายไปอยู่ตึกตะวันตก เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่กับอารมณ์ด้านลบและภาวะซึมเศร้าไปเสียทั้งหมด

เขากำลังเยียวยาตัวเอง...

ของเล่นชิ้นเล็กชิ้นใหญ่มีมากเกินไป สี่เป่าเองก็อยากได้ไปเสียทุกอย่าง เด็กทั้งสองคนจึงถือไม่ไหวในเวลาอันรวดเร็ว หุ่นยนต์ตัวน้อยก็ช่วยถือไปหลายชิ้น

"น้องสาวรอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่ไปลากกล่องใบนั้นมา เราจะได้เอาของเล่นใส่ไว้ในกล่อง" ฮั่วอวี้อันสังเกตเห็นกล่องเก็บของที่วางอยู่ตรงมุมห้อง จึงชี้นิ้วบอกสี่เป่า

"อื้ออื้อ!" สี่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก

ฮั่วอวี้อันวางของเล่นลง แล้วเดินไปลากกล่องเก็บของ

กล่องเก็บของค่อนข้างใหญ่ แต่มุมทั้งสี่ด้านล่างมีล้อเลื่อน ฮั่วอวี้อันจึงเข็นมาได้โดยไม่ต้องออกแรงมากนัก

จากนั้นเด็กทั้งสองคนก็เอาของเล่นที่อยากเล่นใส่ลงไปข้างใน แล้วช่วยกันเข็นกล่องเก็บของออกไป

สี่เป่ากับฮั่วอวี้อันรวมถึงหุ่นยนต์ตัวน้อยนั่งเล่นของเล่นกันอยู่บนเบาะคลาน ฮั่วเฉินเสี่ยวนั่งยอง ๆ ดูอยู่ข้าง ๆ ได้ครู่หนึ่ง ก็ถูกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วเรียกไป

"มีเรื่องอะไรหรือครับคุณปู่" ฮั่วเฉินเสี่ยวเดินไปข้างฮั่วสือโจว หย่อนก้นนั่งลงแล้วมองนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วมองเด็กทั้งสองคนที่เล่นกันอยู่ไม่ไกล พลางกดเสียงต่ำ "ถึงเวลาที่สี่เป่าต้องฉีดวัคซีนแล้วนะ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่มีลูกแล้วไม่จำเป็นต้องถามเลยว่าต้องฉีดวัคซีนอะไร ก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้สี่เป่าต้องฉีดวัคซีนตัวไหน เขาไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าทำไมคุณปู่ต้องพูดเรื่องนี้เหมือนเป็นเรื่องลับลมคมในอะไรขนาดนั้น?!

"ก็พาไปฉีดสิครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเหลือบมองไปทางสี่เป่าอีกครั้ง และกดเสียงให้เบาลงไปอีก "ผู้อำนวยการจางบอกไว้ สี่เป่ากลัวการฉีดยาที่สุด ทุกครั้งที่พาไปฉีด พอฉีดเสร็จก็จะงอนไปตั้งนาน"

ฮั่วเฉินเสี่ยวหันไปมองสี่เป่า "ถึงจะงอนก็ต้องฉีดอยู่ดีนี่ครับ"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตวัดสายตามองเขา "มันก็แน่อยู่แล้วสิ แต่ปัญหาคือ ใครจะเป็นคนพาสี่เป่าไปฉีดล่ะ"

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา

แม้กระทั่งฮั่วสือโจวก็ยังละสายตาจากทางสี่เป่ากลับมา...

"ก็ต้องเป็นคุณพ่อของสี่เป่าพายัยหนูไปอยู่แล้วสิ จริงไหมล่ะครับคุณพ่อของสี่เป่า" ฮั่วเฉินเสี่ยวพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ยื่นมือหมายจะตบไหล่ฮั่วสือโจว

ทว่ากลับถูกฮั่วสือโจวยกมือขึ้นกันไว้ ฮั่วสือโจวเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "พี่ไป"

"เฮ้ย! นั่นลูกสาวฉันหรือลูกสาวแกกันแน่" ฮั่วเฉินเสี่ยวหัวเราะด้วยความเคือง และเข้าใจในทันทีว่าทำไมเจ้าสามถึงไม่ยอมไป เขาทำท่าโบกมือไล่รัว ๆ พร้อมเอ่ยอย่างเคร่งขรึม "กบฏชั่วช้า อย่าได้ริอ่านมาทำลายภาพลักษณ์ของเจิ้นเชียว"

ฮั่วสือโจวมองเขา ริมฝีปากบางขยับเอ่ยออกมาสองคำ "ไอ้บื้อ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวขบฟันแน่น ยิ้มไม่ถึงดวงตา "เชื่อไหมว่าฉันจะบีบคอแกให้ตาย..."

หลีจือเสียนไม่สนใจสามีกับน้องสามีที่ทำตัวเป็นเด็ก เธอปรึกษากับพี่สะใภ้และค้นหาข้อมูลดูครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว "คุณปู่คะ ฉันกับพี่สะใภ้ลองค้นดูแล้ว ที่สี่เป่ากลัวการฉีดยา อาจเป็นเพราะโรงพยาบาลที่เธอเคยไปเมื่อก่อนยังไม่ได้ใช้เข็มฉีดยาแบบสายสวนเนื้อนิ่ม น่าจะยังใช้เข็มรุ่นเก่าแบบเดิมอยู่ค่ะ"

"เข็มแบบนั้นเวลาทิ่มลงไปมันเจ็บจริง ๆ นะคะ" เซี่ยหมู่อิงกล่าว ตอนเด็ก ๆ เธอก็กลัวการฉีดยาเหมือนกัน โดยเฉพาะการฉีดยาเข้าสะโพก แม้แต่ตอนนี้ถ้าจะให้เธอไปฉีดยาแบบนั้น ในใจเธอก็ยังรู้สึกหวาด ๆ อยู่เลย ทิ่มลงไปทีเดียวเจ็บระบมไปตั้งนาน

หลีจือเสียนมองไปทางเซี่ยหมู่อิงแล้วพูดต่อ "โรงพยาบาลทางฝั่งเรานี้เวลาฉีดวัคซีนให้เด็ก ส่วนใหญ่ก็ใช้เข็มแบบสายสวนเนื้อนิ่ม แม้จะทำให้ไม่เจ็บเลยไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าเข็มรุ่นเก่าแบบเดิมมากแล้วค่ะ จริง ๆ สี่เป่าเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากเลยนะคะ วันนี้ไปทะเลาะกับเด็กคนอื่นมายังไม่ร้องไห้เลยสักแอะ..."

"สี่เป่าไปมีเรื่องทะเลาะกับเด็กคนอื่นงั้นเรอะ" นายท่านผู้เฒ่าฮั่วตกใจจนเผลอยืดตัวนั่งตรงทันที

ฮั่วสือโจวหันขวับไปมองสี่เป่าทันที...

หลีจือเสียนกับเซี่ยหมู่อิงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกในวันนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง เมื่อรู้ว่าสี่เป่ากับฮั่วอวี้อันไม่เป็นอะไร ผู้ชายทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กทั้งสามคนของตระกูลฮั่วถึงค่อยวางใจลงได้...

ในที่สุดทุกคนก็ลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าให้ฮั่วสือโจวพาสี่เป่าไปฉีดวัคซีนในเช้าวันพรุ่งนี้อยู่ดี ใครใช้ให้เขาเป็นพ่อของสี่เป่ากันล่ะ...

ในห้องนอน

หลีจือเสียนนั่งอยู่บนเตียง กำลังดูโทรศัพท์มือถือ

ฮั่วเฉินเสี่ยวที่สวมชุดนอนแขนสั้นเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นภรรยายังคงปล่อยผมสยายยาวนั่งอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา โผตัวขึ้นเตียงอย่างคล่องแคล่วดั่งนกนางแอ่นเหินลม โอบกอดภรรยาเอาไว้ พลางซุกไซ้ศีรษะถูไถไปมาตรงซอกคอของหลีจือเสียน มือไม้ก็เริ่มไม่อยู่นิ่ง...

"อย่าเพิ่งเล่นสิคะ" หลีจือเสียนดันตัวเขาออก "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ"

"ได้สิ เรื่องอะไรล่ะ พูดมาได้เลย" ฮั่วเฉินเสี่ยวถอยห่างออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงกอดภรรยาไว้ มือลูบไล้มือเรียวขาวผ่องของภรรยาไปด้วย

หลีจือเสียนจึงเล่าเรื่องที่ตัวเองต้องเดินทางไปหาแรงบันดาลใจทำงานให้เขาฟังรอบหนึ่ง

"จองตั๋วเครื่องบินหรือยัง" ฮั่วเฉินเสี่ยวถาม

หลีจือเสียนพยักหน้า "เช้าวันมะรืนค่ะ"

"งั้น..."

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

ฮั่วเฉินเสี่ยวยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น สองสามีภรรยาต่างพากันหันไปมองที่ประตูห้องพร้อมกัน

ฮั่วเฉินเสี่ยว "เดี๋ยวผมไปดูเอง"

เขาลงจากเตียง เดินไปที่หน้าประตูแล้วดึงเปิดออก

"คุณพ่อครับ!" ฮั่วอวี้อันกอดหมอนใบเล็กของตัวเองไว้ เงยหน้ามองเขา

ฮั่วเฉินเสี่ยวก้มหน้ามอง พอเห็นหมอนใบเล็กที่เด็กชายกอดอยู่ หนังตาก็กระตุกวูบอย่างแรง ในใจร้องอุทานว่า 'ซวยแล้ว'

"ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมไม่นอนในห้องตัวเอง วิ่งออกมาทำอะไร"

ฮั่วอวี้อัน "ผมจะนอนกับคุณแม่ครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยวทำหน้าจริงจัง "ฮั่วอวี้อัน ตอนนี้นายโตเป็นเด็กใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องนอนกับคุณแม่อีกต่อไปแล้ว รู้ไหม"

ฮั่วอวี้อัน "คุณพ่อโตกว่าผมตั้งเยอะ ทำไมคุณพ่อนอนกับคุณแม่ได้ แล้วผมถึงนอนกับคุณแม่ไม่ได้ล่ะครับ"

ฮั่วเฉินเสี่ยว "..."

นั่นมันภรรยาฉัน...

……

"ฮี่ๆ..." สี่เป่ากอดกระรอกน้อยกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง จนกลิ้งมาถึงข้างตัวพ่อ เจ้าตัวน้อยหัวเราะชอบใจอย่างมีความสุข พลันลุกพรวดขึ้นมา วางกระรอกน้อยไว้ข้างตัว สองมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนและอบอุ่นประคองใบหน้าของฮั่วสือโจวไว้ ดวงตาดำขลับจ้องมองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างละเอียดลออ แววตาเต็มไปด้วยความสุขไร้เดียงสา "พ้อ ของหนู เป๋น แบ๊บเน้ ฮี่ๆ..."

ดวงตาคู่คมสีดำขลับของฮั่วสือโจวไหวระริก เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง อยากจะถามอะไรเธอบ้างหรือเปล่า

แต่ลำคอกลับคล้ายถูกก้อนสำลีอุดแน่นเอาไว้จนส่งเสียงไม่ออก...

……

มีใครอยู่ไหม? ✿